دکتر رضا رضائی (روانپزشک) در کانال تلگرامی خود نوشت: این روزها سوالات زیادی از ما روانپزشکان می‌شود که فلان دارو نایاب شده و حال باید چکار کنیم؟( از جمله بیمارانی که حتی چندسال پیدایشان نبوده و با همان داروها راضی بوده‌اند و زندگی‌شان را می‌کرده‌اند!) و وقتی از ما می‌شنوند که عملا جایگزین درستی برای بسیاری از داروهای نایاب وجود ندارد یا مشابه‌شان هم پیدا نمی‌شود! نگران و حتى برآشفته می‌شوند : یعنی چه که جایگزین نداره؟ پس چه کنیم؟
تاثیر مثبت و واضح داروها بر عملکرد گروه قابل توجه‌ای از بیمارانِ روانپزشكى در جملاتی که از آنها به یادگار در این سالها نگاه داشته‌ام شاید گویا تر باشد؛
- از زندگی بدون لیتیوم می‌ترسم.
-یعنی یه قرص ۱۰ میلی انقدر می‌تونه یه زندگی رو عوض کنه؟
-من، بنده‌ی فلوکستینم!
- ای کاش داروها تا آخر عمر همینطور نگهم داره.
- اگه يه روز من گفتم كلومى پرامين رو قطع كن، شما برام قطع نكنید!
و…
اخیرا یکی از مراجعينم می‌گفت با شرایط طاقت‌فرسای موجود بهترین و به‌صرفه‌ترین! کار ممکن همین دارو خوردنه.
ولی روز به روز بر تعداد داروهای نایاب افزوده می‌شود،داروهای موجود گران‌تر شده‌اند، از طرفی به نظر می‌رسد برخی داروها کیفیت قبلی را ندارند، شاید داروها هم مقابل رنج‌های فزاینده‌مان، کم آورده‌اند!