حوزه/ پایگاه خبری مرآة البحرین با انتقاد از همسویی نظامی آل‌خلیفه با واشنگتن در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، این پرسش را مطرح کرده است که چنین همکاری‌ای چه نسبتی با امنیت و منافع مردم بحرین دارد.
به گزارش سرویس بین‌الملل خبرگزاری حوزه، اظهارات اخیر سفیر بحرین در واشنگتن درباره همکاری نظامی با آمریکا، انتقادهایی را درباره پیامدهای این همکاری برای مردم بحرین به دنبال داشته است.
سفیر بحرین در واشنگتن از همکاری نزدیک نظامی و سیاسی منامه با آمریکا در جریان حملات علیه ایران سخن گفته است؛ اظهاراتی که به‌جای آنکه دستاوردی برای حکومت آل‌خلیفه باشد، پرسش‌هایی جدی درباره هزینه‌های این همکاری برای امنیت و آینده مردم بحرین مطرح می‌کند.
عبدالله بن راشد آل‌خلیفه، سفیر بحرین در واشنگتن، چهارم اکتبر ۲۰۲۶ در گفت‌وگو با روزنامه «الأیام» درباره سطح همکاری کشورش با ایالات متحده در جریان حملات علیه جمهوری اسلامی ایران صحبت کرد و گفت: «شراکت ما با آمریکا، با هماهنگی نزدیک با واشنگتن، از آزمون حملات ایران سربلند بیرون آمده است.»
این اظهارات، بیش از آنکه نشانه افتخار به یک دستاورد نظامی باشد، پرسش‌هایی درباره رویکرد حکومت بحرین و پیامدهای همراهی آن با سیاست‌های نظامی آمریکا ایجاد می‌کند. اصرار منامه بر ادامه این همسویی، حتی در شرایطی که چنین همکاری‌ای می‌تواند کشور را در معرض پیامدهای درگیری‌های منطقه‌ای قرار دهد، محل انتقاد است.
در همین چارچوب، مخالفت جامعه بحرین با تبدیل‌شدن کشورشان به عرصه‌ای برای تقابل نظامی نیز اهمیت دارد. بسیاری از شهروندان نمی‌خواهند امنیت کشورشان به تصمیم‌ها و محاسبات نظامی قدرت‌های خارجی گره بخورد؛ مسئله‌ای که با افتخار مقام‌های بحرینی به سطح همکاری با واشنگتن، بیش از پیش برجسته می‌شود.
شراکت نظامی با آمریکا؛ تضمین امنیت یا افزایش خطر؟
مقام‌های منامه همچنان آمریکا را تکیه‌گاهی برای تأمین امنیت خود می‌دانند؛ اما منتقدان این سیاست معتقدند حضور پایگاه‌ها و نیروهای نظامی آمریکا و مشارکت در ترتیبات امنیتی واشنگتن می‌تواند بحرین را در معرض پیامدهای تقابل‌های نظامی قرار دهد.
از این منظر، مسئله فقط میزان همکاری نظامی با آمریکا یا توانایی مقابله با حملات نیست؛ پرسش اصلی این است که آیا چنین همکاری‌هایی به کاهش خطر برای مردم بحرین منجر می‌شود یا کشور را بیش از گذشته در معرض درگیری‌هایی قرار می‌دهد که تصمیم‌گیری درباره آن‌ها در اختیار شهروندان بحرینی نیست.
آنچه مقام‌های بحرینی «مشارکت راهبردی» می‌نامند، ممکن است از نگاه منتقدان معنای دیگری داشته باشد: تبدیل‌شدن سرزمینشان به بخشی از محاسبات نظامی آمریکا در منطقه و پیوندخوردن امنیت داخلی کشور با روند درگیری‌هایی که مردم نقشی در تعیین مسیر آن‌ها ندارند.
امنیت ملی با تعداد توافق‌های نظامی سنجیده نمی‌شود
امنیت ملی را نمی‌توان صرفاً با تعداد توافق‌های نظامی، سطح هماهنگی با واشنگتن یا توانایی رهگیری موشک‌ها ارزیابی کرد. معیار اصلی امنیت این است که یک حکومت تا چه اندازه بتواند کشورش را از ورود به درگیری‌هایی که هزینه‌های سنگینی برای مردم دارد، دور نگه دارد.
از این رو، معرفی مقابله با حملات به‌عنوان دستاورد همکاری نظامی با آمریکا برای پاسخ‌گویی به پرسش‌های اصلی کافی نیست؛ زیرا پیش از هر چیز باید روشن شود که چه عواملی کشور را در معرض چنین مخاطراتی قرار داده است.
اگر پیامدهای درگیری اخیر به‌جای بازنگری در سیاست‌های امنیتی، بهانه‌ای برای گسترش بیشتر همکاری نظامی با آمریکا شود، پرسش‌ها درباره میزان کارآمدی این رویکرد همچنان باقی خواهد ماند.
پرسشی که مقام‌های بحرینی باید پاسخ دهند
اظهارات سفیر بحرین را نمی‌توان صرفاً تأییدی بر موفقیت همکاری نظامی با واشنگتن دانست؛ این اظهارات از مشارکت کشور در رویارویی‌ای حکایت دارد که پیامدهای آن می‌تواند امنیت و زندگی شهروندان را تحت تأثیر قرار دهد.
پرسش محوری این است: چرا بحرین باید در معرض چنین آزمونی قرار بگیرد؟ مسئولیت حکومت تنها به دفاع نظامی پس از وقوع حمله محدود نمی‌شود؛ پیشگیری از قرارگرفتن کشور در معرض خطر و حفاظت از مردم در برابر پیامدهای تصمیم‌های سیاسی و امنیتی نیز بخشی از مسئولیت آن است.
ادامه این رویکرد پس از تجربه حملات، این نگرانی را ایجاد می‌کند که حفظ چارچوب همکاری با آمریکا بر بازنگری در هزینه‌های آن برای جامعه بحرین اولویت یافته باشد؛ موضوعی که بحث درباره امنیت ملی را به مسئله‌ای فراتر از توان نظامی و توافق‌های دفاعی تبدیل می‌کند.
منبع: مرآة البحرین