حوزه/ با استناد به زندگینامه شهید عبدالله صادق، جلوه‌ای زیبا از انس با معبود در کودکی این شهید بزرگوار روایت شد؛ نوجوانی که نوای اذانش او را در میان اهالی محل به بلال زمانه معروف کرده بود.
به گزارش خبرگزاری حوزه، عشق به آوای ملکوتی اذان و ارتباط قلبی با معبود، ریشه در صفای باطن انسان‌های الهی دارد. شهید عبدالله صادق از همان دوران کودکی نشان داد که شیفته ذکر و یاد خداست. در ادامه، روایتی لطیف از دوران کودکی این شهید گرانقدر را بازنوانی می‌کند.
توی بچگی بهش می‌گفتند: [بلال]
از همون بچگی عاشق اذان بود. توی پنج شش سالگی وسطِ بازی شمشیربازی؛ تا فهمید اذان شده، شمشیر چوبی‌اش رو انداخت و رفت بالای درخت توت؛ پیراهنش رو در آورد و با صدای بلند اذان گفت. این رفتار اونقدر تکرار شد که رفته‌رفته اهل خونه و در و همسایه‌ها بهش می‌گفتند: "بلال"
خاطره‌ای از نوجوان شهید عبدالله صادق
منبع: کتاب سی و ششمین روز (زندگینامه شهید عبدالله صادق)