همه چیز درباره انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا ۲۰۲۶
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا ۳ نوامبر برگزار می‌شود و دموکرات‌ها با تکیه بر پیشتازی در نظرسنجی‌های مجلس نمایندگان، امیدوارند کنترل کنگره را از جمهوری‌خواهان بگیرند. نتیجه این رقابت می‌تواند مسیر برنامه‌های داخلی ترامپ، نظارت بر دولت او و تصمیم‌گیری‌های واشنگتن در حوزه سیاست خارجی را تحت تأثیر قرار دهد.
فرارو- کمتر از سه هفته تا انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا باقی مانده است؛ انتخاباتی که می‌تواند توازن قدرت در واشنگتن را تغییر دهد و ادامه کار دولت دونالد ترامپ را با موانع جدی‌تری روبه‌رو کند. نظرسنجی‌های ملی از پیشتازی دموکرات‌ها در رقابت مجلس نمایندگان حکایت دارند و در سنا نیز احتمال از دست رفتن اکثریت جمهوری‌خواهان افزایش یافته است. با این حال، نتیجه نهایی هنوز قطعی نیست و رقابت در شماری از ایالت‌ها می‌تواند سرنوشت کنگره را تعیین کند.
به گزارش فرارو، اهمیت انتخابات امسال فقط به ترکیب کنگره محدود نمی‌شود. عملکرد اقتصادی دولت، هزینه‌های زندگی، سیاست مهاجرتی ترامپ و پیامدهای جنگ با ایران به موضوعاتی تعیین‌کننده در رقابت‌های انتخاباتی تبدیل شده‌اند. نتیجه این انتخابات می‌تواند بر تصویب قوانین، بودجه دولت، سیاست خارجی و حتی توانایی کنگره برای نظارت بر عملکرد رئیس‌جمهور اثر بگذارد.
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا چه زمانی برگزار می‌شود و مردم به چه کسانی رأی می‌دهند؟
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا روز سه‌شنبه ۳ نوامبر ۲۰۲۶، برابر با ۱۲ آبان ۱۴۰۵ برگزار می‌شود. این انتخابات در میانه دوره چهار‌ساله ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ انجام می‌گیرد؛ حدود دو سال پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ و دو سال پیش از انتخابات بعدی ریاست‌جمهوری در نوامبر ۲۰۲۸.
در این انتخابات، تمام ۴۳۵ کرسی دارای حق رأی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی از ۱۰۰ کرسی سنا تعیین تکلیف می‌شوند. از ۳۵ رقابت سنا، ۳۳ کرسی مربوط به انتخابات دوره‌ای و دو کرسی مربوط به انتخابات ویژه برای تکمیل دوره‌های خالی است. علاوه بر این، در بسیاری از ایالت‌ها انتخابات فرمانداری، مجالس ایالتی و شماری از سمت‌های محلی نیز برگزار خواهد شد. به همین دلیل، انتخابات میان‌دوره‌ای صرفاً رقابتی برای تعیین نمایندگان کنگره نیست، بلکه در بخش‌هایی از کشور می‌تواند جهت‌گیری سیاست‌های ایالتی را نیز تغییر دهد.
کنگره آمریکا از دو مجلس تشکیل شده است. اعضای مجلس نمایندگان برای دوره‌های دو‌ساله انتخاب می‌شوند و هر دو سال تمام کرسی‌های آن به رأی گذاشته می‌شود. در مقابل، سناتورها دوره‌های شش‌ساله دارند و انتخابات سنا به‌صورت چرخشی برگزار می‌شود؛ بنابراین در هر انتخابات میان‌دوره‌ای همه کرسی‌های سنا تغییر نمی‌کنند.
فرایند انتخاب نامزدها نیز در ایالت‌های مختلف یکسان نیست. در بیشتر ایالت‌ها، احزاب ابتدا از طریق انتخابات مقدماتی نامزدهای خود را تعیین می‌کنند؛ اما شیوه رأی‌گیری، امکان مشارکت مستقل‌ها و قواعد حضور در انتخابات مقدماتی بسته به قوانین ایالتی تفاوت دارد. همچنین رأی‌گیری زودهنگام و پستی در بسیاری از ایالت‌ها امکان‌پذیر است و رأی‌دهندگان الزاماً نباید تا روز سوم نوامبر منتظر بمانند. مسئولیت اجرای انتخابات و تعیین قواعد دسترسی به برگه رأی عمدتاً بر عهده ایالت‌هاست.
رقابت جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها؛ چرا هر دو مجلس در معرض تغییرند؟
جمهوری‌خواهان با ریاست‌جمهوری ترامپ وارد این رقابت شده‌اند و در حال حاضر کنترل هر دو مجلس کنگره را در اختیار دارند. برای دولت، حفظ این اکثریت اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا همراهی کنگره تصویب قوانین، تأمین بودجه و پیشبرد بخش مهمی از برنامه‌های سیاسی رئیس‌جمهور را آسان‌تر می‌کند.
در مجلس نمایندگان، همه ۴۳۵ کرسی در معرض رقابت قرار دارند و تغییر تعداد نسبتاً محدودی از کرسی‌ها برای جابه‌جایی اکثریت کافی است. از همین رو، عملکرد نامزدهای جمهوری‌خواه در حوزه‌های انتخاباتی رقابتی، به‌ویژه در مناطقی که نتیجه انتخابات پیشین نزدیک بوده، اهمیت زیادی دارد. دموکرات‌ها برای بازپس‌گیری مجلس نیازی به پیروزی در سراسر کشور ندارند؛ کافی است در شمار لازم از حوزه‌های رقابتی پیروز شوند.
گزارش ۹ اکتبر روزنامه واشنگتن‌پست از تغییر ارزیابی شماری از رقابت‌ها به نفع دموکرات‌ها خبر می‌دهد. بر اساس برآورد مؤسسه غیردولتی کوک، احتمال کسب خالص ۹ تا ۱۹ کرسی بیشتر برای دموکرات‌ها مطرح شده است؛ محدوده‌ای که می‌تواند به کسب اکثریت در مجلس نمایندگان منجر شود. در این ارزیابی، رقابت چند نماینده جمهوری‌خواه در آیووا و پنسیلوانیا از وضعیت مساوی به سمت برتری احتمالی دموکرات‌ها تغییر کرده است. این برآورد پیش‌بینی انتخاباتی است، نه نتیجه قطعی.
رقابت سنا پیچیده‌تر است. در این مجلس، دموکرات‌ها باید علاوه بر حفظ کرسی‌های خود، چند کرسی جمهوری‌خواهان را نیز به دست آورند تا اکثریت را تغییر دهند. گزارش ششم اکتبر کوک، احتمال کسب دو تا شش کرسی خالص بیشتر برای دموکرات‌ها را مطرح کرده و سه رقابت را به نفع این حزب تغییر ارزیابی داده است: کانزاس از «تمایل به جمهوری‌خواهان» به رقابت نزدیک، نیوهمپشایر از رقابت نزدیک به «تمایل به دموکرات‌ها» و کارولینای شمالی به وضعیت «احتمال بالای پیروزی دموکرات‌ها».
در کانزاس، آدام همیلتون دموکرات با راجر مارشال جمهوری‌خواه رقابت می‌کند. در نیوهمپشایر، کریس پاپاس دموکرات در برابر جان سانونو، سناتور سابق جمهوری‌خواه، قرار دارد و در کارولینای شمالی، روی کوپر، فرماندار سابق دموکرات، با مایکل واتلی جمهوری‌خواه رقابت می‌کند. این رقابت‌ها نشان می‌دهند که انتخابات سنا دیگر صرفاً به دفاع جمهوری‌خواهان از کرسی‌های آسیب‌پذیر یا تلاش دموکرات‌ها برای حفظ موقعیت محدود نیست؛ در برخی ایالت‌هایی که معمولاً برای جمهوری‌خواهان امن‌تر تلقی می‌شدند، رقابت جدی‌تر شده است.
البته جمهوری‌خواهان همچنان از منابع مالی قابل توجه و حمایت انتخاباتی ترامپ برخوردارند و ممکن است در بعضی ایالت‌ها بتوانند روند رقابت را تغییر دهند. در مقابل، نارضایتی از دولت فدرال و افزایش هزینه‌های زندگی، نامزدهای این حزب را در موقعیت دشوارتری قرار داده است. نقشه انتخاباتی هنوز به اندازه‌ای رقابتی است که نمی‌توان نتیجه نهایی سنا را از پیش قطعی دانست.
نظرسنجی‌ها چه می‌گویند و مهم‌ترین مسائل رأی‌دهندگان چیست؟
یکی از روشن‌ترین نشانه‌های وضعیت فعلی رقابت، فاصله دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در نظرسنجی‌های مربوط به انتخابات مجلس نمایندگان است. بر اساس نظرسنجی مرکز پژوهشی پیو که نتایج آن ۸ اکتبر منتشر شد، دموکرات‌ها در میان رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده با نسبت ۴۴ درصد در برابر ۳۶ درصد از جمهوری‌خواهان پیش بودند؛ یعنی اختلافی معادل هشت واحد درصد. این نظرسنجی بین ۲۸ سپتامبر تا ۴ اکتبر انجام شده و حدود یک‌پنجم پاسخ‌دهندگان گفته‌اند به نامزد حزب سوم رأی می‌دهند یا هنوز تصمیم نگرفته‌اند.
تصویر کلی در میانگین نظرسنجی‌ها نیز مشابه است. میانگین منتشرشده در وب‌سایت آن پوینت پالتیکس در ۹ اکتبر، با اتکا به ۳۲۸ نظرسنجی، حمایت از دموکرات‌ها را ۵۱٫۶ درصد و جمهوری‌خواهان را ۴۴ درصد نشان می‌داد؛ فاصله‌ای معادل ۷٫۶ واحد درصد. البته این رقم با نظرسنجی پیو مستقیماً قابل مقایسه نیست، زیرا روش محاسبه میانگین و نمونه‌های نظرسنجی‌ها تفاوت دارد. همچنین رأی عمومی ملی لزوماً تعداد کرسی‌های مجلس را تعیین نمی‌کند؛ نتیجه حوزه‌های انتخاباتی و توزیع جغرافیایی آرا اهمیت مستقیمی دارد.
اما نظرسنجی‌ها فقط درباره ترجیح حزبی نیستند؛ میزان مشارکت و انگیزه رأی‌دهندگان نیز اهمیت زیادی دارد. در گزارش پیو، دموکرات‌ها در میان کسانی که گفته‌اند توجه زیادی به انتخابات دارند، با فاصله قابل توجهی پیشتاز بودند. در میان رأی‌دهندگانی که گفته‌اند نتیجه انتخابات برایشان بسیار مهم است، نسبت حمایت از دموکرات‌ها ۵۳ درصد در برابر ۳۸ درصد برای جمهوری‌خواهان بود. این شکاف می‌تواند برای دموکرات‌ها مزیت ایجاد کند، به شرط آنکه علاقه بیشتر به مشارکت در عمل به حضور بیشتر پای صندوق‌ها تبدیل شود.
نظرسنجی تازه آسوشیتدپرس و مرکز نورک که ۱۵ اکتبر منتشر شد، نیز از نارضایتی گسترده رأی‌دهندگان از عملکرد ترامپ حکایت دارد. بر اساس این گزارش، حدود یک‌سوم آمریکایی‌ها نگاه مثبتی به ترامپ دارند و دموکرات‌ها از نظر اشتیاق به رأی دادن اندکی جلوترند. نگرانی از هزینه‌های زندگی، وضعیت اقتصادی و جنگ ایران از عوامل مهم این نارضایتی معرفی شده‌اند. با این حال، نارضایتی از رئیس‌جمهور به‌تنهایی به معنای حمایت قطعی از دموکرات‌ها نیست؛ بخشی از رأی‌دهندگان ممکن است از هر دو حزب ناراضی باشند یا در انتخابات شرکت نکنند.
در میان مسائل انتخاباتی، اقتصاد و هزینه‌های زندگی جایگاه محوری دارند. افزایش قیمت انرژی و فشار هزینه‌های روزمره، برای حزبی که کاخ سفید و کنگره را در اختیار دارد، یک خطر سیاسی محسوب می‌شود؛ زیرا رأی‌دهندگان معمولاً عملکرد دولت را با وضعیت زندگی خود می‌سنجند. در کنار آن، مهاجرت، سیاست‌های اجرایی دولت و جنگ با ایران نیز به موضوعاتی تبدیل شده‌اند که می‌توانند بر رفتار رأی‌دهندگان مستقل و حتی بخشی از پایگاه جمهوری‌خواهان اثر بگذارند.
با وجود این نشانه‌ها، نظرسنجی‌ها پیش‌گویی قطعی نیستند. میزان مشارکت، رأی‌دهندگان مردد، عملکرد نامزدهای محلی و تفاوت میان حوزه‌های انتخاباتی می‌تواند نتیجه را تغییر دهد. در انتخابات میان‌دوره‌ای، ترکیب رأی‌دهندگان حاضر در روز انتخابات گاهی به اندازه ترجیح حزبی در نظرسنجی‌ها تعیین‌کننده است.
چرا این انتخابات برای ترامپ و آینده دولت او اهمیت دارد؟
انتخابات میان‌دوره‌ای معمولاً به نوعی همه‌پرسی درباره عملکرد رئیس‌جمهور تبدیل می‌شود. نام ترامپ در برگه رأی ریاست‌جمهوری نیست، اما سیاست‌های او در مرکز رقابت قرار دارد. جمهوری‌خواهان تلاش می‌کنند انتخابات را به حمایت از برنامه دولت و ادامه سیاست‌های آن تبدیل کنند؛ دموکرات‌ها نیز می‌کوشند نارضایتی از عملکرد رئیس‌جمهور را به رأی علیه نامزدهای جمهوری‌خواه تبدیل کنند.
در این چارچوب، مسئله فقط محبوبیت شخص ترامپ نیست. اگر رأی‌دهندگان احساس کنند هزینه‌های زندگی بالا رفته، دولت در مدیریت بحران‌های خارجی موفق نبوده یا سیاست‌های داخلی با خواسته‌هایشان سازگار نیست، ممکن است به نامزدهای مخالف دولت رأی دهند. گزارش رویترز در اول اکتبر نشان می‌داد که جمهوری‌خواهان در برخی مناطق با دشواری روبه‌رو شده‌اند و بعضی نامزدهای این حزب درباره موضوعاتی مانند جنگ ایران، مهاجرت و مراکز داده از مواضع ترامپ فاصله می‌گیرند.
با این حال، پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات لزوماً به معنای رد همه سیاست‌های دولت از سوی اکثریت مردم نیست. نظام انتخاباتی آمریکا اجازه می‌دهد یک حزب با کسب اکثریت در برخی حوزه‌های رقابتی، کنترل مجلس را به دست بگیرد؛ حتی اگر در سطح ملی اکثریت قاطع رأی‌دهندگان از آن حمایت نکرده باشند. از سوی دیگر، انتخابات میان‌دوره‌ای به دولت فرصت می‌دهد تا میزان حمایت واقعی از برنامه‌هایش را در میانه دوره ریاست‌جمهوری ارزیابی کند.
عامل دیگری که اهمیت انتخابات امسال را افزایش داده، بحث بر سر سلامت فرایند انتخاباتی است. رویترز در ۱۵ اکتبر گزارش داد که تنها بخشی از نامزدهای احزاب اصلی در رقابت‌های حساس سنا، پذیرش بی‌قیدوشرط نتیجه انتخابات را تأیید کرده‌اند. گزارش تحقیقی این خبرگزاری در ۱۴ اکتبر نیز سناریوهای احتمالی مداخله دولت فدرال در روند انتخابات را بررسی کرده است. این موارد نشان می‌دهد که علاوه بر رقابت بر سر کرسی‌ها، اعتماد عمومی به فرایند رأی‌گیری و شمارش آرا نیز به موضوعی سیاسی تبدیل شده است. طرح نگرانی یا بررسی سناریوهای احتمالی، به‌خودی‌خود اثبات نمی‌کند که تخلفی رخ داده یا نتیجه انتخابات دستکاری خواهد شد.
اگر دموکرات‌ها پیروز شوند، چه اتفاقی برای سیاست‌های دولت ترامپ می‌افتد؟
نتیجه انتخابات را باید در سه سناریوی اصلی بررسی کرد؛ زیرا اثر پیروزی دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان با کنترل هم‌زمان هر دو مجلس تفاوت زیادی دارد.
سناریوی اول: دموکرات‌ها مجلس نمایندگان را پس می‌گیرند، اما جمهوری‌خواهان سنا را حفظ می‌کنند
این سناریو با توجه به نظرسنجی‌های فعلی و برآوردهای انتخاباتی، یکی از محتمل‌ترین نتایج است. در این وضعیت، ترامپ همچنان می‌تواند از اختیارات ریاست‌جمهوری خود استفاده کند، اما پیشبرد برنامه‌های قانون‌گذاری‌اش دشوارتر خواهد شد.
مجلس نمایندگان نقش مهمی در تصویب قوانین مالیاتی، هزینه‌های فدرال و بودجه دولت دارد. اگر دموکرات‌ها اکثریت را به دست آورند، می‌توانند از تصویب طرح‌های جمهوری‌خواهان جلوگیری کنند، درباره هزینه‌کرد دولت چانه‌زنی بیشتری داشته باشند و جلسات نظارتی درباره عملکرد کاخ سفید برگزار کنند. کمیته‌های مجلس نیز می‌توانند اسناد مطالبه کنند، مقام‌های دولت را برای پاسخ‌گویی فرا بخوانند و درباره تصمیم‌های اجرایی تحقیق کنند؛ هرچند دامنه این اختیارات تابع قوانین، رویه‌های کنگره و محدودیت‌های قضایی است.
در چنین شرایطی، احتمال افزایش تنش میان کاخ سفید و کنگره وجود دارد. اختلاف بر سر بودجه می‌تواند به مذاکرات طولانی و حتی تعطیلی بخشی از دولت فدرال منجر شود. با این حال، تعطیلی دولت نتیجه اجتناب‌ناپذیر چنین وضعیتی نیست و به نحوه برخورد دو حزب با مهلت‌های بودجه‌ای بستگی دارد.
سناریوی دوم: دموکرات‌ها علاوه بر مجلس نمایندگان، سنا را نیز به دست می‌گیرند
این نتیجه برای ترامپ دشوارتر خواهد بود. کنترل هر دو مجلس به دموکرات‌ها امکان می‌دهد دستور کار قانون‌گذاری و نظارتی کنگره را تعیین کنند و در برابر برنامه‌های دولت موضع هماهنگ‌تری داشته باشند.
البته پیروزی در سنا به‌تنهایی به معنای امکان لغو همه سیاست‌های ترامپ نیست. برای تغییر قوانین موجود، معمولاً تصویب قانون جدید در هر دو مجلس و امضای رئیس‌جمهور یا عبور از حق وتوی او لازم است. در بسیاری از موارد، قواعد فیلیباستر در سنا نیز مانع تصویب قوانین عادی با اکثریت ساده می‌شود؛ بنابراین تعداد کرسی‌ها و نوع قانون اهمیت دارد.
با وجود این محدودیت‌ها، کنترل هر دو مجلس به دموکرات‌ها امکان بیشتری می‌دهد تا درباره بودجه، سیاست مهاجرتی، برنامه‌های اقتصادی و اقدامات دولت تحقیق کنند. آنها همچنین می‌توانند از ابزارهای نظارتی برای بررسی تصمیم‌های کاخ سفید و عملکرد دستگاه‌های اجرایی استفاده کنند.
موضوع استیضاح نیز ممکن است دوباره در واشنگتن مطرح شود. مجلس نمایندگان اختیار طرح و تصویب مواد استیضاح را دارد، اما برکناری رئیس‌جمهور مستلزم محکومیت در سنا با رأی دوسوم سناتورهای حاضر است. بنابراین حتی اگر دموکرات‌ها هر دو مجلس را در اختیار بگیرند، برکناری ترامپ نتیجه خودکار انتخابات نخواهد بود.
سناریوی سوم: جمهوری‌خواهان هر دو مجلس را حفظ می‌کنند
اگر جمهوری‌خواهان بتوانند برخلاف روند فعلی نظرسنجی‌ها اکثریت خود را حفظ کنند، ترامپ می‌تواند این نتیجه را نشانه حمایت رأی‌دهندگان از برنامه‌هایش معرفی کند. حفظ اکثریت همچنین دست دولت را برای پیگیری طرح‌های قانونی، تصویب بودجه و انتصاب مقام‌هایی که نیازمند تأیید سنا هستند بازتر نگه می‌دارد.
چنین نتیجه‌ای ممکن است ناشی از عملکرد بهتر نامزدهای جمهوری‌خواه در حوزه‌های رقابتی، مشارکت بالاتر پایگاه این حزب یا خطای نظرسنجی‌ها باشد. از این رو، حتی پیشتازی دموکرات‌ها در رأی عمومی ملی نیز به‌تنهایی برای پیش‌بینی قطعی نتیجه کافی نیست.
انتخابات چه تأثیری بر سیاست خارجی آمریکا و روابط با ایران خواهد داشت؟
برای ایران و دیگر کشورهایی که با واشنگتن اختلاف دارند، نتیجه انتخابات از این جهت اهمیت دارد که ترکیب کنگره می‌تواند بر بودجه دفاعی، تحریم‌ها، کمک‌های خارجی و نظارت بر تصمیم‌های امنیتی دولت اثر بگذارد. اما نباید از این تأثیر، نتیجه‌ای قطعی درباره تغییر سیاست خارجی آمریکا گرفت.
رئیس‌جمهور آمریکا در حوزه سیاست خارجی و فرماندهی نیروهای مسلح اختیارات مهمی دارد. از دست رفتن اکثریت کنگره به‌طور خودکار به معنای توقف عملیات نظامی، لغو تحریم‌ها یا تغییر رویکرد دولت در قبال ایران نیست. در مقابل، کنگره از طریق تصویب قوانین، تخصیص بودجه، نظارت بر عملکرد دولت و اعمال برخی محدودیت‌های قانونی می‌تواند هزینه سیاسی و عملی تصمیم‌های کاخ سفید را افزایش دهد.
اگر دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان را به دست آورند، احتمالاً بررسی تصمیم‌های دولت در زمینه جنگ با ایران و هزینه‌های مرتبط با آن پررنگ‌تر خواهد شد. میزان موفقیت آنها به اختیارات قانونی، ترکیب کمیته‌ها، همراهی سناتورها و واکنش دولت بستگی دارد. همچنین تغییر در ترکیب کنگره ممکن است بر روند تصویب بسته‌های مالی و نظامی یا تلاش برای اعمال شروط جدید بر هزینه‌کرد منابع فدرال اثر بگذارد.
در حوزه تحریم‌ها نیز نتیجه انتخابات به‌تنهایی مسیر روشنی تعیین نمی‌کند. برخی تحریم‌ها بر اساس قوانین مصوب کنگره برقرار شده‌اند و تغییر آنها ممکن است به قانون‌گذاری نیاز داشته باشد؛ برخی دیگر نیز از طریق اختیارات اجرایی و سازوکارهای قانونی موجود اعمال می‌شوند. بنابراین، حتی یک پیروزی گسترده دموکرات‌ها لزوماً به معنای کاهش فشار اقتصادی بر ایران نخواهد بود.
در مجموع، انتخابات میان‌دوره‌ای بیشتر از آنکه به‌تنهایی سیاست خارجی آمریکا را تغییر دهد، می‌تواند بر آزادی عمل دولت ترامپ، میزان نظارت بر تصمیم‌های آن و هزینه سیاسی پیشبرد سیاست‌هایش اثر بگذارد.