مردی که هشت سال پیش با حسرت گفت «من دیگر اینجا نخواهم بود»، حالا در مرکز بزرگترین رویداد ورزشی جهان ایستاده است.
به گزارش عصر ایران به نقل از سی ان ان، آنچه دونالد ترامپ بهعنوان لحظهی اوج قدرتنمایی خود تصور میکرد، دارد به آیینهای تبدیل میشود که تمام تضادها و تنشهای دورهی دوم ریاستجمهوریاش را بیرحمانه بازتاب میدهد.
در سال ۲۰۱۸، وقتی آمریکا حق میزبانی مشترک جام جهانی ۲۰۲۶ را به دست آورد، ترامپ با تأسف گفت که به خاطر محدودیت دورههای ریاستجمهوری، «اینجا نخواهد بود.» اما بازگشت او به کاخ سفید و تبدیلشدن به تنها دومین رئیسجمهور آمریکا که دو دورهی غیرمتوالی حکومت کرده، این فرصت را دوباره برایش فراهم کرد.
از آن پس، ترامپ با تمام وجود خود را در این رویداد تزریق کرد: نمایش یک کاپ طلایی رونوشت جام جهانی در دفتر بیضیشکل کاخ سفید، جذب جانی اینفانتینو رئیس فیفا به حلقهی نزدیکان خود، حتی جشن گرفتن با تیم چلسی پس از اهدای جایزه در تورنمنت باشگاهی فیفا، انگار که خودش گل پیروزی را زده است.
جام جهانی که قرار بود ویترین قدرت و عظمت ترامپ باشد، دارد به چیز دیگری تبدیل میشود.
سیاستهای سختگیرانهی مهاجرتی دولت ترامپ، فضایی ایجاد کرده که بسیاری از هواداران خارجی در آن احساس امنیت نمیکنند. یک داور سرشناس سومالیایی از ورود به خاک آمریکا منع شد. تیم ملی سنگال هنگام ورود با بازرسیهای امنیتی سنگین مواجه شد. ویزای بخشی از کاروان ایران هم هنوز صادر نشده است.
نگرانیهایی هم وجود دارد که مأموران ادارهی مهاجرت آمریکا، ممکن است در حاشیهی بازیهای تیمهای آمریکای جنوبی که هواداران زیادی در آمریکا دارند، به عملیات دستگیری مهاجران غیرمجاز بپردازند.
گرانبودن بلیتها بهقدری بود که حتی ترامپ هم گفت: «دوست دارم آنجا باشم، ولی صادقانه بگویم، من هم آن قیمت را نمیپردازم.» بلیت اولین بازی تیم ملی آمریکا به هزار دلار رسیده بود.
دورهی دوم ریاستجمهوری ترامپ با تعرفههای سنگین بر اقتصادهای رقیب و انتقادات تند از متحدان غربی، فضای تنش جهانی ایجاد کرده که با شعار «وحدت و شادی» فیفا همخوانی ندارد. حتی زمزمههایی از تحریم اروپایی جام جهانی به گوش رسید، پس از آنکه ترامپ خواستار واگذاری گرینلند از سوی دانمارک شد.
رئیس فیفا در این میان نقشی جالب توجه بازی کرده است. جانی اینفانتینو که برای مدیریت تنش حضوری پررنگ داشته، حتی در نشست صلح غزهی ترامپ در مصر شرکت کرد و پس از مراسم تحلیف دوم ترامپ در اینستاگرام نوشت: «با هم نهتنها آمریکا، بلکه کل جهان را دوباره عظیم خواهیم کرد.»
این نزدیکی با اهدای «جایزهی صلح فیفا» به ترامپ جایزهای که تازه اختراع شده بود و گویا جایگزینی بود برای جایزهی نوبل صلحی که به ترامپ نرسید به اوج خود رسید. اما این حرکت حالا، پس از حملهی نظامی آمریکا به ایران (یکی از کشورهای صعودکرده به جام جهانی)، اوضاع بدی را برای او ایجاد کرده است/
کارشناسان سیاسی میگویند اینفانتینو ممکن است در دام سیاسی افتاده باشد. الکساندر کولی، استاد علوم سیاسی دانشگاه بارنارد، میگوید: «دولت ترامپ واقعاً به افکار عمومی جهانی اهمیتی نمیدهد.»
تاریخ نشان داده که جامهای جهانی، با وجود همهی طوفانهای سیاسی، در نهایت جای خود را به لحظات ناب فوتبالی میدهند. از چرخش جادویی یوهان کرویف هلندی در ۱۹۷۴ تا «دست خدا»ی مارادونا در ۱۹۸۶ و ضربهی سر زیدان در ۲۰۰۶، آنچه در حافظهی جمعی بشر میماند، معمولاً لحظات درخشان زمین بازی است، نه جنجالهای سیاسی حاشیهای.
حتی اینفانتینو خود، در اجلاس داووس امسال، اعتراف کرد که در قطر هم، تمام آتش سیاسی وقتی توپ به گردش درآمد، خاموش شد.
جام جهانی ۲۰۲۶ که با میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار میشود، احتمالاً بزرگترین رویداد ورزشی تاریخ از نظر مخاطب خواهد بود — فیفا میگوید ۱.۵ میلیارد نفر فینال ۲۰۲۲ قطر را تماشا کردند. ترامپ که خود این رویداد را «سه سوپربول در روز برای یک ماه» توصیف کرده، طبیعتاً نمیتواند از چنین صحنهی عظیمی دور بماشند.
سوپر بول فینال مسابقات لیگ فوتبال آمریکایی موسوم به ان اف ال است که مهم ترین مسابقه ورزشی سال آمریکاست.
اما سؤال این است: آیا جام جهانی ابزار قدرتنمایی ترامپ خواهد شد، یا آیینهای که شکافها و تناقضات دورهی دومش را برای جهان به نمایش میگذارد؟
پاسخ را زمین فوتبال خواهد داد.