نویسندگان مشهور جهان پیش از آنکه به شهرت ادبی برسند یا حتی پس از شناخته‌شدن، گاه برای تأمین هزینه‌های زندگی به مشاغلی کاملاً متفاوت از نویسندگی روی آورده‌اند؛ از رانندگی تاکسی و کار در بیمارستان گرفته تا نگهبانی شبانه و فعالیت در مشاغل اداری. بریتانیکا در گزارشی، نگاهی به شغل‌های کمترشناخته‌شده شماری از نویسندگان سرشناس انداخته است؛ مشاغلی که بخش متفاوتی از زندگی و مسیر حرفه‌ای آن‌ها را نشان می‌دهد.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) نویسندگی اغلب با تصویری کلیشه‌ای از انزوا، فنجان‌های بی‌پایان قهوه و الهام‌های ناگهانی همراه است؛ اما نوشتن، مانند هر شغل دیگری، به تلاش، پشتکار و مهارت نیاز دارد. با این حال، حتی فروش کتاب‌های پرفروش نیز همیشه هزینه‌های زندگی نویسندگان را تأمین نمی‌کند. بسیاری از نویسندگان مشهور در کنار فعالیت ادبی، شغل دیگری داشته‌اند و نوشتن را به ساعت‌های فراغت خود موکول کرده‌اند. برخی نیز پیش از آنکه بتوانند تمام‌وقت به نویسندگی بپردازند، مشاغل روزمره و گاه نامتعارفی را تجربه کرده‌اند. فهرست زیر، شماری از این مشاغل را مرور می‌کند.
ادوارد ابی؛ نگهبان پارک ملی
ادوارد ابی، نویسنده آثار داستانی و غیرداستانی مهمی در جنبش محیط‌زیستی آمریکا، پس از پایان دانشگاه به‌عنوان نگهبان پارک و دیده‌بان آتش‌سوزی در سازمان پارک‌های ملی آمریکا کار کرد. تجربه حضور در طبیعت جنوب غربی آمریکا، شناختی عمیق از این منطقه به او بخشید و بر نوشته‌هایش درباره طبیعت وحشی و تأثیر مخرب انسان بر محیط‌زیست اثر گذاشت. از آثار مشهور او می‌توان به «تنهایی صحرا» (۱۹۶۸) و «دار و دسته آچار فرانسه» (۱۹۷۵) اشاره کرد.
لوئیزا می آلکوت؛ نویسنده داستان‌های عامه‌پسند
لوئیزا می آلکوت، نویسنده رمان مشهور «زنان کوچک»، از همان سال‌های جوانی ناچار بود برای تأمین هزینه‌های خانواده کار کند. پدرش، برانسون آلکوت، فیلسوفی آرمان‌گرا بود که نمی‌توانست هزینه زندگی همسر و فرزندانش را تأمین کند. لوئیزا در دوره‌های مختلف معلم، پرستار و خدمتکار خانگی بود و داستان‌های عامه‌پسند و هیجان‌انگیزی نیز می‌نوشت که از نظر مضمون با رمان گرم و خانوادگی «زنان کوچک» (۱۸۶۸ـ۱۸۶۹) تفاوت زیادی داشتند. او این آثار و حتی «زنان کوچک» را با هدف کسب درآمد نوشت؛ اما برخلاف داستان‌های پرحادثه و جنجالی‌اش، رمان مشهورش را با نام واقعی خود منتشر کرد.
مایا آنجلو؛ مأمور کنترل تراموا
مایا آنجلو، نویسنده کتاب خاطرات مشهور «می‌دانم چرا پرنده در قفس می‌خواند» (۱۹۶۹)، در دهه ۱۹۴۰ و هنگام زندگی در سان‌فرانسیسکو مشاغل مختلفی داشت. او برای مدتی کوتاه یکی از نخستین زنان سیاه‌پوستی بود که در این شهر به‌عنوان مأمور کنترل تراموا کار می‌کرد. آنجلو هنگام استخدام تنها ۱۵ سال داشت، اما در فرم درخواست شغل سن خود را ۱۹ سال اعلام کرده بود. او بعدها در کتاب خاطراتش از تجربه کار در این شغل نوشت.
مارگارت اتوود؛ باریستا
مارگارت اتوود در سال ۱۹۶۲، زمانی که دانشجو بود و تعطیلات تابستانی را در تورنتو می‌گذراند، در یک کافی‌شاپ کوچک در هتلی مشغول به کار شد. به او گفته بودند کار آسانی خواهد بود، اما بارها با صندوق فروشگاهی مشکل پیدا می‌کرد که به گفته خودش انگار ساز خودش را می‌زد. اتوود سرانجام کار را رها کرد و بعدها آثاری چون رمان پادآرمان‌شهری و فمینیستی «سرگذشت ندیمه» (۱۹۸۵) را نوشت.
ایو بابیتز؛ طراح جلد آلبوم موسیقی
ایو بابیتز، نویسنده و چهره شناخته‌شده فرهنگ آلترناتیو جنوب کالیفرنیا، علاوه بر نوشتن خاطرات و رمان‌هایی چون «هالیوود ایو» (۱۹۷۲) و «روزهای آرام، شرکت سریع» (۱۹۷۴)، هنرمند کلاژ و عکاس نیز بود. او در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ جلد آلبوم گروه‌ها و هنرمندان موسیقی را طراحی می‌کرد؛ از جمله برای گروه‌های بوفالو اسپرینگفیلد و بردز و همچنین لیندا رانستد.
جیمز بالدوین؛ واعظ نوجوان
جیمز بالدوین، نویسنده آمریکایی، تحت تأثیر ناپدری‌اش که کشیشی باپتیست بود، به فعالیت مذهبی روی آورد. او از ۱۴ تا ۱۷ سالگی، خارج از ساعات مدرسه در کلیسایی کوچک و پنطیکاستی موعظه می‌کرد. بالدوین بعدها این فعالیت را کنار گذاشت، اما تجربه آن دوران را در نخستین رمانش، «برو و آن را بر کوه بگو» (۱۹۵۳)، و نمایشنامه «گوشه آمین» (۱۹۵۴) بازتاب داد. او همچنین گفته بود تجربه موعظه در نوجوانی بر زبان و شیوه نوشتنش تأثیر گذاشته است.
وندل بری و ایساک دینسن؛ کشاورز
وندل بری، شاعر، رمان‌نویس و مقاله‌نویس آمریکایی، در مزرعه پدرش در ایالت کنتاکی بزرگ شد و کار کشاورزی را از همان دوران تجربه کرد. او پس از تحصیل در کالیفرنیا و ایتالیا و مدتی تدریس در دانشگاه نیویورک، تصمیم گرفت به کنتاکی بازگردد و زندگی خود را وقف کشاورزی در مقیاسی کوچک کند.
ایساک دینسن، نام مستعار کارن بلیکسن، در دانمارک بزرگ شد، اما همراه همسرش به کنیا رفت تا یک مزرعه قهوه را اداره کند. پس از طلاق در سال ۱۹۲۱، حدود یک دهه مدیریت مزرعه را بر عهده داشت و سپس به دانمارک بازگشت. تجربه زندگی در آفریقا بعدها مبنای نگارش خاطراتش با عنوان «از آفریقا» (۱۹۳۷) شد.
شارلوت برونته؛ معلم سرخانه
شارلوت برونته، نویسنده رمان مشهور «جین ایر» (۱۸۴۷)، مدتی به‌عنوان معلم سرخانه کار کرد تا به پرداخت بدهی‌های برادرش کمک کند. شخصیت اصلی رمان او نیز دختر یتیمی است که در نهایت به‌عنوان معلم سرخانه استخدام می‌شود و با کارفرمای خود، آقای روچستر، آشنا می‌شود. بخش‌هایی از این داستان از تجربه‌های شخصی برونته الهام گرفته شده است.
چارلز بوکوفسکی و ریچارد رایت؛ کارمند اداره پست
چارلز بوکوفسکی، شاعر و رمان‌نویس آمریکایی، پیش از رسیدن به موفقیت ادبی مشاغل سخت و کم‌درآمد متعددی داشت. او بیش از یک دهه به‌عنوان نامه‌رسان و کارمند اداره پست کار کرد. بوکوفسکی تجربه یکنواخت و خسته‌کننده زندگی کارمندی را در رمان خودزندگی‌نامه‌ای «اداره پست» (۱۹۷۱) به تصویر کشید؛ اثری که از نگاه شخصیت همزاد ادبی او، هنک چیناسکی، روایت می‌شود.
ریچارد رایت نیز از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ در شیکاگو نامه‌ها را در اداره پست تفکیک می‌کرد. او پس از آن فرصتی یافت تا از طریق پروژه نویسندگان فدرال به نویسندگی بپردازد و بعدها رمان «فرزند بومی» (۱۹۴۰) و کتاب خاطرات «پسر سیاه‌پوست» (۱۹۴۵) را منتشر کرد.
ویلیام اس. باروز؛ حشره‌کش‌کار دوره‌گرد
ویلیام اس. باروز، نویسنده رمان «ناهار عریان» (۱۹۶۲)، نوه مخترع ماشین‌حساب بوروز بود و در دانشگاه هاروارد باستان‌شناسی و قوم‌شناسی خوانده بود. با این حال، در جوانی شغل‌هایی نامتعارف داشت؛ از جمله در شیکاگو به‌صورت خانه‌به‌خانه برای نابودی حشرات و آفات مراجعه می‌کرد.
اکتاویا باتلر؛ بازرس چیپس سیب‌زمینی
اکتاویا باتلر، نویسنده آثار علمی‌تخیلی، سال‌ها پیش از آنکه به شهرت برسد، برای تأمین هزینه زندگی در مشاغلی مانند بازاریابی تلفنی، ظرف‌شویی و بازرسی چیپس سیب‌زمینی کار می‌کرد. او اغلب ساعت دو بامداد از خواب بیدار می‌شد تا بنویسد. باتلر در سال ۱۹۹۵ نخستین نویسنده علمی‌تخیلی شد که جایزه مشهور «نبوغ» بنیاد مک‌آرتور را دریافت کرد. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به «خویشاوند» (۱۹۷۹)، «تمثیل برزگر» (۱۹۹۳) و «تازه‌بال» (۲۰۰۵) اشاره کرد.
کان شوئه؛ خیاط
کان شوئه، نویسنده آوانگارد چینی با نام اصلی دنگ شیائوهوا، نوشتن را در ۳۰سالگی آغاز کرد. او که فرزند والدینی روشنفکر بود و در جریان پاکسازی‌های سیاسی پیش از انقلاب فرهنگی به اردوگاه بازآموزی فرستاده شده بودند، عمدتاً به‌صورت خودآموز تحصیل کرد. کان پیش از راه‌اندازی یک خیاطی با همسرش، کارگر کارخانه، معلم و درمانگر محلی با آموزش پزشکی ابتدایی بود. او نخستین داستان بلند خود، «خیابان گل زرد» (۱۹۸۷)، را پشت چرخ خیاطی و در فاصله رسیدگی به مشتریان نوشت.
بالداساره کاستیلیونه؛ درباری
بالداساره کاستیلیونه، نویسنده ایتالیایی و فرزند خانواده‌ای اشرافی، از تجربه خود به‌عنوان یکی از خدمتگزاران دربار برای نوشتن کتابی درباره آداب معاشرت و رفتار درباریان استفاده کرد. کتاب «درباری» (۱۵۲۸) در قالب گفت‌وگویی درباره ویژگی‌های یک درباری آرمانی نوشته شده و به گفت‌وگوهایی در دربار اوربینو در سال ۱۵۰۷ نسبت داده می‌شود؛ جایی که خود کاستیلیونه نیز در آن خدمت می‌کرد. این کتاب به‌سرعت محبوب شد و به یکی از آثار کلاسیک ادبیات ایتالیا تبدیل شد.
میگل د سروانتس؛ سرباز
میگل د سروانتس، نویسنده رمان مشهور «دن کیشوت»، در سال ۱۵۷۰ به پیاده‌نظام اسپانیا پیوست. او در یکی از نبردهای دریایی سه بار هدف گلوله قرار گرفت. در سال ۱۵۷۵، هنگامی که با کشتی عازم اسپانیا بود و قصد داشت ارتش را ترک کند، دزدان دریایی کشتی را تصرف کردند و او را به بردگی در الجزایر فروختند. سروانتس پس از پنج سال آزاد شد و بیشتر سال‌های بعد را به‌عنوان کارمند دولت گذراند؛ شغلی که درآمد چندانی برایش نداشت. سرانجام با انتشار «دن کیشوت» به موفقیت ادبی رسید.
آگاتا کریستی؛ دستیار داروساز
آگاتا کریستی، ملقب به «ملکه جنایت»، در جریان جنگ جهانی اول آموزش دستیار داروساز دید. آشنایی او با داروها و سموم بعدها در نگارش رمان‌های جنایی‌اش به کار آمد؛ از جمله نخستین رمانش «ماجرای اسرارآمیز در استایلز» (۱۹۲۰) و آثاری چون «قتل راجر آکروید» (۱۹۲۶)، «قتل آسان است» (۱۹۳۸) و «و سپس هیچ‌کس نماند» (۱۹۳۹).
کولت؛ اجراگر سالن موسیقی
کولت، نویسنده فرانسوی، نوشتن را به درخواست همسرش، آنری گوتیه-ویلار، آغاز کرد. همسرش او را عملاً در اتاقی حبس می‌کرد تا چهار رمان محبوب مجموعه «کلودین» را بنویسد؛ آثاری که بر اساس دوران کودکی و سال‌های آغازین زندگی مشترک کولت شکل گرفته بودند، اما با نام همسرش منتشر شدند. کولت سرانجام از او جدا شد، اما همسرش حق‌التألیف کتاب‌ها را برای خود نگه داشت. کولت برای تأمین زندگی به‌عنوان اجراگر در سالن‌های موسیقی مشغول به کار شد؛ تجربه‌ای که الهام‌بخش کتاب‌های «ولگرد» (۱۹۱۰) و «پشت صحنه سالن موسیقی» (۱۹۱۳) بود.
دانته؛ مقام سیاسی و قضایی
دانته، شاعر ایتالیایی و نویسنده «کمدی الهی»، در فلورانس متولد شد و علاوه بر نویسندگی، در سیاست این شهر نیز فعالیت داشت. او در سال ۱۳۰۰ به مقام «پریوره» رسید؛ منصبی بلندپایه در ساختار قضایی و سیاسی شهر. در دوره‌ای که ایتالیا و کلیسای کاتولیک گرفتار اختلافات جناحی بودند، فعالیت سیاسی خطرناک بود. دانته نیز پس از محاکمه‌ای ساختگی به اتهام فساد به تبعید محکوم شد. او خشم و تلخی ناشی از این تجربه را در اثر بزرگ خود، «کمدی الهی» (حدود ۱۳۰۸ تا ۱۳۲۱)، بازتاب داد.
دان دلیلو؛ نویسنده متن تبلیغاتی
دان دلیلو، رمان‌نویس آمریکایی، کار خود را با نوشتن متن‌های تبلیغاتی آغاز کرد. پیتر کری، نویسنده استرالیایی، آدا لیمون، شاعر آمریکایی و شاعر برگزیده ایالات متحده، و ایمی تن، نویسنده آمریکایی، نیز از دیگر نویسندگانی هستند که در مقطعی از زندگی به‌عنوان نویسنده تبلیغاتی کار کرده‌اند.
آرتور کانن دویل و ویلیام کارلوس ویلیامز؛ پزشک
آرتور کانن دویل، خالق شخصیت شرلوک هولمز، در دانشکده پزشکی ادینبرو تحصیل کرد و مدتی پزشک کشتی و سپس پزشک عمومی در انگلستان بود. مهارت‌های استدلالی و پزشکی قانونی شرلوک هولمز تا حد زیادی از توانایی‌های مشاهده‌گری استاد دویل، دکتر جوزف بل، الهام گرفته شده بود.
ویلیام کارلوس ویلیامز، شاعر آمریکایی، مدرک پزشکی خود را از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد و پس از گذراندن دوره‌ای در رشته پزشکی کودکان در آلمان، مطب خود را در نیوجرسی راه‌اندازی کرد. او هم‌زمان شعر می‌نوشت و به یکی از چهره‌های برجسته جنبش ایماژیسم تبدیل شد. ارتباط روزمره با بیماران به او کمک کرد تا موضوعات عادی را به شعرهایی متفاوت تبدیل کند. ویلیامز گاهی روی نسخه‌های سفید پزشکی یا در فاصله ویزیت بیماران شعر می‌نوشت.
پل لورنس دانبار؛ آسانسورچی
پل لورنس دانبار، شاعر و رمان‌نویس آمریکایی، از نخستین نویسندگان سیاه‌پوستی بود که به شهرت ملی رسید و از نخستین کسانی بود که تلاش کرد هزینه زندگی خود را از راه نویسندگی تأمین کند. او در سال ۱۸۹۳ نخستین مجموعه شعرش با عنوان «بلوط و پیچک» را به‌صورت مستقل منتشر کرد. دانبار برای تأمین هزینه‌های زندگی و چاپ کتابش در شهر دیتون ایالت اوهایو آسانسورچی بود و نسخه‌هایی از مجموعه شعر خود را به مسافران آسانسور می‌فروخت.
تی. اس. الیوت؛ کارمند بانک
تی. اس. الیوت، شاعر برجسته مدرنیست، در سال ۱۹۱۷ کار در بانک لویدز لندن را آغاز کرد. او پنج تا شش روز در هفته، تقریباً از ساعت ۹ صبح تا ۵ عصر، در بخش معاملات خارجی بانک کار می‌کرد و میز کارش در زیرزمین ساختمان بود. الیوت حتی پس از انتشار منظومه مشهور «سرزمین هرز» در سال ۱۹۲۲ نیز سه سال دیگر در بانک ماند. او سرانجام به‌دلیل ابتلا به آنفلوانزا مرخصی گرفت و پس از آن به‌عنوان ویراستار و مدیر در یک مؤسسه انتشاراتی تازه‌تأسیس مشغول شد؛ مؤسسه‌ای که بعدها به انتشارات فابر اند فابر تبدیل شد.
لوئیز اردریک و لارنس فرلینگتی؛ کتاب‌فروش
لوئیز اردریک، نویسنده آمریکایی، مالک کتاب‌فروشی «بیرک‌بارک بوکس» در مینیاپولیس است؛ فروشگاهی که کتاب‌ها، آثار هنری و صنایع‌دستی هنرمندان بومی را عرضه می‌کند. این کتاب‌فروشی الهام‌بخش فضای یک کتاب‌فروشی تسخیرشده در رمان «جمله» (۲۰۲۱) او نیز بوده است.
لارنس فرلینگتی، شاعر آمریکایی، در سال ۱۹۵۳ کتاب‌فروشی «سیتی لایتس» را در سان‌فرانسیسکو تأسیس کرد. این فروشگاه به محل گردهمایی نویسندگان پیشرو، از جمله نویسندگان نسل بیت، تبدیل شد. بخش انتشاراتی این مجموعه نیز از نخستین ناشرانی بود که آثار شاخص این جریان، از جمله «زوزه و اشعار دیگر» آلن گینزبرگ (۱۹۵۶)، را منتشر کرد.
ویلیام فاکنر و گابریل گارسیا مارکز؛ فیلمنامه‌نویس
ویلیام فاکنر، نویسنده آمریکایی، پس از انتشار رمان‌های مهمی چون «خشم و هیاهو» (۱۹۲۹) و «گوربه‌گور» (۱۹۳۰)، به‌دلیل نیاز مالی در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ برای هالیوود فیلمنامه نوشت. او چندان از این کار لذت نمی‌برد، اما دستمزد آن مناسب بود. از فیلم‌هایی که فاکنر در نگارش فیلمنامه‌شان مشارکت داشت می‌توان به «داشتن و نداشتن» (۱۹۴۴)، «میلدرد پیرس» (۱۹۴۵) و «خواب بزرگ» (۱۹۴۶) اشاره کرد.
گابریل گارسیا مارکز، نویسنده کلمبیایی و خالق «صد سال تنهایی» (۱۹۶۷)، نیز تجربه فیلمنامه‌نویسی داشت. او در جوانی به‌عنوان روزنامه‌نگار، نقدهای تأثیرگذاری درباره سینما می‌نوشت و در سال ۱۹۵۴ فیلم کوتاه سوررئالیستی «خرچنگ آبی» را نوشت و با همکاری کارگردانی کرد. مارکز سپس در مدرسه فیلم رم تحصیل کرد، اما پیش از پایان دوره به مکزیکوسیتی رفت. با این حال، تا پایان عمر فیلمنامه‌های متعددی نوشت و در کنار آن به نگارش رمان‌های مشهورش ادامه داد.
تانا فرنچ؛ باستان‌شناس
تانا فرنچ، نویسنده ایرلندی رمان‌های جنایی، در اوایل دهه ۱۹۹۰ در کالج ترینیتی دوبلین در رشته‌های نمایش و ادبیات انگلیسی تحصیل کرد و سپس به بازیگری و گویندگی روی آورد. او در فاصله میان پروژه‌های بازیگری، مدتی در یک محوطه باستان‌شناسی کار کرد. در همان دوره، با دیدن جنگلی در نزدیکی محل کاوش، ایده داستانی جنایی به ذهنش رسید: سه کودک وارد جنگل می‌شوند، اما تنها یکی از آن‌ها بیرون می‌آید. این ایده به نخستین رمان او، «در جنگل» (۲۰۰۷)، تبدیل شد.
ارنست همینگوی؛ راننده آمبولانس
ارنست همینگوی، نویسنده آمریکایی، در ۱۸سالگی و هنگام جنگ جهانی اول تلاش کرد به ارتش بپیوندد، اما به‌دلیل ضعف بینایی پذیرفته نشد. او سرانجام به‌عنوان داوطلب در بخش آمبولانس صلیب سرخ آمریکا به اروپا رفت و در جبهه اتریش و ایتالیا مجروح شد. همینگوی در دوران بستری در بیمارستانی در میلان عاشق پرستاری به نام اگنس فون کوروسکی شد، اما او پیشنهاد ازدواجش را نپذیرفت. همین تجربه‌ها بعدها در رمان مشهور «وداع با اسلحه» (۱۹۲۹) بازتاب یافتند.
جرارد منلی هاپکینز و جیمز مارتین؛ کشیش
جرارد منلی هاپکینز، شاعر انگلیسی و از چهره‌های برجسته شعر مذهبی، کشیش یسوعی نیز بود. او که در خانواده‌ای انگلیکان بزرگ شده بود، هنگام تحصیل در دانشگاه آکسفورد به مذهب کاتولیک رومی گروید. هاپکینز پس از تصمیم به کشیش‌شدن، شعرهایش را سوزاند و سوگند خورد دیگر شعر نگوید؛ اما مافوق او در فرقه یسوعی و مطالعاتش درباره زبان و ادبیات ولزی، او را به بازگشت به شعر تشویق کردند. هاپکینز در سال ۱۸۷۷ کشیش شد و در سال ۱۸۸۹ درگذشت. شعرهای عمیقاً معنوی او پس از مرگش کشف و از سوی نسل تازه‌ای از خوانندگان تحسین شدند.
جیمز مارتین، نویسنده و ویراستار آمریکایی و کشیش یسوعی، در دانشکده بازرگانی وارتون دانشگاه پنسیلوانیا اقتصاد خواند. او در دوران دانشجویی مشاغل مختلفی، از جمله راهنمای سالن سینما، داشت. پس از فارغ‌التحصیلی مدتی در شرکت جنرال الکتریک کار کرد، اما آشنایی با زندگی و نوشته‌های توماس مرتون، راهب تراپیست، او را به ترک دنیای شرکت‌ها و ورود به زندگی روحانی سوق داد. مارتین در سال ۱۹۹۹ کشیش شد و به‌عنوان ویراستار تمام‌وقت در مجله یسوعی «آمریکا» فعالیت کرد. خاطرات او با عنوان «کاری در دست انجام: اعترافات یک ظرف‌شوی، پیشخدمت، کارگر کارخانه، کارمند بانک، کارمند شرکت و کشیش» در سال ۲۰۲۶ منتشر شد.
زورا نیل هرستون؛ انسان‌شناس
زورا نیل هرستون، نویسنده آمریکایی، در رشته انسان‌شناسی در کالج بارنارد و دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و درباره فرهنگ عامه و سنت‌های شفاهی سیاه‌پوستان در جنوب آمریکا پژوهش میدانی انجام داد. این تجربه‌ها در آثار ادبی و غیرداستانی او بازتاب یافتند؛ از جمله رمان‌های «تاکستان یوناه» (۱۹۳۴) و «چشمانشان خدا را می‌نگریست» (۱۹۳۷) و کتاب پژوهشی «قاطرها و مردان» (۱۹۳۵) که به فرهنگ عامه سیاه‌پوستان فلوریدا می‌پردازد.
عمر خیام؛ منجم
عمر خیام، شاعر ایرانی سده‌های پنجم و ششم هجری، علاوه بر شعر، ریاضی‌دان و منجمی برجسته بود. او پس از تحصیل در علوم و فلسفه، رساله مهمی در جبر نوشت و به دعوت ملک‌شاه سلجوقی برای اصلاح تقویم به کار گرفته شد. تقویم جلالی بر پایه مشاهدات نجومی خیام تدوین شد و از دقت بالایی برخوردار بود. بسیاری از خوانندگان انگلیسی‌زبان، خیام را از طریق ترجمه ادوارد فیتزجرالد از رباعیات او می‌شناسند.
استیون کینگ؛ سرایدار دبیرستان
استیون کینگ، نویسنده مشهور آثار وحشت، در سال‌های آغازین فعالیت ادبی خود هم‌زمان با نوشتن داستان کوتاه، برای تأمین هزینه زندگی به‌عنوان معلم، کارگر رخت‌شوی‌خانه صنعتی و سرایدار دبیرستان کار می‌کرد. تجربه کار در دبیرستان تا اندازه‌ای الهام‌بخش رمان «کری» (۱۹۷۴) شد؛ داستان دختری نوجوان که مورد آزار هم‌کلاسی‌هایش قرار می‌گیرد و قدرت‌های دورجنبی دارد.
لاسلو کراسناهورکایی؛ نگهبان شبانه گاوها
لاسلو کراسناهورکایی، نویسنده مجارستانی و برنده نوبل ادبیات ۲۰۲۵، پس از تحصیل در رشته‌های حقوق، زبان‌شناسی و ادبیات مجارستان، سال‌ها در مجارستان و آلمان سفر کرد و مشاغل موقت گوناگونی داشت. شاید عجیب‌ترین آن‌ها نگهبانی شبانه از گاوها بود. او همچنین مدتی معدن‌کار، ویراستار و نوازنده پیانو در یک گروه جاز بود. تجربه‌های پراکنده و ماجراجویانه زندگی‌اش به بسیاری از رمان‌های تجربی او راه یافتند.
فران لبوویتز؛ راننده تاکسی
فران لبوویتز، نویسنده، منتقد فرهنگی و طنزپرداز آمریکایی، پس از اخراج از مدرسه‌ای در نیوجرسی به نیویورک رفت و مدتی زندگی دشواری را به‌عنوان هنرمندی تازه‌کار تجربه کرد. او در آن سال‌ها مشاغلی مانند فروش کمربند در خیابان و رانندگی تاکسی داشت. حتی یکی از کتاب‌هایش را با نام مدیر مدرسه‌ای منتشر کرد که او را اخراج کرده بود.
هارپر لی؛ کارمند فروش بلیت هواپیما
هارپر لی، نویسنده رمان مشهور «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۰)، پس از مهاجرت از آلاباما به نیویورک در یک شرکت هواپیمایی به‌عنوان کارمند رزرو و فروش بلیت کار کرد. او پیش‌تر حقوق خوانده بود، اما مدرک این رشته را نگرفته بود. در سال ۱۹۵۶ دو نفر از دوستانش مبلغی در اختیار او گذاشتند تا بتواند تمام‌وقت بنویسد. داستان‌های کوتاهی که در این دوره نوشت، بعدها به شکل‌گیری رمان مشهورش انجامیدند.
مین جین لی؛ وکیل شرکت‌ها
مین جین لی، نویسنده رمان «غذای رایگان برای میلیونرها» (۲۰۰۷)، پیش از ورود تمام‌وقت به نویسندگی به‌عنوان وکیل شرکت‌ها کار می‌کرد. او در دانشگاه ییل تاریخ خواند و سپس مدرک حقوق خود را از دانشگاه جورج‌تاون گرفت. لی نزدیک به دو سال وکالت کرد، اما مشکلات جسمی او را ناچار به ترک این حرفه کرد. او در سال ۲۰۲۴ به بریتانیکا گفت که اگر به بیماری کبدی مبتلا نمی‌شد، احتمالاً همچنان وکیل بود؛ زیرا از این شغل لذت می‌برد. پس از آن تصمیم گرفت رمان بنویسد و با شرکت در کارگاه‌ها و استفاده از امکانات هنری محلی، به‌صورت مستقل آموزش نویسندگی را دنبال کرد.
جک لندن؛ صدف‌دزد
جک لندن، نویسنده رمان «آوای وحش» (۱۹۰۳)، زندگی پرماجرایی داشت. او در ۱۴سالگی خانه را ترک کرد و در سان‌فرانسیسکو با صید غیرقانونی صدف و همکاری با گشت دولتی حفاظت از منابع آبزی امرار معاش می‌کرد. بعدها ملوان، خانه‌به‌دوش و سوسیالیستی فعال شد. لندن با مطالعه در کتابخانه‌ها خودآموزی کرد و برای یافتن ثروت به تب طلای کلوندایک در کانادا رفت، اما موفق نشد. پس از این تجربه‌ها به نویسندگی روی آورد و آثاری ماجراجویانه چون «گرگ دریا» (۱۹۰۴) و «سپیددندان» (۱۹۰۶) را نوشت.
برل مارکهام؛ خلبان
برل مارکهام بیش از آنکه نویسنده‌ای باشد که پرواز می‌کرد، خلبانی بود که می‌نوشت. او در سال ۱۹۳۶ نخستین فردی شد که به‌تنهایی از شرق به غرب اقیانوس اطلس پرواز کرد. مارکهام که در انگلستان متولد شده بود، در شرق آفریقای بریتانیا بزرگ شد، با شکارچیان محلی به شکار می‌رفت و به چندین زبان آفریقایی سخن می‌گفت. او در ۱۸سالگی نخستین زنی در آفریقا شد که مجوز مربیگری اسب مسابقه دریافت کرد و بعدها شش برنده دربی کنیا را آموزش داد. مشهورترین اثر او خاطرات ادبی «غرب با شب» (۱۹۴۲) است.
کالین مک‌کالو؛ عصب‌پژوه
کالین مک‌کالو، نویسنده استرالیایی رمان پرفروش «پرندگان خارزار» (۱۹۷۷)، در دانشگاه سیدنی فیزیولوژی عصبی خواند و بعدها یک واحد پژوهشی در همین حوزه را در بیمارستان وابسته به دانشگاه تأسیس کرد. او سپس به انگلستان رفت و مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه لندن گرفت و پس از آن نزدیک به یک دهه در بخش عصب‌شناسی دانشکده پزشکی ییل در آمریکا تدریس کرد. مک‌کالو در همین دوره برای تکمیل درآمد خود به نوشتن روی آورد و نخستین رمانش، «تیم» (۱۹۷۴)، را منتشر کرد.
هاروکی موراکامی؛ صاحب کافه موسیقی جاز
هاروکی موراکامی، نویسنده ژاپنی، برای دوری از زندگی کارمندی و فضای شرکت‌ها، همراه همسرش در سال ۱۹۷۴ یک کافه موسیقی جاز در حومه توکیو راه‌اندازی کرد؛ یک سال پیش از فارغ‌التحصیلی‌اش از دانشگاه واسدا. او در سال ۱۹۷۸ هنگام تماشای یک مسابقه بیسبال ناگهان به این فکر افتاد که می‌تواند رمان بنویسد. نخستین کتابش، «به آواز باد گوش بسپار»، سال بعد منتشر شد.
ولادیمیر ناباکوف؛ متخصص پروانه‌ها
ولادیمیر ناباکوف، نویسنده رمان «لولیتا»، پیش از مهاجرت از روسیه به انگلستان در سال ۱۹۱۹، شعرهایش را منتشر کرده بود. او در دانشگاه کمبریج جانورشناسی خواند، اما بعداً به ادبیات فرانسه و روسیه روی آورد. ناباکوف در کنار نویسندگی علاقه‌ای مادام‌العمر به شکار و مطالعه پروانه‌ها داشت. تا زمان انتشار «لولیتا» در سال ۱۹۵۵، درآمد حاصل از رمان‌هایش عمدتاً هزینه سفرهای او برای جمع‌آوری پروانه‌ها را تأمین می‌کرد. او بعدها ۱۸ مقاله علمی در حوزه حشره‌شناسی نیز منتشر کرد.
یو نسبو؛ کارگزار بورس
یو نسبو، نویسنده رمان‌های جنایی و خالق مجموعه محبوب «هری هوله»، پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه اقتصاد نروژ در برگن به‌عنوان کارگزار بورس مشغول به کار شد. او شب‌ها نیز در یک گروه موسیقی پاپ‌راک اجرا می‌کرد. این زندگی دوگانه سرانجام او را خسته کرد و برای شش ماه به استرالیا رفت. پس از بازگشت، نخستین رمان مجموعه هری هوله با عنوان «خفاش» (۱۹۹۷) را نوشت.
فرانک اوکانر و شان اوفائولین؛ اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند
فرانک اوکانر و شان اوفائولین، دو نویسنده برجسته داستان کوتاه ایرلندی، در آغاز قرن بیستم در شهر کورک متولد شدند. هر دو از دانیل کورکری، نویسنده ملی‌گرا، تأثیر پذیرفتند و پس از قیام عید پاک ۱۹۱۶ به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوستند. اوکانر به‌دلیل فعالیت‌هایش برای مدتی زندانی شد و بعدها کتابدار و مدیر تئاتر ابی بود. اوفائولین به‌تدریج از مبارزه برای استقلال ایرلند سرخورده شد و به تدریس و ویراستاری روی آورد. او همچنین مدتی مدیر شورای هنر ایرلند بود.
فرانک اوهارا و کوین یانگ؛ متصدیان موزه و مجموعه‌داران
فرانک اوهارا، شاعر آمریکایی و از چهره‌های برجسته مکتب شعر نیویورک در میانه قرن بیستم، در کنار نوشتن شعر به‌عنوان دستیار متصدی در موزه هنر مدرن نیویورک (موما) کار می‌کرد. او کار خود را در این موزه از میز اطلاعات آغاز کرده بود و با وجود نداشتن آموزش رسمی در هنر، بعدها به سمت دستیاری در بخش مجموعه‌داری رسید.
کوین یانگ، شاعر و ویراستار آمریکایی، نیز در کنار فعالیت ادبی به کارهای فرهنگی و موزه‌ای پرداخت. او پیش از پیوستن به نشریه «نیویورکر» در سال ۲۰۱۷، در دانشگاه اموری تدریس می‌کرد و متصدی کتابخانه شعر این دانشگاه بود. یانگ در سال ۲۰۲۰ مدیر موزه ملی تاریخ و فرهنگ آمریکاییان آفریقایی‌تبار در مؤسسه اسمیتسونین شد و تا سال ۲۰۲۵ این سمت را بر عهده داشت.
چاک پالانیک؛ پیک دوچرخه‌سوار و مکانیک کامیون
چاک پالانیک، نویسنده رمان تاریک و طنزآمیز «باشگاه مشت‌زنی» (۱۹۹۶)، پس از دریافت مدرک روزنامه‌نگاری مشاغل گوناگونی داشت؛ از جمله آپاراتچی سینما و پیک دوچرخه‌سوار. او مدت کوتاهی در حوزه روزنامه‌نگاری فعالیت کرد، اما به‌دلیل دستمزد پایین و رقابت زیاد آن را کنار گذاشت. پالانیک سپس ۱۳ سال به‌عنوان متخصص مستندسازی و مکانیک موتورهای دیزلی در یک شرکت حمل‌ونقل در پورتلند ایالت اورگن کار کرد و پس از آن تمام‌وقت به نویسندگی پرداخت.
آرتور رمبو؛ تاجر قهوه
آرتور رمبو، شاعر فرانسوی، برخلاف بسیاری از نویسندگان این فهرست، پس از شهرت ادبی به سراغ شغلی غیرادبی رفت. او در ۱۹سالگی شاهکار خود، «فصلی در دوزخ» (۱۸۷۳)، را منتشر کرد، اما اندکی بعد شعر گفتن را کنار گذاشت. رمبو پس از ترک دنیای ادبیات به اتیوپی رفت و به تجارت قهوه مشغول شد. او گزارشی از یکی از سفرهایش نوشت که در سال ۱۸۸۴ از سوی انجمن جغرافیای ملی فرانسه منتشر شد.
سور خوانا اینس د لا کروز؛ راهبه
سور خوانا اینس د لا کروز، شاعر، نمایشنامه‌نویس و دانشمند مکزیکی قرن هفدهم، راهبه کاتولیک نیز بود. او که علاقه‌ای به ازدواج نداشت و می‌خواست آزادی خود را برای مطالعه حفظ کند، ابتدا به فرقه سخت‌گیر کارملیت‌های پابرهنه پیوست و سپس به فرقه راحت‌گیرتر هیرونیمیت‌ها در مکزیکوسیتی رفت. او باقی عمر خود را در صومعه گذراند. از نوشته‌های مشهورش می‌توان به دفاعیه‌ای درباره حق زنان برای آموزش با عنوان «پاسخ به خواهر فیلوتئا د لا کروز» (۱۶۹۱) اشاره کرد.
جی. دی. سلینجر؛ مدیر برنامه‌های سرگرمی کشتی تفریحی
جی. دی. سلینجر، نویسنده رمان «ناطور دشت» (۱۹۵۱)، پیش از شهرت گسترده ادبی، مدتی کوتاه به‌عنوان مدیر برنامه‌های سرگرمی یک کشتی تفریحی کار کرد. او در اوایل سال ۱۹۴۱ همراه یکی از دوستانش برای یک سفر ۱۹روزه دریایی در دریای کارائیب استخدام شد. وظایفش شامل همراهی در رقص، شرکت در ورزش‌های عرشه کشتی و بازی در نمایش‌ها بود. سال بعد به جنگ جهانی دوم رفت، اما بعدها بخشی از خاطرات روزهای سفر دریایی‌اش در داستان‌های کوتاهش بازتاب یافت.
ایزاک باشویس سینگر؛ طلبه مدرسه خاخامی
ایزاک باشویس سینگر، برنده نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۸، در خانواده‌ای با پیشینه طولانی روحانیت یهودی به دنیا آمد. او در مدرسه علوم دینی خاخامی ورشو آموزش سنتی یهودی دید، اما در نهایت مسیر نویسندگی را انتخاب کرد؛ مسیری که برادر بزرگ‌ترش، رمان‌نویس آی. جی. سینگر، و خواهرش، استر کرایتمن، نیز در آن فعالیت داشتند. داستان‌های سینگر به‌دلیل تصویرپردازی غنی از زندگی یهودیان در لهستان زادگاهش و ایالات متحده، کشور محل اقامتش، شهرت دارند.
مارک تواین؛ راهنمای کشتی بخار
مارک تواین، نویسنده آمریکایی، در اواخر دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۸۶۰ به‌عنوان راهنمای کشتی بخار در رودخانه می‌سی‌سی‌پی کار می‌کرد و از این حرفه لذت می‌برد. نام مستعار ادبی او نیز از اصطلاحی دریانوردی گرفته شده است. عبارت «مارک تواین» به معنای عمق دو فاتوم، معادل حدود ۱۲ فوت یا ۳٫۷ متر، آب است. نام واقعی او ساموئل لنگهورن کلمنز بود.
والاس استیونز؛ مدیر شرکت بیمه
والاس استیونز، شاعر آمریکایی و برنده جایزه پولیتزر شعر در سال ۱۹۵۵، نزدیک به ۴۰ سال در شرکت بیمه «هارتفورد اکسیدنت اند ایندمنیتی» در ایالت کنتیکت کار کرد و سرانجام به مقام معاونت شرکت رسید. یکی از همکارانش پس از اطلاع از فعالیت ادبی او با تعجب پرسیده بود: «چه؟ والی شاعر است؟» استیونز اغلب در مسیر پیاده‌روی خانه تا محل کار شعر می‌سرود. او در پاسخ به پرسشی درباره اولویت شعر یا شغل بیمه گفته بود ترجیح می‌دهد خود را فقط یک انسان بداند، نه شاعری پاره‌وقت و تاجر در باقی ساعات روز.
ماریو بارگاس یوسا؛ نامزد ریاست‌جمهوری
ماریو بارگاس یوسا، نویسنده پرویی و برنده نوبل ادبیات ۲۰۱۰، در سال ۱۹۹۰ نامزد ریاست‌جمهوری پرو شد. او که پیش‌تر با رمان‌هایی چون «شهر و سگ‌ها» (۱۹۶۳) به شهرت رسیده بود، در دور دوم انتخابات از آلبرتو فوجیموری، مهندس کشاورزی، شکست خورد. یوسا تجربه حضور در رقابت سیاسی را در کتاب خاطراتش با عنوان «ماهی در آب» (۱۹۹۳) روایت کرد و بعدها گفت تجربه سیاسی به او نشان داده است که نویسنده است، نه سیاستمدار.
کورت ونه‌گات؛ فروشنده خودرو
کورت ونه‌گات در اواخر دهه ۱۹۵۰، زمانی که در کیپ‌کاد ماساچوست زندگی می‌کرد و هنوز چند سال تا انتشار رمان‌های مشهورش فاصله داشت، برای تأمین درآمد خانواده به فکر راه‌اندازی نمایندگی فروش خودرو افتاد. او نمایندگی خودروهای ساب را افتتاح کرد، اما این کسب‌وکار چندان دوام نیاورد. ونه‌گات بعدها در کتاب «مردی بدون کشور» (۲۰۰۵) با طنز درباره شکست تجاری خود نوشت و آن را به شوخی دلیلی برای دریافت‌نکردن جایزه نوبل از سوی سوئدی‌ها دانست.
بانانا یوشیموتو؛ پیشخدمت
بانانا یوشیموتو، نویسنده ژاپنی، نخستین داستان بلند خود با عنوان «سایه مهتاب» (۱۹۸۶) را به‌عنوان بخشی از پایان‌نامه فارغ‌التحصیلی‌اش در دانشکده هنر توکیو نوشت. او دومین کتابش، «آشپزخانه» (۱۹۸۸)، را زمانی نوشت که به‌عنوان پیشخدمت کار می‌کرد. این اثر چند سال بعد به زبان‌های چینی و انگلیسی ترجمه شد و یوشیموتو در آمریکا و انگلستان نیز خوانندگان بسیاری پیدا کرد.