فضانورد مأموریت «آرتمیس ۲» دشوارترین چالشی که پیش از سفر به ماه با آن رو‌به‌رو شده است را تشریح کرد.

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی- ویکتور گلاور، فضانورد آمریکایی و یکی از اعضای خدمه مأموریت «آرتمیس ۲» ناسا، فاش کرده است که سخت‌ترین چالشی که پیش از سفر تاریخی‌اش به دور ماه با آن مواجه شد، نه آمادگی‌های فنی یا تمرینات طاقت‌فرسا، بلکه گفتگویی دشوار با چهار دخترش درباره خطرات این مأموریت — از جمله احتمال بازنگشتن به خانه — بوده است.

به گزارش وب‌سایت Space.com، گلاور که در جشنواره «استارموس ۸» (Starmus VIII) در جزایر قناری سخنرانی می‌کرد، توضیح داد که آماده‌سازی برای این مأموریت فراتر از تسلط بر فضاپیما و اطمینان از تحقق اهداف مأموریت بود؛ بلکه شامل آماده‌سازی ذهنی خانواده‌اش برای رویارویی با پیامد‌های احتمالی گوناگون نیز می‌شد. او این تجربه را «بزرگ‌ترین چالش دوران حرفه‌ای خود به عنوان یک فضانورد» توصیف کرد.

گفتگویی دشوار با دختران پیش از مأموریت ماه

گلاور اشاره کرد که وقتی برای نخستین بار در سال ۲۰۲۰ با مأموریت «کرو-۱» (Crew-۱) شرکت «اسپیس‌اکس» (SpaceX) به فضا رفت، دخترانش هنوز خردسال بودند و او به همراه همسرش، دیونا، بر آماده کردن خانواده برای دوران غیبت او در طول آن پرواز تمرکز کرده بودند.

او گفت که آنها متعهد شده بودند همان‌قدر که ناسا برای آماده‌سازی او به عنوان یکی از اعضای خدمه تلاش می‌کرد، آنها نیز برای آماده کردن خانواده‌شان جهت مواجهه با این تجربه وقت و انرژی بگذارند.

با این حال، شرایط هنگام آماده‌سازی برای مأموریت «آرتمیس ۲» متفاوت بود. چهار دختر او اکنون بزرگسال شده بودند و همین موضوع ایجاب می‌کرد که با آنها صریح و بی‌پرده درباره خطرات مأموریت — از جمله احتمال اینکه او دیگر به خانه بازنگردد — صحبت کند.

گلاور گفتگویی را با همسرش به یاد می‌آورد که در آن، همسرش به او گفت باید گفتگویی جدی با دخترانشان داشته باشد؛ پیشنهادی که گلاور آن را «شاید ترسناک‌ترین چیزی که تا به حال شنیده‌ام» توصیف کرد.

او خاطرنشان کرد که این گفت‌و‌گو دقیقاً آن‌طور که امیدوار بود پیش نرفت، اما با این حال به ضرورت آن واقف بود؛ چرا که دخترانش باید ماهیت واقعی خطراتی را که ممکن بود او در طول مأموریت با آنها رو‌به‌رو شود، درک می‌کردند. شعری که به او کمک کرد خطرات مأموریت را برای خانواده‌اش شرح دهد

یک روز پس از آن گفت‌و‌گو، گلاور شعری با عنوان «زندگی‌ات را زندگی کن» (Live Your Life) برای همسر و دخترانش فرستاد؛ شعری که به «تکومسه» — رهبر قبیله شاو‌نی و شاعر — نسبت داده می‌شود. این شعر به او کمک کرد تا افکاری را بیان کند که پیش‌تر، هنگام گفت‌و‌گو با خانواده‌اش، در به زبان آوردن آنها دچار مشکل شده بود.

او توضیح داد که این شعر به انتقال این مفهوم کمک کرد که به خطر انداختن جانش در طول این مأموریت، صرفاً یک ماجراجویی نیست؛ بلکه با هدفی اصیل پیوند دارد؛ آرمانی که ارزشِ پذیرشِ این خطرات را دارد.

او گفت که خانواده‌اش زمانی دیدگاه او را درک کردند که دریافتند او کاملاً از خطرات آگاه است و این مأموریت بر پایه هدفی انجام می‌شود که ارزشِ به جان خریدنِ این خطرات را دارد.

بازگشت به زمین: مهم‌ترین لحظه مأموریت

پس از پایان سفر به دور ماه و بازگشتِ ایمن به زمین، گلاور فاش کرد که عزیزترین لحظه برای او در مأموریت «آرتمیس ۲»، لحظه «فرود در آب» (splashdown) — یعنی فرود فضاپیما در اقیانوس — بوده است.

او توضیح داد که این لحظه، تکمیلِ واقعیِ مأموریت محسوب می‌شد، چرا که در آن زمان بود که خدمه می‌توانستند با اطمینان بگویند سفر با موفقیت به پایان رسیده و آنها به سلامت بازگشته‌اند.

او افزود که آسودگی‌خاطر و آرامشی که خانواده‌اش هنگام بازگشت او به زمین تجربه کردند، با کلمات قابل توصیف نیست. گلاور به همراه فضانوردان ناسا، «رید وایزمن» و «کریستینا کُک»، و همچنین فضانورد کانادایی «جرمی هنسن»، اعضای خدمه مأموریت «آرتمیس ۲» را تشکیل می‌دادند.

این مأموریت که در اول آوریل ۲۰۲۶ پرتاب شد، نخستین پروازِ سرنشین‌دار به دور ماه از زمان مأموریت «آپولو ۱۷» در سال ۱۹۷۲ به شمار می‌رود.

منبع: الیوم السابع