باشگاه خبرنگاران جوان - به جای اینکه قد کشیدن دختر هفت‌ساله‌اش را ببیند، باید در قفسه‌های سردخانه دنبال پیکر بی‌جان رها می‌گشت. فریبا بستام پنج سال برای مادر شدن انتظار کشید؛ ولی هرگز تصور نمی‌کرد پایان این انتظار، چنین وداع تلخی باشد.
«من یک فرقی با بقیه مادر‌های میناب دارم. همه شون صبح بچه‌هاشون رو آماده کرده، در آغوش گرفتند و به مدرسه فرستادند ولی من از شب گذشته‌اش رها رو ندیده بودم. آن شب شیفت بودم. از غروب با دخترم خداحافظی کردم و به بیمارستان رفتم به امید اینکه فردا عصر دوباره رها رو می‌بینم. اما فردا عصر همون ساعت بین تکه‌های پیکر بچه‌ها به دنبال رها می‌گشتم. وقتی زیپ کاور را باز کردم و پیکرش را دیدم، دیگه هیچی نفهمیدم.» مادر رها این جملات و با حسرت می‌گوید و بغضش می‌ترکد.
فریبا بستام مادر رها زارعی دانش‌آموز کلاس اول مدرسه شجره طیبه میناب است ولی حسرتش بیشتر از مادران دیگر است. زمانی که رها فقط یک‌ساله بود مجبور شد به‌خاطر اینکه جان مادران دیگر را نجات بدهد، از دیدن دخترش محروم شود.
فریبا وقتی می‌خواهد از رها برایمان تعریف کند، داستانش را از قبل به‌دنیاآمدنش شروع می‌کند و می‌گوید: زمانی که تازه درسم تمام شده بود، تصمیم گرفت برای خدمت به شهرستان سیریک بروم. چند سال از خدمتم گذشته بود که ازدواج کردم. سال‌ها از ازدواجمان می‌گذشت ولی بچه‌دار نمی‌شدیم.
تا اینکه بعد از ۵ سال درمان، خدا دخترم را به ما هدیه داد. باوجوداینکه سال‌ها منتظر رها بودیم ولی به‌خاطر شرایط کاری‌ام مجبور بودم بیشتر اوقات از او دور باشم.
سیریک منطقه به‌شدت محرومی بود که متخصص زنان نداشت. چون ماما بودم شیفتم طوری بود که ۵ روز، ۱۰ روز حتی ۱ ماه مجبور بودم آنجا بمانم و رها را پیش پدرش بگذارم.
من بزرگ‌شدن بچه‌ام را ندیدم. نه غذاخوردنش را دیدم، نه اینکه چطور اولین‌بار قاشق دستش گرفت، نتوانستم برایش مادری کنم.
رها که ۷ سالش شد دیگر نمی‌توانستم دوری‌اش را تحمل کنم. به‌زحمت برای میناب انتقالی گرفتم. آینده رها خیلی برایم مهم بود برای همین دلم می‌خواست رها را در بهترین مدرسه ثبت‌نام کنم. خیلی تحقیق کردم تا رسیدم به مدرسه شجره طیبه. این مدرسه از لحاظ کادر و فضای آموزشی خیلی خوب بود. توصیه کردند رها را در کلاس خانم سمیرا بسارده ثبت‌نام کنم.
دقیقاً یادم است زمانی که رها را برای تست سنجش بردم، مدیر مدرسه خانم طاهری بعد از تست گفت: دخترتان خیلی باهوش است. گفتم: من همین یک فرزند را دارم. خانم طاهری گفت: امسال کلاس اولی‌ها بیشترشان یا تک‌فرزند هستند یا تک دختر. البته خانم طاهری و خانم بسارده هر دو شهید شده‌اند.
شب‌هایی که من شیفت بودم، رها کنار پدرش می‌خوابید، زمانی که خانه بودم کنار من. هر شب موقع خواب برایش داستان می‌خواندیم.
تازه حروف الفبا و نشانه‌ها را یاد گرفته بود و بلد نبود کتاب بخواند. من یا پدرش برایش می‌خواندیم، تمام که می‌شد خودش همه داستان را برای ما تعریف می‌کرد.
وقتی رفتیم برایش کتاب کلیله‌ودمنه بخریم، فروشنده‌ها باورشان نمی‌شد بچه ۷ساله این کتاب را دوست داشته باشد.
من ۷ سال کنار رها نبودم. شب‌هایی که می‌خواستم از سیریک برای دیدنش به میناب بروم، مادر همسرم می‌گفت: روز‌هایی که می‌خواهی به میناب بیایی رها مدام می‌گوید: بوی مامانم میاد.
از وقتی که به میناب برگشتم باز خیلی از شب‌ها شیفت بودم و نمی‌توانستم کنارش باشم؛ مثل شب ۹ اسفند. آن شب ساعت ۷ با رها خداحافظی کردم. تنها چیزی که نمی‌توانستم تصور کنم این بود که فردا بین پیکر‌ها و در سردخانه دنبال پیکر تنها فرزندم می‌گردم.
از ۹ اسفند تا ۹ اردیبهشت اصلاً نمی‌توانستم سرکار بروم. اولین روزی که به اتاق عمل رفتم، نوزادی به دنیا آوردم که دقیقاً هم وزن رها بود. بعضی از بچه‌هایی که به دنیا می‌آیند، اسم دخترشان را رها می‌گذارند.
برای کنکور کارشناسی ارشد رفته بودم. همین‌که جامدادی‌ام را باز کردم، مداد‌های رها و تراشش را دیدم. همانجا حالم خراب شد.
حیران مانده‌ام که چطور این ۹ ماه از این داغ نمرده‌ایم. بچه من حق زندگی داشت. همیشه می‌گفت: می‌خواهم دندانپزشک شوم و مجانی بیماران را درمان کنم. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که اگر خداقوت دهد، درمانگاه دندانپزشکی به نام رها راه بیندازم و یکی دو روز به یاد رها و بقیه بچه‌های میناب برای مردم بی‌بضاعت را ویزیت رایگان بگذارم.
منبع: فارس