جوان آنلاین: سه سال بعد از افتخارآفرینی کاروان «فرزندان ایران» که با شعار «ایمان، ایران، افتخار» راهی هانگژو شده بودند، همه نگاه‌ها به کاروان «جان‌فدای ایران قوی» است. کاروانی با شعار «به یاد کودکان هیروشیما، غزه، میناب» راه ناگویا ژاپن را در پیش گرفته است. با شرایطی، اما متفاوت از سه سال قبل؛ کاملاً متفاوت. نه صرفاً، چون ایران مهر ۱۴۰۲ با کاروانی به مراتب بزرگ‌تر راهی هانگژو شده بود و امسال با تعداد کمتری از ورزشکاران راه ناگویا را در پیش گرفته است. چه در تعداد نفرات و چه حتی رشته‌های ورزشی.
یک رشته کمتر
۲۱۰ ورزشکار اعزامی ایران (۱۲۸ مرد و ۸۲ زن) به بازی‌های پاراآسیایی هانگژو در ۱۶ رشته به رقابت پرداختند. مردان در وزنه‌برداری، والیبال نشسته، دوچرخه‌سواری، دوومیدانی، جودو، تیراندازی، فوتبال نابینایان، پاراکانو، بسکتبال با ویلچر، تکواندو، تیراندازی با کمان، گلبال، بوچیا، شنا، تنیس روی میز و شطرنج و زنان در وزنه‌برداری، بسکتبال با ویلچر، والیبال نشسته، پاراکانو، شطرنج، دوومیدانی، بوچیا، تیراندازی، گلبال، تکواندو و تیراندازی با کمان، اما در این دوره ۱۶۶ ورزشکار متشکل از ۶۲ بانو و ۱۰۴ آقا در ۱۵ رشته به رقابت می‌پردازند (پاراتیراندازی با کمان، پاراتیراندازی، پاراشنا، پارادوومیدانی، بوچیا، پاراجودو، پاراوزنه‌برداری، پاراتکواندو، پاراتنیس روی میز، پارادوچرخه‌سواری، والیبال نشسته، بسکتبال با ویلچر، فوتبال نابینایان، گلبال و پاراشمشیربازی).
دشواری‌های تکرار یک تاریخ‌سازی
ایران در هانگژو تاریخ‌سازی کرد. ایران کار خود را در با کسب ۸۰ مدال و ایستادن در رده چهارم نخستین دوره بازی‌های پاراآسیایی آغاز کرده بود. چهار سال بعد در اینچئون اگرچه تعداد مدال‌ها به ۱۲۰ افزایش یافت، اما جایگاه ایران همچنان چهارم ماند و تغییری نکرد، اما جاکارتا با یک تغییر خوشایند همراه بود، چراکه ایران هم مدال‌هایش را به ۱۳۶ ارتقا داد و هم جایگاهش را (سکوی سوم). موفقیتی که صد البته انتظارات را بالا برد، اما بی‌پاسخ نماند، چراکه هانگژو ایران با وجود آنکه پنج مدال کمتر از دوره قبل کسب کرده بود (۱۳۱) موفق شد بر سکوی دوم تکیه بزند. موفقیتی قابل توجه که نشان داد اندکی توجه و حمایت از ورزشکاران توان‌یاب ایران چه دستاورد مثبتی می‌تواند در پی داشته باشد.
تاریخ‌سازی در هانگژو نگاه‌ها را به کاروان ایران عوض کرد. موفقیتی که بی‌شک چه مسئولان و چه مردم انتظار دارند یا تکرار شود یا ارتقا پیدا کند، اما کمتر کسی است که نداند اوضاع این دوره کاملاً متفاوت از بازی‌های آسیایی هانگژوست. نه صرفاً، چون شاهد کاهش تعداد ورزشکارانی هستیم که قرار است در پاراآسیایی ژاپن به رقابت بپردازند، بلکه به دلیل شرایط جنگی که در طول کمتر از یک سال گذشته دو مرتبه به ایران تحمیل شد. اتفاق تلخی که زندگی تمام مردم، از جمله ورزشکاران را تحت تأثیر قرار داد و با این حساب باید منطقی‌تر از قبل به رقابت‌های پیش رو نگریست.
کاروانی که آب رفته
آنچه در نگاه نخست دیده می‌شود، کاهش تعداد نفرات است و کاهش رقابت‌ها، اما با توجه به نوع نگاه مسئولان طی سال‌های گذشته درخصوص اعزام کیفی، کاملاً قابل پیش‌بینی بود که کاروان ورزشی ایران با تعداد نفرات کمتری نسبت به سال گذشته راهی بازی‌های پاراآسیایی می‌شود، اما نکته مهم در همین اعداد و ارقامی است که جابه‌جا شده‌اند، به طوری که سهم مردان از کل کاروان اعزامی ایران به هانگژو ۶۱ درصد بود که در این دوره به ۶۳ درصد افزایش یافته است. سهم بانوان از ۳۹ درصد هانگژو در ناگویا به ۳۷ درصد کاهش یافته تا کاروان ایران در این دوره اندکی مردانه‌تر باشد، اما باید دید کاهش سهم بانوان در این دوره تأثیری در کیفیت مدال‌آوری کاروان می‌گذارد یا نه.
کاهش چشمگیر بانوان!
در هانگژو به طور میانگین تقریباً نیمی از بانوان اعزام شده پایشان به سکو رسید و موفق به مدال‌آوری شدند، به طوری که از ۱۳۱ مدال کسب شده از سوی ایران، ۴۰ مدال سهم بانوانی بود که تعدادشان ۸۲ نفر می‌شد، یعنی با یک حساب سرانگشتی می‌توان گفت که چیزی بیش از ۳۰ درصد کل مدال‌های کاروان ایران ازسوی بانوان کسب شده بود که این مسئله نقش پررنگ آنها را در تاریخ‌سازی (ایستادن بر سکوی دوم) در هانگژو به تصویر می‌کشید، یعنی چیزی فراتر از آنچه از آنها انتظار می‌رفت. با این حساب تصور می‌شد در این دوره تعداد بانوان افزایش یابد نه کاهش. با این وجود از آنجا که سال‌هاست مسئولان سیاست اعزام کیفی را دنبال می‌کنند، امید آن می‌رود که با کاهش تعداد ورزشکاران بانو در این دوره شاهد کاهش مجموع مدال‌های ایران نباشیم، اما مسئله صرفاً این نیست که کاروان اعزامی ایران به ناگویا ۴۴ ورزشکار کمتر از هانگژو دارد و به وضوح کوچک‌تر شده است. مسئله این است که بی‌شک کاروان «جان‌فدای ایران قوی» زیر سایه نتیجه و تاریخ‌سازی کاروان فرزندان ایران راهی ناگویا می‌شود. کاروانی که با کسب ۴۴ طلا، ۴۶ نقره و ۴۱ برنز بر جایگاه دوم ایستاد و انتظارات را تا حد زیادی افزایش داد. کاروانی که ۹۰ فینالیست داشت که نیمی از آن موفق به کسب خوشرنگ‌ترین مدال رقابت‌ها شدند. مدال‌های خوشرنگی که باید دید آیا ورزشکاران اعزامی به بازی‌های پاراآسیایی ناگویا هم می‌توانند با درو کردن آنها در ژاپن از عنوانی که سه سال قبل در چین به دست آمد دفاع کنند یا... نه؟
بار سنگین‌تر
بی‌شک باید منطقی بود. باید هم به کاهش تعداد نفرات کاروان توجه کرد و هم کاهش یک رشته، از طرف دیگر نباید فراموش کرد که کاروان «جان‌فدای ایران قوی» در شرایطی راهی ژاپن می‌شود که تک‌تک نفراتش شرایطی متفاوت از همیشه را زیر سایه تجاوز به خاک پاک میهن تجربه کردند. به همین دلیل این دوره بی‌شک مسئله صرفاً نه مدال‌آوری که نمایش مظلومیت ورزشکارانی است که بی‌راه نیست اگر بگوییم بسیاری از آنها با دلی خون خود را مهیای این رقابت‌ها کردند. آن هم در شرایطی به مراتب سخت‌تر و دشوارتر از همیشه، اما این کاروان هم باید به رغم شرایط دشواری که پشت سر گذاشته و تعداد نفرات کمتری که با خود به همراه دارد برای رسیدن به همان نقطه تلاش کند. نقطه‌ای که رسیدن دوباره به آن اصلاً کار ساده‌ای نیست. البته هدف‌گذاری مسئولان کسب ۴۴ تا ۴۸ طلا و حضور بین سه کشور برتر است، اما کیست که نداند عدم تکرار رتبه دوم برای ایرانی که به رغم تمام کاستی‌ها یک مرتبه تاریخ‌سازی کرده هر اندازه هم که با ارزش باشد، قانع‌کننده نیست.
نبرد همه‌جانبه
نباید فراموش کرد جدا از تفاوت‌های شرایط بازی‌های پاراآسیایی هانگژو با ناگویا برای ایران، حریفان و رقبا نیز بیکار ننشسته و برای رسیدن به مدال‌های بهتر و بیشتر تلاش کردند. به همین دلیل هم است اگرچه کاروان ایران در ناگویا برخلاف هانگژو کوچک‌تر شده، اما مأموریت آن تقریباً به همان اندازه بزرگ‌تر است، زیرا هانگژو نقطه‌ای بود برای به نمایش گذاشته شدن توانایی ورزشکاران جانباز و توان‌یاب ایران، اما ناگویا بی‌تردید میدانی است برای تکرار آن خاطره خوشایند و اثبات این مهم که ایستادن بر سکوی دوم صرفاً یک اتفاق مقطعی نبوده است، اما اثبات این مهم بسیار سخت و دشوار است، چراکه با کاهش تعداد نفرات کاروان اعزامی به ناگویا نسبت به هانگژو، باری که بر دوش ورزشکاران حاضر در این رقابت‌ها گذاشته شده به مراتب بیشتر از آنهایی است که سه سال قبل در چین به میدان رفتند. در واقع این مرتبه ۱۶۶ ورزشکار باید باری را به دوش بکشند که مرتبه قبل سنگینی آن بین ۲۱۰ ورزشکار تقسیم شده بود. به همین دلیل هم است باید فارغ از شرایط خاص و اتفاقات رخ داده در طول یک سال گذشته با منطق بیشتری به ماجرا نگاه کنیم.