این روزها بحث حضور علیرضا دبیر در کمیته ملی المپیک و احتمال جدایی او از فدراسیون کشتی به یکی از موضوعات داغ محافل ورزشی تبدیل شده است.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ عده‌ای معتقدند دبیر باید فرصت حضور در کمیته ملی المپیک را پیدا کند، اما شاید در شرایط فعلی، مهم‌تر از هر جایگاه و مسئولیتی، توجه به آینده کشتی ایران باشد.

واقعیت این است که المپیک پیش رو برای کشتی ایران یک میدان معمولی نیست. رسیدن به موفقیت در این رقابت‌ها نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، شناخت کامل از ظرفیت‌ها، هماهنگی میان کادر فنی و مدیریت و البته ثبات در مجموعه فدراسیون است. در چنین شرایطی، تغییر مدیریت می‌تواند هزینه‌های سنگینی به همراه داشته باشد؛ هزینه‌هایی که شاید تاوان آن را روی تشک المپیک بدهیم.

علیرضا دبیر طی سال‌های حضورش در فدراسیون، با تمام نقاط قوت و ضعف کشتی ایران آشنا شده و ساختار مدیریتی و فنی این رشته را با جزییات می‌شناسد. او می‌داند چه مسیری طی شده، چه برنامه‌هایی در جریان است و برای رسیدن به هدف بزرگ المپیک چه اقداماتی باید انجام شود. سپردن این مسئولیت در فاصله نزدیک به چنین رویداد مهمی به فردی دیگر، به معنای شروع دوباره بخشی از مسیر و پذیرفتن ریسک‌هایی است که کشتی ایران در این مقطع به آن نیاز ندارد.

البته هیچ مدیری فراتر از نقد نیست و قرار هم نیست آینده یک رشته ورزشی به نام یک فرد گره بخورد؛ اما باید پذیرفت که زمان تغییر مدیریت هم به اندازه خود تغییر اهمیت دارد. المپیک جای آزمون و خطا نیست و کشتی ایران در آستانه این رقابت بزرگ بیش از هر چیز به ثبات، تمرکز و ادامه برنامه‌های آماده‌سازی نیاز دارد. بازگشت روسیه به میادین، میزبانی آمریکا،حضور مدعیانی مثل کره شمالی،ترکیه، آذربایجان،قزاقستان، ازبکستان و …زنگ خطری است برای کشتی ایران.

شاید حضور دبیر در کمیته ملی المپیک برای خودش و حتی ورزش کشور اتفاق مهمی باشد، اما سؤال اصلی این است؛ آیا اکنون زمان مناسبی برای خالی ماندن صندلی ریاست فدراسیون کشتی است؟

کشتی ایران به اندازه کافی درگیر رقابت‌های سنگین داخلی و خارجی است و نباید با تغییرات مدیریتی غیرضروری، حاشیه تازه‌ای به آن تحمیل کرد. پیدا کردن مدیری که بتواند در این مقطع حساس بدون وقفه مسیر فعلی را ادامه دهد، کار ساده‌ای نیست.

بنابراین اگر قرار است میان حضور دبیر در کمیته ملی المپیک و ماندنش در فدراسیون کشتی یکی را در اولویت قرار دهیم، شاید عقلانی‌ترین تصمیم، حفظ ثبات در خانه کشتی باشد.

دبیر بماند؛ نه به این دلیل که کشتی بدون یک فرد تمام می‌شود، بلکه به این دلیل که در آستانه المپیک، کشتی ایران نباید هزینه یک تغییر بزرگ مدیریتی را بپردازد.