اقتصادنیوز: محمد قوچانی در سرمقاله خود به طرح این پرسش می‌پردازد که چرا روشنفکری دینی در اصلاح‌طلبی سیاسی هم شکست خورد؟
به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرگزاری کتاب ایران، نوزدهمین شماره مجله سیاسی - اجتماعی «آگاهی نو» ویژه تابستان 1405 به صاحب‌امتیازی، مدیرمسئولی و سردبیری محمد قوچانی منتشر شد. این شماره از فصلنامه مشتمل بر هفده فصل است.
فصل اول «راهبرد: سرمقاله» به قلم محمد قوچانی با عنوان «روشنفکری ملی و جمهوری سوم» به طرح این پرسش می‌پردازد که چرا روشنفکری دینی در اصلاح‌طلبی سیاسی هم شکست خورد؟ قوچانی، نوشتار خود را با سرمقاله سردبیر مجله کیان در خرداد-تیر 1376 به بهانه پیروزی خاتمی در انتخابات ریاست‌جمهوری آغاز می‌کند: «ما در آستانه ورود به مرحله جمهوری سوم قرار گرفته‌ایم. جامعه محذوف اینک مجدداً آماده ورود به عرصه‌های مشارکت اجتماعی است. اجزای گوناگون این جامعه در رخداد بزرگ دوم خرداد روی نخواستن‌ها اتفاق‌نظر داشت؛ اما خواستن‌هایش متنوع، گوناگون و بعضاً متضاد است. از این رو عرصه‌های اجتماعی باید برای هرچه شفاف‌تر کردن این خواسته‌ها گشوده شود تا از میان تضارب و تنافس آن‌ها خواسته‌های فوری‌تر، عقلانی‌تر و فراگیرتر به منطقه ظهور برسد ... برای تحقق تحولات متناسب با حجم خواسته‌ها راه درازی باید طی شود که ایجاد موازنه عقلانی میان سطح توقعات و انتظارات مردم و توانایی برنده انتخابات دوم خرداد برای وارد کردن اصلاحات تدریجی در لایه‌های فوقانی نظام نخستین گام است.»
سرمقاله قوچانی در هفت بند روشنفکری دینی و جمهوری سوم، سه مشروطه، سه جمهوری، جمهوری مشروطه و روشنفکری ملی، جمهوری سوم؛ هم استراتژی و هم تکنیک، راه ناتمام روشنفکری دینی، و کدام بناپارتیسم؟ پیش روی مخاطب قرار دارد.
در ادامه، عباس سلیمی‌نمین با مطلبی تحت عنوان «کدام منجی؟ نقدی بر کارنامه سیاسی محمدعلی فروغی» به محتوای شماره 18 فصلنامه، به ویژه سرمقاله آن که به باور وی «با اتکا به نقل‌های یک‌سویه و بعضاً بیگانه با تاریخ و قواعد آن» نوشته شده و «باعث تعجب است!» پرداخته، می‌پرسد: «چگونه می‌توانید صرفاً با استناد به اظهارات محمدعلی فروغی و فرزندانش چنین قضاوت کنید که وی «منجی وطن» بوده است؟!».
فصل دوم آگاهی نو «تیتر یک: گزارش اول» با عنوان «ظهور و سقوط اسلام‌آباد»، زمینه‌ها، نتیجه‌ها و ناگفته‌های مذاکرات ایران و آمریکا را بررسی می‌کند. «روح سرگردان اسلام‌آباد» که مشتمل بر اخبار اختصاصی آگاهی نو از محافل سیاسی است، در چهل بند، از نقش ذوالقدر و قالیباف تا علی باقری، سعید جلیلی و حدادعادل سخن می‌گوید.
«راز مقاومت؛ برشی از خاطرات حسن روحانی از آیت‌الله خامنه‌ای» عنوان فصل سوم «یاد: شهیدان» است. در این فصل، حسن روحانی برشی از خاطرات خود از آیت‌الله خامنه‌ای تحت عنوان «روشنفکر روحانی» را پیش روی مخاطب قرار داده، می‌آورد: «روزهای اول انقلاب در شورای انقلاب وقتی تهدیدات تروریست‌ها و منافقین به اوج خود رسیده بود، آیت‌الله خامنه‌ای فرموده بودند من در خانه اسلحه‌ای دارم که در صورت شورش تا پای جان از انقلاب دفاع می‌کنم و در راه آن شهید می‌شوم. آن زمان مرحوم مهندس مهدی بازرگان، دیگر عضو شورای انقلاب، با شنیدن این حرف آیت‌الله خامنه‌ای گفته بود با چنین روحیه‌ای، این انقلاب هرگز شکست نمی‌خورد.» در ادامه، محسن امین‌زاده در مطلبی با تیتر «آغازگر دیپلماسی هسته‌ای ایران» معتقد است کمال خرازی، زمینه عبور از بحران در سیاست خارجی ایران را فراهم ساخت. به باور وی «در دوره وزارت دکتر خرازی، تحولات بحران‌ساز بزرگ بین‌المللی همچون حمله آمریکا به افغانستان و سپس به عراق، تهدیدها و فرصت‌های بی‌مانندی را پیش روی کشور گذاشت و سیاست خارجی کشور با مدیریت دکتر خرازی، به سوی فرصت‌سازی از این تهدیدهای بزرگ گام برداشت.»
آگاهی نو: «ماجرا از مناظره موسی غنی‌نژاد اقتصاددان و میلاد دخانچی جامعه‌شناس بر سر علی شریعتی آغاز شد که میزبانش رسانه «اقتصادنیوز» بود. بحثی که قرار بود مواجهه دو نگاه متفاوت به میراث فکری شریعتی باشد، خیلی زود از نقد اندیشه‌های او فراتر رفت و به مناقشه‌ای گسترده‌تر درباره روشنفکری دینی، نسبت آن با آزادی و سرانجام نسبت روشنفکران ایرانی با لیبرالیسم تبدیل شد.»
شاندلیسم نقابدار
«چهره: اول شخص» که عنوان فصل چهارم است، اسرار شاندل نام دارد که با این پرسش که علی شریعتی چه افکار و اسراری را پشت چهره پروفسور شاندل پنهان می‌کرد، به میان مخاطبان آمده است. محمد قوچانی در «شاندلیسم نقابدار» می‌پرسد علی شریعتی چه افکار و اسراری را پشت چهره پروفسور شاندل پنهان می‌کرد؟ وی که مطلب خود را در ده بند تنظیم کرده، در آغاز می‌آورد: «به نظر می‌رسد 59 سال قبل در هفتم اسفند 1346 پروفسور شاندل به مرگی غیرطبیعی از دنیا رفته باشد؛ او که همزاد خالق خویش، علی شریعتی در سال 1933م/ 1312ش بود، 10 سال قبل از مرگ خدایگانش (1356) درگذشت. ما از علت مرگ شاندل جز اشاره به حادثه‌ای نامعلوم چیزی نمی‌دانیم، گرچه علی شریعتی در «کویر» از حادثه می‌گوید و در «گفت‌وگوهای تنهایی» پایان داستان شاندل را به گونه‌ای دیگر رقم می‌زند: «بیست سال بعد روزنامههای خبری، مجلات و مردم می‌شنوند که شاندل پس از بیست سال زندان ... در سلول مجردش تنها مرده است و وصیت کرده است که همه آثار چاپ‌نشده‌اش را با او دفن کنند.» قوچانی در ادامه، پس از اشاره به تناقض در روایت، می‌آورد: «در مردادماه 1405 بار دیگر پروفسور شاندل سر از گور بیرون آورد و یارانش به دفاع از خالق این پروفسور قلابی، علی شریعتی – که موسی غنی‌نژاد او را شیاد خوانده بود – وارد صحنه شدند تا از کیان روشنفکری دینی دفاع کنند. همچون پینوکیو، عروسک و آدمک دروغین که سرانجام با جادوی فرشته مهربان آدم شد!»
لیبرالیسم قبیله نیست
فصل پنجم «دیدار: گفت‌وگوی اول» است که با عنوان «لیبرالیسم قبیله نیست» بحث از روشنفکری دینی و لیبرالیسم در گفت‌وگو با موسی غنی‌نژاد پیش روی مخاطب قرار دارد. اما پیش از آن، گزارشی به قلم محمد طاهری با عنوان «جدال بر سر لیبرالیسم» در مقابل قرار می‌گیرد که نویسنده در آن بر این باور است مجادله روشنفکران دینی و روشنفکران ملی از شریعتی شروع شد و به سروش رسید. به نوشته طاهری، «ماجرا از مناظره موسی غنی‌نژاد اقتصاددان و میلاد دخانچی جامعه‌شناس بر سر علی شریعتی آغاز شد که میزبانش رسانه «اقتصادنیوز» بود. بحثی که قرار بود مواجهه دو نگاه متفاوت به میراث فکری شریعتی باشد، خیلی زود از نقد اندیشه‌های او فراتر رفت و به مناقشه‌ای گسترده‌تر درباره روشنفکری دینی، نسبت آن با آزادی و سرانجام نسبت روشنفکران ایرانی با لیبرالیسم تبدیل شد.» آن‌چه در ادامه فصل، پیش روی مخاطب قرار دارد، گفت‌وگوی رضا طهماسبی با موسی غنی‌نژاد است. غنی‌نژاد در این گفت‌وگو توضیح می‌دهد که گفتارش در مورد شریعتی توهین نبوده و اتهامی مبتنی بر استدلال بوده است که هنوز ندیده کسی آن استدلال را نقض و رد کند. وی در این گفت‌وگو به اتهام‌هایی که به او وارد شده، چون سلطنت‌طلبی یا محافظه‌کاری فقهی نیز پاسخ می‌دهد و از کج‌فهمی و بدفهمی‌های روشنفکران دینی به دلیل عدم‌تسلط بر روش‌شناسی و معرفت‌شناسی علم می‌گوید.
لیبرالیسم نقابدار
غزالی علیه کانت
فصل هفتم «توسعه: اقتصاد سیاسی» با عنوان «غزالی علیه کانت؛ چرا روشنفکران دینی با اقتصاد آزاد مشکل دارند؟» مشتمل بر دو بخش است. بخش نخست، درآمد با تیتر « مثلث انحراف» به قلم محمد طاهری است که در آن، سه سرچشمه انحراف روشنفکران دینی از علم اقتصاد آزاد را بررسی می‌کند. طاهری در این بخش می‌نویسد: «پس از انقلاب 1357، بسیاری از اندیشه‌هایی که در دهه‌های 1340 و 1350 در میان روشنفکران مذهبی، نیروهای چپ و جریان‌های انقلابی رواج یافته بودند، فرصت یافتند از سطح ایده و شعار وارد ساختار حکمرانی شوند. مفاهیمی مانند خودکفایی، عدالت توزیعی، مبارزه با سرمایه‌داری، محدود کردن مالکیت خصوصی، مالکیت عمومی ابزار تولید، اقتصاد بدون ربا و استقلال اقتصادی، به‌تدریج در قوانین و سیاست‌های اقتصادی جمهوری اسلامی بازتاب یافتند.» گفت‌وگوی این بخش را هم محمد طاهری و محمد قوچانی با سیدمحمد طبیبیان با عنوان «غزالی علیه کانت» صورت داده‌اند. به باور مصاحبه‌کنندگان، این گفت‌وگو از نقد روشنفکری دینی و میراث علی شریعتی و عبدالکریم سروش آغاز می‌شود، اما خیلی زود به پرسشی بنیادی‌تر می‌رسد: چرا ایران از برخی تحولاتی که جهان مدرن ساخت، جا ماند؟ طبیبیان از محمد غزالی و افول سنت عقل‌گرایی آغاز می‌کند، به دکارت و کانت می‌رسد و از رنسانس، انقلاب صنعتی و اقتصاد آزاد به عنوان حلقه‌های مفقوده تجربه تاریخی ایران سخن می‌گوید. در مقابل، بحث به نقش روشنفکران دهه‌های 40 و 50 در گسترش مارکسیسم، غرب‌ستیزی و آرمان برابری نیز کشیده می‌شود. اندیشه‌هایی که بعدها از کتاب و دانشگاه فراتر رفتند و در سیاست‌گذاری اقتصادی پس از انقلاب نیز اثر گذاشتند.
قدیس یا قهرمان؟
تیتر فصل هشتم مجله «آرمانشهر: جامعه‌شناسی»، «جامعه‌شناسی علیه نیهیلیسم» است که در آن، ریمون آرون با تفسیر ماکس وبر اندیشه لئو اشتراوس را نقد می‌کند. درآمد این فصل را بابک مینا با عنوان «گفت‌وگو با وبر: جامعه‌شناسی، نسبی‌گرایی و نیهیلیسم: پاسخی به لئو اشتراوس» نوشته و خواننده در ادامه، با «قدیس یا قهرمان؟ اخلاق کانتی گویای جهان امروز نیست» نوشته رمون آرون مواجه می‌شود. آرون در بخشی از این نوشتار می‌آورد: «جامعه‌شناس نمی‌تواند جامعه‌ای را فهمد مگر آن‌که از یک طرح مفهومی بهره گیرد. اما اگر از طرح مفهومی خود استفاده کند، جامعه بیگانه را به گونه‌ای دیگر از آن‌چه خود آن جامعه خویش را فهمیده است درک خواهد کرد و بدین سان معنای آن را مخدوش می‌سازد.»
جامعه دوم در کنار جامعه اول
عنوان فصل نهم «مردم: جامعه و سیاست» است که با تیتر «خیابان در میدان: جامعه‌شناسی و آسیب‌شناسی تجمعات خیابانی پس از جنگ» پیش روی خواننده قرار دارد. درآمد این فصل، نوشتار نفیسه زارع‌کهن با عنوان «میدان پس از 9 اسفند» است که در آن به این پرسش پاسخ داده می‌شود که آیا خیابان می‌تواند جنبش اجتماعی تلقی شود؟ محمدرضا جوادی‌یگانه دیگر مطلب این فصل با عنوان «جامعه دوم در کنار جامعه اول؛ تجمعات شبانه، در دوره جنگ و پس از آن» را نوشته. این جامعه‌شناس در بخشی از این مطلب می‌آورد: «هرچند امروز ایران و جمهوری اسلامی ایران هم‌سرنوشت هستند، اما نباید آن‌ها که به نام ایران می‌خواهند به خیابان بیایند و از ایران حمایت کنند، منع شوند یا دشمن تلقی شوند. پرچم ایران با همه صور و تنوع آن متعلق به ماست، واگذاری آن به جنگ‌طلبان و استفاده انحصاری آن توسط راست افراطی اقتدارگرای لمپن وابسته به صهیونیسم، از دست دادن یک سرمایه ملی است و عاقلانه نیست. و البته به یاد داشته باشیم که میان پرچم مدنی و پرچم رسمی نیز تفاوت هست و هر نمادی از پرچم، پرچم است.» واپسین مطلب این فصل هم به علی ربیعی با عنوان «خیابان به‌مثابه جبهه» اختصاص دارد که دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور، خیابان را از عرصه مقاومت ملی تا میدان منازعه سیاسی واکاوی می‌کند.
بناپارتیسم اسلامی
«افق: جهان سیاست» که عنوان فصل دهم است به «بناپارتیسم اسلامی» و این پرسش اختصاص دارد که عاصم منیر جمهوری اسلامی پاکستان را چگونه اداره می‌کند؟ درآمد مطلب نخست به قلم محمدحسین باقی «جمهوری کودتا» نام دارد. دبیر بخش جهان مجله این پرسش را طرح می‌کند که چرا هیچ دولت مدنی در پاکستان پایدار نمی‌ماند؟ به باور باقی «اگرچه منیر با موفقیت اقتدار را تثبیت کرده است، اما به نظر می‌رسد دولت برای ایجاد مشروعیت مردمی در داخل یا حداقل برای تقویت حمایت و وابستگی نخبگان، روی حسن‌نیت بین‌المللی قمار می‌کند. میانجی‌گری منیر بین ایران و ایالات‌متحده در این راستا قابل ارزیابی است.» بخش «چهره» این فصل هم با عنوان «پادشاه بدون تاج‌وتخت» در چند بند به طرح این پرسش می‌پردازد که چرا و چگونه عاصم منیر به چهره‌ای جهانی تبدیل شد؟ در بخشی از این مطلب می‌خوانیم: «رابطه‌ای که منیر با ترامپ ایجاد کرد، پاکستان را به طور منحصربه‌فردی واجد شرایط برای میانجی‌گری مذاکرات صلح بین ایالات‌متحده و ایران کرد. در واقع، این کشور تنها کشور در منطقه است که از روابط قوی با ایران، کشورهای خلیج‌فارس و ایالات‌متحده برخوردار است.»
میراث صفویه
فصل یازدهم «ایرانشهر: ایران‌شناسی» با طرح این پرسش که چگونه شاه‌عباس صفوی تنگه هرمز را به شاهرگ ایران بدل ساخت؟ «میراث صفویه» نام گرفته است. درآمد این فصل با «ژئوپلیتیک شاه‌عباسی» می‌پرسد چگونه صفویه مثلث استراتژیک جغرافیای سیاسی ایران را تشکیل داد؟ سیدسعید میرمحمدصادق دیگر مطلب این بخش «دروازه ایرانشهر» را نوشته و ضمن طرح این سوال که چگونه پادشاهان صفوی بیگانگان را از خلیج فارس بیرون کردند، می‌آورد: «شاه‌عباس اول درصدد بود به بهترین نحو، قدرت خود را در خیلج فارس و نیز بازپس‌گیری قشم و هرمز نشان دهد. لذا پس از بحرین و گمبرون به دنبال دو نقطه استراتژیک دیگر بود که نقش مهمی در تبادلات اقتصادی زمانه او داشت.» در ادامه، «قانون هرمز»؛ گفت‌وگو با محسن عبداللهی که تبیین مبانی حقوقی حاکمیت ایران بر تنگه هرمز است پیش روی مخاطب قرار می‌گیرد. عبداللهی در بخشی از این گفت‌وگو می‌آورد: «در نهایت درگیری‌های 20 سال اخیر ایران با بریتانیا و ایالات متحده آمریکا در تنگه هرمز و اسارت سربازان آمریکایی و حتی بریتانیایی در آب‌های تنگه هرمز نشان می‌دهد که ایران نه‌تنها به شکل بیانی و کلامی و نوشته، بلکه به شکل عملی هم بعضاً موفق شده که قدرت خود را در تنگه اعمال کند و مانع از عبور شناورهایی شود که از نظر دولت جمهوری اسلامی ایران عبور آن‌ها ضرری بوده است.»
معمار پنهان
«قانون: حقوق اساسی» با تیتر «معمار پنهان» از چگونگی دگرگون ساختن پیش‌نویس قانون اساسی توسط آیت‌الله منتظری پرسش می‌کند. تک مطلب این فصل، نوشته سیدناصر سلطانی با عنوان «معمار پنهان قانون اساسی» است که نقد بر ملاحظات حسینعلی منتظری در باب پیش‌نویس قانون اساسی را در بر می‌گیرد. به باور وی «منتظری به عنوان متنفذترین فقیه در حلقه انقلابیون مسلمان که به ریاست مجلس بررسی نهایی قانون اساسی و سپس قائم‌مقامی برکشیده شد، نتایج مهیب و خطیری از توضیحاتش درباره اصل حاکمیت گرفت که سرنوشت قانون اساسی ایران را در راه دیگری انداخت و آن را دگرگون و واژگون کرد.»
منجی مشروطه
فصل سیزدهم «زمان: تاریخ سیاسی» به مناسبت 120 سالگی مشروطیت، به «انقلاب تبریز» پرداخته، می‌پرسد چگونه مکتب تبریز انقلاب مشروطه ایران را نجات داد؟ درآمد این فصل نوشته سرگه بارسقیان با عنوان «منجی مشروطه» است. بارسقیان می‌نویسد: «تصور محمدعلی‌شاه این بود که با انهدام مرکز سیاسی مشروطه، جنبش هم از میان خواهد رفت. مجلس تعطیل شد، بسیاری از مشروطه‌خواهان گریختند یا دستگیر شدند و پایتخت در اختیار نیروهای نظامی و هواداران سلطنت قرار گرفت. اما در تبریز، خبر سرکوب نه به خاموشی، بلکه به تصمیمی برای مقاومت انجامید.» گفت‌وگو با داریوش رحمانیان با عنوان «راز مقاومت تبریز» نخستین مصاحبه این فصل است. دانشیار دانشگاه تهران «با بازخوانی این برهه حساس و طرح «اگر»های تاریخی درباره مسیرهای احتمالی جنبش مشروطه، مهم‌ترین آموزه این ایستادگی تاریخی را برای نسل جوان و شرایط امروز ایران بازمی‌شناسد؛ درسی که به تعبیر او نشان می‌دهد جامعه ایران با همه افت‌وخیزها و رنج‌ها، همواره در راه راست است و بن‌مایه فرهنگ کهن خود را بر امید و پویایی بنا نهاده.»
گفت‌وگوی ماهرخ ابراهیم‌پور با رحیم رئیس‌نیا در باب پیچ‌وخم‌های جنبش مشروطه دیگر بخش این فصل است. این نویسنده و تاریخ‌پژوه معتقد است: «یکی از حیاتی‌ترین زمینه‌سازان انقلاب مشروطه در تبریز، همسایگی آذربایان با قفقاز و عثمانی بود. هر دو منطقه، تدارک انقلاب‌های مشروطه‌خواهانه در جریان بود و در واقع انقلاب مشروطه ایران، نام خود را از انقلاب مشروطه عثمانی گرفته است.»
شاهد سقوط
فصل چهاردهم«حافظه: خاطرات سیاسی» با عنوان «شاهد سقوط» که به گفته‌های رضا قطبی از ریشه‌های فروپاشی سلطنت پهلوی اختصاص یافته، نخست با درآمد «بحران و اعتماد؛ تلویزیون در ایران و مسئله اعتماد عمومی» به‌قلم حسام‌الدین آشنا آغاز شده، با ترجمه وی از گفت‌وگوی آزاده قطبی با رضا قطبی با عنوان «سخنرانی شاه را من نوشتم» ادامه می‌یابد. در بخشی از این گفت‌وگو چنین آمده: «در مقطعی، برنامه‌ای به نام «سینمای آزاد» راه انداختیم و ابزار لازم را در اختیار دانشجویان و فیلم‌سازان آماتور گذاشتیم تا برنامه‌های دلخواه خود را بسازند. ساواک فیلم‌ها را دید و محتوایشان را نپسندید. من بر موضع خود ایستادم و گفتم کشور و حکومت ما بر پایه‌های محکمی استوار است و چند فیلم هشت میلی‌متری دولت را سرنگون نمی‌کند. دیدگاهم این بود که اگر کسی می‌گوید خواهران و برادران شاه فاسدند، نباید سخنش را سانسور کرد.»
شاهنامه‌شناس مدرن
فصل پانزدهم مجله «کلمه: زبان و ادبیات» با عنوان «شاهنامه‌شناس مدرن» با ذکر این مهم که فضیلت جلال خالقی‌مطلق در به کار بستن روش تحقیق جدید برای تصحیح شاهنامه فردوسی بود، با نوشتارهایی چند به میان مخاطبان آمده است: «انقلاب تصحیح متن» به‌قلم محمود امیدسالار، «منتهای فروتنی» از علی بهرامیان، «نقطه‌عطفی در شاهنامه‌پژوهی» نوشته فریبا شکوهی، «ادب ایرانی، پژوهش آلمانی» به‌کوشش مهدی علیایی‌مقدم، «هامبورگ؛ کانون شاهنامه‌پژوهی» اثر شروین فریدنژاد، و «پژوهنده روزگار نخست» به قلم پژمان فیروزبخش.
قصه نفوذ
«تماشا: سینمای سیاسی» به نبرد روس و انگلیس در ایران اختصاص یافته است. درآمد فصل شانزدهم «قصه نفوذ» به قلم گلاویژ نادری است؛ «لباس شخصی داستان کشف جاسوسی حزب توده است». بررسی کتاب این بخش هم به سراغ «ردوود: داستان ناگفته شگفت‌انگیزترین جاسوس جنگ سرد» نوشته بن مک‌اینتایر با عنوان «ملاقات در اسلام‌آباد» اختصاص یافته که در آن محمدتقی شریعتی مترجم، ماجرای دیدار مقامات اطلاعاتی و امنیتی ایران با ولادیمیر کوزیچکین دربار حزب توده را روایت می‌کند. نقد فیلم این فصل هم با تیتر «بازی انگلیسی یا روسی؟» به سراغ «لباس‌شخصی» به نویسندگی و کارگردانی امیرعباس ربیعی رفته است. این فصل هم از گفت‌وگو بی‌نصیب نمانده و با تیتر «من یاسر هستم» با علوی؛ مردی که نقش اول فیلم، داستان اوست مصاحبه کرده است.
ترامپ می‌خواست نابودتان کند اما شما هنوز هستید
«کافه: تازه‌های فرهنگ» واپسین فصل آگاهی نو است. آن‌چه در این فصل آمده، گفت‌وگوی میلاد حسینی با اورهان پاموک برنده نوبل ادبیات 2006 است که با تیتر «ترامپ می‌خواست نابودتان کند اما شما هنوز هستید» آمده، معتقد است «به سمت فرهنگ فارسی کشیده شدم.» در ادامه، گزارشی از مباحثه غیرمستقیم محمود دولتآبادی و محمد طبیبیان در مراسم رونمایی از «روزگار محسن» پیش روی خواننده قرار می‌گیرد. «ذوب در شریعتی» به قلم محمد حکیم‌پور درباره پرویز خرسند است؛ مردی که به شریعتی احساس مالکیت داشت. محتویات کافه فیلم را هم نقد «استخر» به نویسندگی و کارگردانی سروش صحت، «سقف» به نویسندگی علی‌محمد حسام‌فر و ابراهیم امینی و کارگردانی ابراهیم امینی،«آزادی در نیمه شب» به کارگردانی نیکخل ادوانی، «واشنگتن جوان» به نویسندگی و کارگردانی جان اروین، و «کلاغ» به نویسندگی و کارگردانی محمدحسین مهدویان اختصاص دارد.
نوزدهمین شماره مجله سیاسی - اجتماعی «آگاهی نو» در 400 صفحه در اختیار علاقمندان قرار دارد.
