تلفن را جواب نمی‌داد. یک بار، ۱۰ بار، ۲۰ بار. زنی که پرستار است و عادت دارد در لحظه‌های بحرانی آرام بماند، آن روز بی‌آنکه حتی یک درصد فکرش را بکند، شماره را می‌گرفت و منتظر می‌ماند. صبح همان روز، همان مرد سه بار زنگ زده بود تا مطمئن شود همسرش به سلامت به محل کار رسیده است. حالا نوبت او بود و آن سوی خط فقط سکوت بود.
آن سوی خط، شهید داود عمرانی بود؛ مردی که در کنار تخصص کاری‌اش، به خاطر علاقه‌اش به دین، کارشناسی‌ارشد علوم قرآن و حدیث خوانده بود؛ کارمند سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری که حافظ ۲۰ جزء قرآن، مؤذن و مداح بود؛ اما از همان ابتدای زندگی آرزوی شهادت را با همسرش در میان گذاشته بود.
او که متولد اول شهریور ماه ۱۳۵۹ بود، با آغاز جنگ رمضان با همسرش که پرستار بود، در تهران ماند؛ همان روزهایی که خیلی‌ها از ترس جانشان تهران را ترک می‌کردند؛ اما برای کسی که آرزوی شهادت را در دل دارد، فرار بی‌معناترین کار است.
برای گفت‌وشنود در مورد شهید داود عمرانی از شهدای سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور، به سراغ همسرش زهرا عمرانی رفتیم.
او در ابتدای این گفت‌وگو درباره چگونگی آشنایی و ازدواجشان می‌گوید: من و همسرم پسرعمو و دخترعمو بودیم و ازدواجمان سنتی بود. همسرم خودش من را پسندیده بود. وقتی برای خواستگاری آمد، من پانزده ساله بودم و او بیست‌ویک ساله بود. پدرم گفت: «هنوز زود است، دخترم دارد درس می‌خواند». به همین خاطر من را نشان کردند و چهار سال به اسم هم بودیم. در این مدت من دیپلم گرفتم و همسرم هم دانشگاه را تمام کرد و خدمت سربازی‌اش را گذراند. بعد در شهریور ۱۳۸۳ ازدواج کردیم، همسرم آن زمان بیکار بود.
عمرانی ادامه می‌دهد: سال ۱۳۸۵ برای کار همسرم به خراسان شمالی و شهر جاجرم رفتیم و حدود ۶ سال آنجا ماندیم. بعد چهار سال در فاروج، هشت سال در بجنورد و در آخر هم دو سالی در تهران زندگی می‌کردیم که این اتفاق افتاد.
همسر شهید عمرانی با بیان اینکه داود دو مدرک کارشناسی‌ارشد آبخیزداری و علوم قرآن و حدیث داشت، اظهار می‌کند: بعد از رشته اول، به خاطر علاقه‌اش سراغ رشته علوم قرآن و حدیث رفت. می‌گفت: «ما مسلمان و شیعه‌ایم و باید علممان را در این زمینه بالا ببریم. اگر درس نخوانم، مجبور نمی‌شوم تحقیق کنم و ببینم دینم چیست، امامانم را بشناسم، حدیث چه می‌گوید و پیامبر(ص) چه فرموده است».
او درباره خصوصیات اخلاقی همسر شهیدش بیان می‌کند: داود بسیار آرام، مهربان، صبور و خوش‌اخلاق بود. حافظ ۲۰ جزء قرآن، قاری و معلم قرآن بود، در کلاس‌های مداحی شرکت کرده و مداحی هم می‌کرد و مؤذن هم بود. در مسابقات قرآن اداره مرتب حضور داشت و مقام می‌آورد.
عمرانی با اشاره به اهمیت دادن همسرش به نماز اول وقت، یادآور می‌شود: وقتی به مسافرت می‌رفتیم، برنامه‌ریزی‌مان بر اساس اذان بود: برای ناهار جایی توقف می‌کردیم که اول نماز بخوانیم و بعد ناهار بخوریم و برای شام هم همین‌طور.
همسر شهید عمرانی با اشاره به علاقه همسرش به امام حسین(ع) می‌گوید: من و داود هفت سال در راهپیمایی اربعین شرکت کردیم. همسرم هر سال روز اول ماه رمضان را به عنوان سال خمسی تعیین کرده بود و آن زمان از من می‌خواست ببینم در آشپزخانه و یخچال چه چیزهایی داریم و فهرستش را با قیمت بنویسم. بعد با پول‌هایی که داشتیم، خمسش را حساب می‌کرد.
او با بیان اینکه ثمره ازدواجمان دو فرزند دختر است، عنوان می‌کند: بچه‌ها با پدرشان رابطه خوبی داشتند. خیلی با هم صمیمی بودند، با هم شوخی می‌کردند و بیرون می‌رفتند. زمان شهادت همسرم، دختر بزرگم، فاطمه کلاس دوازدهم بود و برای کنکور درس می‌خواند. خیلی به درس علاقه داشت و درگیر کلاس‌ها و آزمون‌های کنکور بود؛ اما بعد از شهادت پدرش کتاب‌هایش را کنار گذاشت و دیگر درس نخواند. دختر کوچکم، حلما هم کلاس ششم دبستان بود و امسال کلاس هفتم است.
کاش من هم شهید شده بودم
عمرانی خاطرنشان می‌کند: داود نظامی نبود؛ اما از همان اوایل زندگی از شهادت حرف می‌زد. می‌گفت: «دوست دارم مرگم با شهادت باشد، از مرگ معمولی و تصادف و این طور مردن‌ها اصلاً خوشم نمی‌آید». من ناراحت می‌شدم و می‌گفتم: «یعنی چه که شهید بشویم؟!»
همسر شهید عمرانی با بیان اینکه بعد از نهم اسفند، فقط من و همسرم در تهران بودیم و دخترها را به مشهد، پیش مادرم فرستاده بودم، اظهار می‌کند: هر شب به میدان می‌رفتیم و همراه مردم پرچم‌داری می‌کردیم. یک شب شوخی کردم و گفتم: «اگر الان یک موشک بزنند و هر دو نفرمان کشته شویم، بچه‌ها چه می‌شوند؟» خندید و گفت: «شهید می‌شویم دیگر، خوب است. بچه‌ها خدا را دارند و خدا حواسش به آن‌هاست». من هم به شوخی حرفی زدم که حالا خودم را به خاطرش سرزنش می‌کنم. گفتم: «تو می‌خواهی شهید شو، من نمی‌خواهم شهید شوم. دوست ندارم کس دیگری بچه‌هایم را بزرگ کند. می‌خواهم خودم آن‌ها را بزرگ کنم». او پاسخ داد: «اگر من هم شهید شوم، نرفته‌ام. من بالای سرتان هستم و همیشه کنار شما می‌مانم. حدیث قدسی داریم که خدا جانشین شهید در خانه‌اش می‌شود. مطمئن باش اگر من بروم، خدا به جای من در خانه می‌آید و حواسش به شماست».
او ادامه می‌دهد: همه این حرف‌ها را ساده و با شوخی می‌زدیم. آن لحظه اصلاً فکر نمی‌کردم که واقعاً چنین شود. وقتی دیدم بحث دارد جدی می‌شود، گفتم: «خب، بس است، بحث را عوض کنیم». نمی‌دانم چرا هر آرزویی می‌کنیم، محقق نمی‌شود؛ اما همین حرف‌هایی که از دهان آدم بیرون می‌آید، حقیقت پیدا می‌کند. حالا می‌بینم چقدر سخت است و گاهی آرزو می‌کنم کاش من هم شهید شده بودم. خدا خودش برای بچه‌هایمان کاری می‌کرد.
تلفن را جواب نمی‌داد
عمرانی درباره روز شهادت همسرش به دست رژیم تروریستی آمریکا بیان می‌کند: نیمه اول تعطیلات عید نوروز را به مشهد رفته بودیم و جمعه به تهران برگشتیم که شنبه هر دو سر کار برویم. من پرستارم. آن روز شیفت عصر بودم و او صبح به سر کار رفت. صبح سه بار با من تماس گرفت. اول زنگ زد و بیدارم کرد. وسط راه دوباره پرسید کجایی و رسیدی یا نه. بعد دوباره تماس گرفت و گفت هر وقت رسیدی و مستقر شدی، به من زنگ بزن.
همسر شهید عمرانی ادامه می‌دهد: وقتی رسیدم، لباسم را عوض کردم و حدود ساعت یک‌ونیم یادم آمد که باید خبر بدهم. هرچه زنگ زدم، تلفن را جواب نداد. حتی یک درصد هم فکر نمی‌کردم اتفاقی افتاده باشد. با خیال راحت بقیه کارهایم را انجام می‌دادم. هر چند وقت یک بار زنگ می‌زدم و جواب نمی‌داد. بعد از اینکه ۱۵ تا ۲۰ بار تماس گرفتم و بی‌نتیجه بود، به یکی از همکاران و دوستان همسرم زنگ زدم و ماجرا را گفتم. او که می‌دانست همسرم شهید شده، گفت: «من نمی‌دانم چه خبر است؛ ولی اگر می‌خواهی بدانی، برو همان‌جا». تاکسی گرفتم و رفتم. دیدم ماشین آتش‌نشانی، آمبولانس و هلال‌احمر آنجا هستند و شلوغ است. می‌خواستم داخل اداره بروم که نگهبان جلویم را گرفت. وقتی به نگهبان گفتم «عمرانی هستم»، او بهت‌زده شد، به من نگاه کرد و حرفی نزد. پرسیدم: «آقای عمرانی چه شده؟» صورتش را آن طرف برگرداند و دیدم اشک از گوشه چشمش افتاد. هرچه می‌پرسیدم، جواب نمی‌داد و فقط گریه می‌کرد. همان‌جا فهمیدم چه اتفاقی برای داود افتاده است. آن شب در تهران تنهای تنها بودم. خانواده خودم و خانواده همسرم بعداً رسیدند و من تا صبح در خانه تنها ماندم. شب خیلی سختی بود.