نماینده جمهوری اسلامی ایران در سازمان بینالمللی کار با محکوم کردن جنایت حمله به مدرسه شجره طیبه میناب تأکید کرد که کشتار کودکان در جریان تجاوز نظامی علیه ایران صرفاً یک حادثه تلخ نیست، بلکه جنایتی آشکار است که نباید بیپاسخ بماند.
غلامحسین حسینینیا روز چهارشنبه در نشست شورای حکام سازمان بینالمللی کار در ژنو، با اشاره به جنایت مدرسه شجره طیبه میناب و کشتهشدن نزدیک به ۴۰۰ کودک در جریان تجاوز نظامی اخیر علیه ایران، خواستار توجه ویژه این سازمان به وضعیت کودکان آسیبدیده از مخاصمات مسلحانه شد.
به گزارش مهر، وی که در جریان بررسی موضوع پیگیری ششمین کنفرانس جهانی ریشهکنی کار کودک سخن میگفت، اظهار داشت: جامعه جهانی برای مبارزه با کار کودک گرد هم آمده است تا هر کودکی بتواند بهجای کار کردن، در کلاس درس حضور یابد.
نماینده ایران افزود: «امروز از شما میخواهم درباره کودکانی تأمل کنید که دقیقاً در جایی بودند که باید میبودند، پشت میز مدرسه و در حال بهرهمندی از حق آموزش.»
حسینینیا با اشاره به اینکه برخی از قربانیان جنایت میناب تنها هفت سال داشتند، گفت: «این سن، سنی است که کودک هنوز خانههایی با خورشیدی درخشان در بالای آن نقاشی میکند و باور سادهاش این است که بزرگسالان جهان از او محافظت خواهند کرد.»
وی همچنین به کشتهشدن کودکان در حمله به یک سالن ورزشی در شهر لامرد اشاره کرد و افزود که بر اساس آمار رسمی، نزدیک به ۴۰۰ کودک در جریان تجاوز غیرقانونی اخیر علیه ایران جان خود را از دست دادهاند.
نماینده جمهوری اسلامی ایران در ادامه با اشاره به وضعیت فاجعهبار کودکان در نوار غزه اظهار داشت که بر اساس آمار مقامهای بهداشتی این منطقه و گزارشهای سازمان ملل متحد، طی سه سال گذشته بیش از ۲۰ هزار کودک در غزه کشته شدهاند.
وی تأکید کرد که این ارقام صرفاً آمار نیستند، بلکه بیانگر زندگیهای کوتاهشده، آیندههای ازدسترفته و خانوادههایی هستند که در سوگ عزیزان خود نشستهاند.
حسینینیا در این زمینه پرسید: «جامعه بینالمللی چگونه میتواند مدعی پاسداشت حقوق کودک باشد، در حالی که کودکان بسیاری همچنان در جریان مخاصمات مسلحانه بالاترین بها را میپردازند؟»
وی با تأکید بر اینکه حق حیات بنیادیترین حق هر کودک است، تصریح کرد که بدون برخورداری از این حق، سایر حقوق کودکان از جمله آموزش، بازی، کار شایسته و داشتن آیندهای روشن بیمعنا خواهد بود.
نماینده ایران افزود که نمیتوان از یکسو به پایان دادن به کار کودک متعهد بود و از سوی دیگر در برابر کشتهشدن کودکانی که هرگز فرصت بزرگشدن نخواهند یافت، سکوت کرد.
حسینینیا همچنین با اشاره به مفاد «چارچوب مراکش» که مخاصمات مسلحانه و آوارگی را از عوامل تداوم محرومیت کودکان و تضعیف حقوق بنیادین آنان میداند، تأکید کرد: «تعهد به حمایت از کودکان نباید در آستانه مناطق درگیری متوقف شود.»
وی در پایان از دفتر بینالمللی کار خواست در گزارشهای سالانه مربوط به اجرای چارچوب مراکش، توجه ویژهای به کودکان آسیبدیده از مخاصمات مسلحانه اختصاص دهد و وضعیت کودکانی را که جان، حقوق و آینده آنان بر اثر جنگ و اقدامات نظامی در معرض تهدید قرار گرفته است، مورد توجه قرار دهد.
