امام باقر(ع)در حدیثی معرفت‌آموز،بندگان خیرخواه و گشاده‌دست را به باران حیات‌بخش تشبیه می‌کنند؛انسان‌های مبارکی که جامعه در سایه‌سار سخاوت و تکیه‌گاه امن آن‌ها زندگی می‌کند. این کلام نورانی، جلوه‌ای زیبا از احسان و سبک زندگی مؤمنانه را ترسیم می‌نماید.
در فرهنگ اسلامی، برخی انسان‌ها چنان با روح لطف الهی گره خورده‌اند که حضورشان در جامعه مانند بارش باران، طراوت‌بخش و مایه حیات است. امام باقر(ع) در کلامی ناب، این گروه از بندگان فرخنده‌حال و آسان‌گیر را پناهگاه مردم می‌دانند؛ کسانی که خیرشان بی‌منت جاری است و دیگران در سایه‌سار وجودشان به آرامش می‌رسند. تحلیل این نگرش توحیدی می‌تواند مسیر گره‌گشایی و خدمت‌رسانی را در زندگی ما روشن‌تر کند. برای دریافت پیام‌های عمیق این روایت و چگونگی الگوبرداری از آن در سبک زندگی امروز، ادامه این مطلب را بخوانید:
امام باقر علیه السلام می‌فرماید:
إنَّ للّهِِ ـ تَعالی ذِکرُهُ ـ عِبادا مَیامینَ مَیاسیرَ، یَعیشونَ ویَعیشُ النّاسُ فی أکنافِهِم، وهُم فی عِبادِهِ بِمَنزِلَةِ القَطرِ.
همانا برای خداوند ـ که یادش والا باد ـ بندگانی مبارک و آسان‌گیر هستند که [خود با عزّت] زندگی می‌کنند و مردم نیز در سایه [حمایت و مهربانی] آنان زندگی می‌نمایند. اینان در میان بندگان خدا، همانند قطره‌های باران هستند.
(الکافی : ج٨، ص٢٤٧، ح٣٤٥)