خط سلامت: هشت ماهگی برای بسیاری از کودکان، دوره کشف فعال محیط است؛ اشیا را می گیرند، به دهان می برند، صداهای تازه تولید می کنند و برای جابه جا شدن تلاش می کنند. اما زمان رسیدن به مهارت ها یکسان نیست و چهار دست و پا نرفتن یا نایستادن در این سن، به تنهایی نشانه مشکل رشد نیست.
به گزارش خط سلامت، کودک هشت ماهه با نگاه کردن، لمس کردن، حرکت و تعامل با اطرافیان درباره جهان یاد می گیرد. چیزی که برای بزرگسال فقط یک ظرف یا اسباب بازی است، برای او مجموعه ای از تجربه های تازه درباره صدا، شکل و حرکت است. همراهی والدین در این مرحله، بیشتر به فراهم کردن محیط امن و پاسخ دادن به نیازهای کودک مربوط می شود تا آموزش زودهنگام مهارت ها.
نشستن و چهار دست و پا رفتن؛ رشد مسابقه نیست
بعضی کودکان در هشت ماهگی بدون کمک می نشینند و بعضی هنوز در حال تقویت تعادل خود هستند. در راهنمای مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های آمریکا، نشستن بدون تکیه و قرار گرفتن مستقل در وضعیت نشسته، از مهارت هایی است که بیشتر کودکان تا پایان نه ماهگی انجام می دهند. این زمان بندی، به معنای الزام همه کودکان به انجام آنها در ابتدای هشت ماهگی نیست.
شیوه حرکت نیز متفاوت است. بعضی کودکان چهار دست و پا می روند، بعضی روی شکم می خزند و بعضی با روش های دیگری جابه جا می شوند. تعدادی نیز مرحله چهار دست و پا رفتن معمول را طی نمی کنند. هماهنگی حرکت و استفاده از هر دو سمت بدن اهمیت دارد؛ اگر درباره حرکت کودک نگرانی دارید، آن را با پزشک مطرح کنید.
برای تقویت حرکت، فضای امنی روی زمین فراهم کنید و هنگام بیداری و بازی کنار کودک بمانید. لازم نیست او را برای نشستن یا ایستادن تحت فشار بگذارید.
ایستادن، مهارت اجباری هشت ماهگی نیست
برخی کودکان در این دوره تلاش می کنند با گرفتن لوازم خانه خود را بالا بکشند، اما این مهارت در همه کودکان هشت ماهه دیده نمی شود. ایستادن به هماهنگی، تعادل و کنترل بدن نیاز دارد و در طول رشد شکل می گیرد.
اگر کودک به گرفتن وسایل علاقه نشان می دهد، باید از ثابت بودن آنها مطمئن شوید. مبلمان ناپایدار یا وسایلی که ممکن است روی او برگردند، تکیه گاه مناسبی نیستند. هنگام تلاش برای پایین آمدن نیز کنار او باشید و اجازه ندهید تمرین حرکت به سقوط خطرناک تبدیل شود. healthychildren.org
گرفتن و به دهان بردن اشیا؛ کنجکاوی نیازمند مراقبت
کودک ممکن است اسباب بازی را از دستی به دست دیگر منتقل کند، آن را به هم بکوبد یا به دهان ببرد. این رفتارها فرصتی برای کشف هستند، اما او هنوز نمی تواند خطر اشیای کوچک، تیز یا آلوده را تشخیص دهد.
فضای بازی را از سطح دید کودک بررسی کنید. سکه، باتری، قطعات کوچک اسباب بازی و اشیایی که ممکن است بلعیده شوند باید دور از دسترس باشند. داروها، مواد شوینده، وسایل داغ و سطل زباله نیز نباید در محدوده کاوش او قرار بگیرند. در آشپزخانه می توانید چند وسیله بزرگ، سالم و بی خطر را برای بازی انتخاب کنید و دسترسی به بخش های خطرناک را ببندید.
غذای کمکی؛ تجربه کردن بدون اجبار
در هشت ماهگی، غذای کمکی در کنار شیر مادر یا شیر خشک مخصوص شیرخوار ارائه می شود. کودک می تواند با بافت های مناسب و غذاهای متنوع آشنا شود، اما شیر گاو نباید پیش از دوازده ماهگی جای شیر مادر یا شیر خشک را به عنوان نوشیدنی اصلی بگیرد.
لمس کردن و بازی با غذا ممکن است بخشی از این آشنایی باشد. در عین حال، باید به نشانه های گرسنگی و سیری توجه کرد. کودک لازم نیست تمام غذای ظرف را بخورد و نباید برای تمام کردن وعده تحت فشار قرار گیرد.
غذا باید متناسب با توانایی کودک آماده شود. هنگام خوردن، او را در وضعیت نشسته و مناسب قرار دهید و مستقیم مراقبش باشید. غذاهای سخت، گرد یا تکه های نامناسب می توانند خطر خفگی ایجاد کنند؛ نرم بودن و شکل آماده سازی غذا اهمیت دارد.
خواب؛ آرامش و ایمنی از مقایسه مهمتر است
الگوی خواب کودکان متفاوت است و بیدار شدن شبانه لزوماً به معنای وجود مشکل نیست. یک برنامه آرام و تکرارشونده پیش از خواب، همراه با توجه به گرسنگی، ناراحتی یا بیماری کودک، می تواند به والدین در پاسخ دادن به نیاز او کمک کند. توصیه یکسان برای ترک اتاق پس از چند دقیقه، بدون در نظر گرفتن شرایط کودک، مناسب همه خانواده ها نیست.
برای هر خواب، کودک را به پشت روی سطحی سفت، صاف و بدون شیب قرار دهید. فضای خواب باید از بالش، عروسک و رختخواب نرم خالی باشد. خوابیدن روی مبل یا سطح نرم، جایگزین ایمنی برای تخت مناسب کودک نیست.
صداهای تکراری، مقدمه گفتار هستند
در این دوره ممکن است کودک صداهایی شبیه ماما یا بابا تولید کند، اما این صداها الزاماً کلمه معنادار نیستند. پاسخ دادن به صداهای او، تکرار آنها و صحبت کردن درباره اشیای اطراف، فرصت تعامل فراهم می کند.
هنگام بازی یا تعویض لباس، جمله های ساده بگویید و برای پاسخ کودک مکث کنید. پاسخ او ممکن است نگاه، لبخند، حرکت یا یک صدا باشد. هدف، ایجاد ارتباط است؛ لازم نیست کودک را برای گفتن کلمه امتحان کنید.
ترس از غریبه ها؛ برای آشنا شدن فرصت بدهید
نزدیک این سن، بعضی کودکان در برابر افراد ناآشنا محتاط می شوند یا بیشتر به والدین می چسبند. این رفتار می تواند بخشی از رشد اجتماعی باشد و به معنای بدرفتاری کودک نیست.
برای دیدار با بستگان و دوستان، اجازه دهید کودک ابتدا در کنار فرد آشنا، چهره و صدای تازه را تجربه کند. مجبور کردن او به رفتن در آغوش دیگری، ضرورتی ندارد. اگر فرزند بزرگ تری در خانه دارید، بازی مشترک را با نظارت انجام دهید و مسئولیت مراقبت از شیرخوار را به او نسپارید.
چه زمانی درباره رشد با پزشک صحبت کنیم؟
اگر کودک مهارتی را که قبلاً داشته از دست داده است یا درباره حرکت، ارتباط و واکنش های او نگرانی دارید، منتظر مقایسه با کودکان دیگر نمانید. نگرانی والدین ارزش بررسی دارد.
غربالگری رشد در نه ماهگی توصیه می شود، اما اگر مسئله ای زودتر توجه شما را جلب کرده است، می توانید پیش از آن با پزشک گفت و گو کنید. فهرست نقاط عطف به مشاهده رشد کمک می کند و جای ارزیابی تخصصی را نمی گیرد.