سخنگوی وزارت خارجه: فرصتی مغتنم دست داد تا شکوه ایرانِ جان را در نمایشگاه عکس «هزاران سال ایران»، از دریچه دوربین هنرمند عزیز کشورمان، هربرت (گرگ) کریم‌مسیحی، به تماشا بنشینم.
اگرچه تلألؤ چشم‌نواز فرهنگ، هنر و اصالت این سرزمین را در هزاران قاب نیز نمی‌توان گنجاند، اما به قول شاعر، «هم به قدر تشنگی باید چشید»؛ و چه لذت‌بخش‌تر از آن‌که در هیاهوی زندگی، جلوه‌هایی از این کهن‌دیار شکوهمند به ضیافت چشم‌هایمان بیاید.
همه عکس‌ها زیبا بودند، اما در میان آن‌ها، جان من بیش از همه با این تصویر درآمیخت: گُلی در یک دست - که برخی آن را گُل انار و برخی نیلوفر آبی دانسته‌اند و در نمادشناسی، از منزلت و نجابت تا زایش و زندگی تفسیرش کرده‌اند - و عصای شهریاری در دستی دیگر که نشان قدرت و اقتدار است. اهمیت این تصویر اما چیزی فراتر از اینهاست: ما ایرانیان، شکوه را در قدرتِ صرف نجسته‌ایم؛ زایش و زایندگی را همواره در افق نگاه داشته و از همین روست که ایران، به رغم بدخواهانش، همچنان پابرجاست و همواره سرافراز باقی خواهد ماند.