پارس نوآ را می‌توان جایگزین ال۹۰ در بازار ایران دانست که با پیشرانه ME۱۶، فرمان برقی و تجهیزات جدیدتر عرضه شده است اما تکرار موفقیت ال۹۰ به دوام، هزینه نگهداری و عملکرد آن در استفاده بلندمدت بستگی دارد
تندر ۹۰ یا همان ال ۹۰ یکی از سدان های اقتصادی ماندگار بازار ایران بود که توانست با ترکیب فضای کابین مناسب، پیشرانه قابل اعتماد، ساختار فنی نسبتا ساده و هزینه نگهداری منطقی جایگاه ویژه ای میان خریداران پیدا کند. حتی پس از توقف تولید نیز اعتبار این خودرو در بازار دست دوم باقی ماند و بسیاری از مشتریان همچنان آن را گزینه ای مناسب برای استفاده طولانی مدت می دانند.
به گزارش آخرین خودرو، حالا پارس خودرو با معرفی پارس نوآ تلاش کرده است بخشی از این میراث را به بازار بازگرداند. این خودرو از ساختار فنی خانواده تندر ۹۰ بهره می برد اما در قسمت هایی مانند پیشرانه، سیستم فرمان، طراحی بدنه، کابین و تجهیزات با نمونه قدیمی تفاوت دارد.
پلتفرم مشترک؛ چرا پارس نوآ همان ال ۹۰ نیست؟
پارس نوآ همچنان از معماری آشنای تندر ۹۰ بهره می برد. فضای مناسب برای سرنشینان، صندوق عقب جادار و ساختار نسبتا ساده سیستم تعلیق از جمله ویژگی هایی هستند که با حفظ این معماری امکان پذیر شده اند. اما بخش هایی از خودرو می توانند بدون تغییر کامل پلتفرم بازطراحی شوند یا مشخصات متفاوتی داشته باشند.
حتی در صورت یکسان بودن معماری سیستم تعلیق، تفاوت در فنربندی، کمک فنرها، بوش ها، وزن اجزا و تنظیمات فرمان می تواند بر نرمی سواری و پایداری اثر بگذارد.
پیشرانه ME16؛ مهم ترین تفاوت فنی با ال ۹۰
یکی از عوامل مهم در موفقیت تندر ۹۰ در ایران، پیشرانه K4M رنو بود. این موتور چهارسیلندر ۱.۶ لیتری و ۱۶ سوپاپ در نسخه های شناخته شده ال ۹۰ حدود ۱۰۵ اسب بخار قدرت و ۱۴۸ نیوتن متر گشتاور تولید می کرد. اعداد خروجی آن چندان چشمگیر نبودند اما هماهنگی موتور با گیربکس و وزن خودرو عملکرد قابل قبولی در استفاده روزمره فراهم می کرد.
در مقابل، پارس نوآ از پیشرانه ME16 استفاده می کند؛ موتوری چهارسیلندر، ۱.۶ لیتری و ۱۶ سوپاپ که از نظر معماری کلی با خانواده موتورهای TU5 پلاس شباهت دارد. بسته به مشخصات اعلام شده برای نسخه مورد نظر، قدرت این پیشرانه حدود ۱۱۱ تا ۱۱۳ اسب بخار و گشتاور آن در محدوده ۱۴۴ تا ۱۵۰ نیوتن متر گزارش شده است.
این اعداد نشان می دهند که پارس نوآ از نظر توان خروجی اسمی به ال ۹۰ نزدیک است و حتی ممکن است قدرت بیشتری ارائه کند اما قدرت بالاتر روی کاغذ به معنای تکرار عملکرد یک موتور دیگر نیست. نحوه تولید گشتاور در دورهای مختلف، پاسخ پدال گاز، مدیریت حرارت و هماهنگی موتور با گیربکس نیز در تجربه رانندگی نقش دارند.
گیربکس و قوای محرکه؛ هماهنگی مهم‌تر از تعداد دنده‌ها
ال ۹۰ در نسخه دستی از گیربکس پنج سرعته استفاده می کرد و نسخه های اتوماتیک آن نیز با جعبه دنده چهارسرعته عرضه شده بودند. پارس نوآ در نسخه دستی شناخته شده خود به گیربکس پنج سرعته مجهز است.
ضرایب دنده، کیفیت درگیری چرخ دنده ها، عملکرد کلاچ و هماهنگی گیربکس با موتور می توانند بر شتاب گیری، رانندگی در سربالایی و مصرف سوخت اثر بگذارند. اگر پیشرانه جدید در دورهای متفاوتی بهترین عملکرد خود را ارائه کند، حتی با وجود گیربکس مشابه نیز تجربه رانندگی می تواند متفاوت باشد.
فرمان و سیستم تعلیق؛ تفاوت در تجربه رانندگی
ال ۹۰ از فرمان هیدرولیکی بهره می برد. سیستمی که برای بسیاری از مالکان به بخشی از شخصیت رانندگی این خودرو تبدیل شده است. پارس نوآ با فرمان کمکی برقی عرضه می شود که می تواند چرخاندن فرمان را هنگام پارک کردن و مانورهای سرعت پایین آسان تر کند.
باید توجه داشت که فرمان برقی و هیدرولیکی لزوما بازخورد یکسانی به راننده نمی دهند. وزن فرمان و نحوه انتقال اطلاعات سطح جاده ممکن است متفاوت باشد. البته نمی توان صرفا بر اساس نوع سیستم، یکی را در تمام شرایط بهتر دانست؛ کیفیت طراحی و تنظیمات نیز اهمیت دارد.
در بخش تعلیق، معماری کلی پارس نوآ به ال ۹۰ نزدیک است و از سیستم مک فرسون در جلو و محور نیمه مستقل با تیر پیچشی در عقب استفاده می کند. این ساختار به دلیل سادگی و هزینه ساخت قابل کنترل در بسیاری از خودروهای اقتصادی دیده می شود.
اما همانطور که گفته شد نوع سیستم تعلیق تنها عامل تعیین کننده کیفیت سواری نیست. مشخصات فنرها و کمک فنرها، بوش ها، لاستیک ها و تنظیم زوایای چرخ نیز در جذب ضربات و پایداری خودرو تأثیر دارند.
طراحی بدنه؛ ظاهر جدید روی ساختاری آشنا
یکی از تفاوت های آشکار پارس نوآ با ال ۹۰ در طراحی بیرونی دیده می شود. باز طراحی چراغ ها، جلوپنجره و سپرها باعث شده ظاهر این سدان با نمونه های قدیمی تفاوت داشته باشد اما در نمای جانبی همچنان می توان ریشه های طراحی تندر ۹۰ را تشخیص داد.
استفاده از ساختار موجود از نظر اقتصادی قابل درک است. توسعه یک خودروی کاملا جدید به سرمایه گذاری در طراحی، تجهیزات تولید و آزمون های فنی گسترده نیاز دارد. استفاده از معماری قبلی به خودروساز اجازه می دهد بدون تحمل تمام این هزینه ها محصولی با ظاهر و برخی مشخصات متفاوت عرضه کند.
اما در هر صورت بازطراحی بدنه نمی تواند تمام محدودیت های معماری قدیمی را از بین ببرد. تناسبات کلی، فرم سقف و موقعیت شیشه ها همچنان از الگوی قبلی پیروی می کنند. بنابراین پارس نوآ را باید بیشتر یک محصول باز طراحی شده دانست تا نسلی کاملا جدید از تندر ۹۰.
این موضوع لزوما نقطه ضعف نیست زیرا ال ۹۰ هم از ابتدا با هدف فراهم کردن فضای مناسب و کنترل هزینه تولید شکل گرفته بود. نکته مهم این است که نباید تغییر ظاهر را با تحول کامل در ساختار خودرو اشتباه گرفت.
کابین و امکانات؛ به روزرسانی در کنار محدودیت های قدیمی
در کابین پارس نوآ تغییراتی مانند استفاده از غربیلک فرمان جدید، نمایشگر مالتی مدیا و به روزرسانی برخی اجزای داشبورد دیده می شود. این موارد فضای داخلی را نسبت به نسخه های قدیمی ال ۹۰ به روزتر می کنند اما ساختار کلی کابین همچنان به الگوی قبلی نزدیک است.
اضافه شدن نمایشگر یا تغییر طراحی فرمان به تنهایی به معنای بازطراحی کامل فضای داخلی نیست. کیفیت نهایی کابین به جنس پوشش ها، دقت مونتاژ، عملکرد کلیدها و مقاومت قطعات در برابر لرزش و استفاده طولانی مدت بستگی دارد. چیزی که در تندر90 به خوبی اجرا شده بود و علی رغم اینکه قطعات از لحاظ ظاهری کیفیت بالایی را منتقل نمی کردند اما از لحاظ مونتاژ و دوام طی زمان، عملکرد بسیار مطلوبی داشتند.
پارس نوآ در بخش تجهیزات ایمنی و رفاهی نیز نسبت به بسیاری از نسخه های قدیمی ال ۹۰ امکانات بیشتری ارائه می کند. تجهیزاتی مانند کنترل پایداری الکترونیکی، پایش فشار باد تایرها، دوربین عقب و حسگرهای نور و باران در مشخصات اعلام شده این خودرو دیده می شوند هرچند تجهیزات دقیق باید با توجه به نسخه نهایی بررسی شوند.
وجود کنترل پایداری می تواند در شرایط مشخص به حفظ مسیر خودرو کمک کند اما نباید امکانات الکترونیکی را با ایمنی ساختاری یکسان دانست. تعداد کیسه های هوا، عملکرد سازه هنگام تصادف و میزان محافظت از سرنشینان نیز اهمیت دارند. پارس نوآ با وجود برخی ارتقاها، در بخش تعداد کیسه های هوا همچنان محدودیت هایی در مقایسه با بعضی خودروهای جدیدتر دارد.
یکی از دلایل محبوبیت ال ۹۰، تجربه گسترده مالکان از دوام فنی و قابلیت تعمیر آن بود. استفاده طولانی مدت از یک خودرو در تعداد بالا، اطلاعات مفیدی درباره ایرادات متداول، عمر قطعات و هزینه نگهداری ایجاد می کند. همچنین شبکه تعمیرکاران آشنا با خودرو و بازار قطعات آن به تدریج گسترش می یابد.
پارس نوآ از پلتفرم آشنا و برخی راهکارهای فنی متداول بهره می برد اما نمی توان فرض کرد تمام قطعات آن با ال ۹۰ یکسان اند. پیشرانه متفاوت، برخی اجزای کابین، قطعات بدنه و تجهیزات جدید ممکن است به مسیرهای تأمین و خدمات متفاوتی نیاز داشته باشند.
حتی در قطعات مشترک نیز کیفیت مواد اولیه، تأمین کننده و فرایند تولید می تواند بر عملکرد نهایی اثر بگذارد. این مسئله به معنای افت کیفیت قطعی پارس نوآ نیست بلکه نشان می دهد کیفیت هر محصول باید بر اساس نمونه های تولیدی و تجربه واقعی مالکان سنجیده شود.
همین موضوع درباره هزینه نگهداری و ارزش فروش مجدد نیز صدق می کند. اعتبار ال ۹۰ در بازار دست دوم طی سال ها شکل گرفته است درحالی که پارس نوآ برای کسب اعتماد مشابه باید دوام، دسترسی به قطعات و کیفیت خدمات پس از فروش خود را در عمل ثابت کند.