سدان اسپرت برقی بامو M3 با چهار موتور مستقل و سیستم بازیابی انرژی ۵۴۰ کیلوواتی، مرزهای هندلینگ و ترمزگیری ابرخودروها را جابهجا کرده است.
هرچند شاید خیلی از علاقهمندان متعصب خودرو در برابر بامو M3 برقی گارد دارند اما این سوپرسدانی خارقالعاده است که پس از نزدیک به ۳۰ سال تجربه تست و بررسی خودروهای گوناگون، هیچ نمونهای شبیه به آن دیده نشده است. راز تواناییهای خیرهکنندهٔ این سدان آلمانی در معماری چهارموتوره آن نهفته است؛ ساختاری که سیستمهای هیدرولیک و ادوات مکانیکی سنتی را حتی در سنگینترین ترمزگیریها تا حد زیادی از مدار خارج میکند. با کنترل الکتریکی و مستقل هر چهارچرخ در تمام لحظات، آن تأخیر همیشگی که هنگام شتابگیری یا کاهش سرعت انتظار میرود، بهکلی از بین رفته است. این برتری تنها در مقایسه با خودروهای درونسوز معنا پیدا نمیکند بلکه حتی سریعترین ابرخودروهای برقی جهان را نیز به چالش میکشد. برای نمونه، لوتوس اوایا با بهرهگیری از چهار موتور برقی میتواند در زمان شتابگیری توزیع گشتاور هوشمند انجام دهد اما برای حفظ حس اصیل پدال ترمز، هیچگونه سیستم بازیابی انرژی ندارد. در سوی دیگر، ریمک نورا و همتای مکانیکی آن یعنی پینینفارینا باتیستا دارای ترمز احیاکننده هستند اما توان بازیابی آنها به حداکثر ۳۰۰ کیلووات محدود میشود.

قدرت ترمزگیری فراتر از ابرخودروهای چند میلیون دلاری
تفاوت بزرگ بامو M3 با ابرخودروهایی مثل ریمک نورا در معماری بخش جلو آشکار میشود. دو موتور جلوی نورا هرکدام ۳۰۳ اسب بخار قدرت دارند که مجموعاً به ۶۰۶ اسب بخار میرسد اما بامو M3 با وجود اینکه درمجموع کمتر از نصف این ابرخودروها قدرت دارد، در محور جلو به موتورهایی با قدرت ۶۴۴ اسب بخار مجهز شده است. این قدرت بالا به معنای توانایی بسیار بیشتر موتورها برای تبدیل شدن به ژنراتور در لحظه ترمزگیری است. همین ویژگی در کنار فناوری پیشرفته باتری باعث شده M3 بتواند هنگام ترمزگیری رقمی خیرهکننده معادل ۵۴۰ کیلووات انرژی بازیابی کند که ۸۰ درصد بیشتر از ریمک نورا است.
به گفته مهندسان بامو، موتورهای برقی در اغلب مواقع میتوانند سرعت M3 را دقیقاً تا مرز چسبندگی لاستیکها کاهش دهند. درنتیجه، سیستم ترمز ABS بهندرت نیاز به دخالت پیدا میکند، دیسکها و لنتها درگیر اصطکاک مداوم نمیشوند و واکنش تقریباً آنی موتور ژنراتورها تمام این فرآیند را با سرعتی بسیار بالاتر مدیریت میکند. این سیستم درواقع توزیع گشتاور بُرداری را هم در زمان گاز دادن و هم هنگام کاهش سرعت به معنای واقعی کلمه اجرا میکند بهطوریکه دیگر نیازی به فرمانپذیری چرخهای عقب یا دیفرانسیلهای قفلشونده نیست و هر فرمانی که از طریق غربیلک فرمان صادر شود، بلافاصله روی چرخهای محرک اجرا میگردد.

یکپارچگی مغز متفکر و عمر بیشتر لاستیکها
این سطح از کنترل هوشمند، مسئولیت سنگینتری را بر دوش تیمهای کالیبراسیون و تنظیم سیستمها قرار داده است. در ساختارهای سنتی بامو، یک مجموعه کامپیوتر وظیفه کنترل قوای محرکه را بر عهده داشت و مجموعه دیگری بر ترمزها و کنترل پایداری نظارت میکرد اما در M3 برقی، یک واحد پردازش مرکزی بر همهچیز نظارت دارد و با تأخیر بسیار ناچیز، دستورات را با سرعتی باورنکردنی اجرا میکند. این تحول باعث شده تیمهای مهندسی ABS و کنترل پایداری که پیشتر جدا از مهندسان فرمان و لاستیک کار میکردند، اکنون به شکل کاملاً یکپارچه و شانهبهشانه فعالیت کنند. نتیجه این همافزایی مهندسی، مزایای مکانیکی قابلتوجهی نیز به همراه داشته است.
سیستمهای کنترل یکپارچه M3 جدید با لاستیکها مهربانتر رفتار میکنند؛ نهتنها به این دلیل که ترمزها خنکتر میمانند و گرمای کمتری از طریق رینگها به لاستیک منتقل میشود، بلکه چون لاستیکها کمتر در معرض فشارهای بیشازحد و فرساینده قرار میگیرند. البته اگر سیستمها خاموش شوند، M3 همچنان آماده دود کردن لاستیکها خواهد بود. تا پیشازاین، تنها در دنیای شبیهسازها امکان تجربه چنین واکنشهای سریعی وجود داشت و اگر این فناوری ۱۵ سال پیش در دسترس بود، تردید بسیار کمتری پیرامون پذیرش خودروهای برقی شکل میگرفت. «فیلیپ برون»، مدیر پروژه M3، معتقد است این خودرو باید معیار اصلی کلاس خود باقی بماند؛ هرچند با وجود خودروهای درونسوز، تمام برقی و پلاگینهیبریدی، تعریف مرزهای این کلاس امروز دشوارتر اما بهمراتب جذابتر از گذشته شده است.

