باشگاه خبرنگاران جوان - چطور می‌توان بدون داد و فریاد و درگیری، کودکِ غرق در بازی را به انجام تکالیفش ترغیب کرد؟ با چند راهکار ساده مثل هشدار پیش از پایان بازی، خرد کردن تکالیف و دادن حق انتخاب، می‌توان از جنگ هرروزه بر سر مشق شب جلوگیری کرد.
عصر که می‌شود، یک سناریوی تکراری در خیلی از خانه‌ها کلید می‌خورد. انیمیشن پشت انیمیشن، لگوهای پخش‌شده کف اتاق و کودکی که برای هر کاری انرژی دارد، جز باز کردن دفتر مشق! کشمکش مداوم و داد و بیداد والدین هم معمولاً نتیجه‌ای جز دلزدگی و خستگی بیشتر ندارد. اما چطور می‌توان بدون جنگ اعصاب، بازی و تلویزیون را متوقف کرد و کودک را به انجام تکالیفش متقاعد ساخت؟ روان‌شناسان و کارشناسان حوزه کودک بر این باورند که کلید حل این مسئله، نه در تنبیه و تهدید، بلکه در ایجاد پیش‌بینی‌پذیری و تغییر نحوه انتقال از بازی به درس نهفته است. در ادامه چهار گام کوتاه، عملی و کاربردی را مرور می‌کنیم.
شوک قطع ناگهانی وارد نکنید
بزرگ‌ترین اشتباه این است که ناگهان کنترل را بردارید و تلویزیون را خاموش کنید یا اسباب‌بازی را از دست کودک بگیرید. کارشناسان معتقدند مغز کودک در حین بازی در اوج لذت است و قطع ناگهانی آن احساس سرخوردگی و لجبازی ایجاد می‌کند. به جای فریاد زدنِ همین الان پاشو، از هشدار زمان‌دار استفاده کنید: «پنج دقیقه دیگه این مرحله تموم بشه، نوبت دفتراست» یا یک تایمر زنگ‌دارِ بامزه بگذارید تا خود زنگ ساعت، مسئول تمام شدن زمان بازی باشد، نه شما!
قانون اول قورباغه، بعد پاداش
برای مغز کودک، مشق شب خسته‌کننده و تلویزیون بسیار جذاب است. تا زمانی که بازی در دسترس باشد، درس خواندن هیچ جذابیتی نخواهد داشت. قاعده را برای کودک شفاف و ثابت کنید. تکالیف همیشه باید قبل از تلویزیون، تبلت و... انجام شوند. انیمیشن و بازی‌های دلخواه را به عنوان جایزه و تفریحِ بعد از انجام تکالیف تعریف کنید، نه حق پیش‌فرض در تمام طول عصر.
کوه تکالیف را به تپه‌های کوچک خرد کنید
وقتی کودک حجم زیادی از مشق را می‌بیند، احساس خستگی مفرط می‌کند و برای فرار از آن به بازی پناه می‌برد. تکالیف را لقمه‌لقمه کنید. به کودک بگویید: فقط همین پنج سطر رو بنویس، بعد یه آبمیوه می‌خوریم و پنج دقیقه استراحت می‌کنی؛ بعد میریم سراغ ریاضی. این تکنیک زمان‌های کوتاه تمرکز، مقاومت ذهنی کودک را به شدت کاهش می‌دهد.»
به او حق انتخاب دهید تا احساس قدرت کند
کودکان دوست دارند حس کنند کنترل بخشی از زندگی دست خودشان است. اجبار مستقیم حس لجبازی را بیدار می‌کند، اما دادن انتخاب‌های محدود، او را همکار شما می‌کند: «به جای این‌که بپرسید «مشق می‌نویسی یا نه؟» (که پاسخش قطعاً نه است!)، گزینه‌های کنترل‌شده بدهید: «می‌خوای اول املا رو بنویسی یا ریاضی؟»، «ترجیح میدی پشت میز تحریر بنویسی یا روی میز پذیرایی کنار من؟»، این روش، اصلِ انجام تکلیف قطعی است، اما شیوه شروع دست خود اوست.
منبع: فارس