مجید زین‌العابدین، مدیر فرهنگی نوشت: نوشتن برای کوروش زارعی عزیز، آیین وفاداری به یک هنرمند وفادار است. همه آنانی که او را می‌شناسند می‌دانند آقا کوروش عزیز هرچه در صحنه هنر شریف و نجیب بود، بیشتر از آن در پشت صحنه بسیار باحیا و باوقار بود. هنرمندی با دانش که همه زیروبم نمایش را بلد بود، اما هیچ‌وقت برای خودش نمایش نداد. این هنرمند نجیب اهل هرمزگان از میان ما رفت ولی برای همیشه چهره ماندگار هنر انقلاب خواهد ماند. برخی‌ها که از عمق نفوذ هنر انقلاب آگاه نیستند، شاید ندانند که کوروش عزیز، چهره‌ای شناخته شده و محبوب در جهان اسلام از عراق تا لبنان و مصر بود.
این اواخر به دیدن کوروش عزیز رفتم. با همه سختی‌های بیماری، از هیچ‌چیز و هیچ‌کس گلایه نداشت و با همان باور‌های قرآنی، گویی همه‌چیز را در مقام صبر و رضا می‌دید. در کنار همسر هنرمندش برایم از عاشقانه‌های زندگی خصوصی‌اش گفت و اینکه با اهل خانواده‌اش به هنر دینی ایمان دارد. در همه حال حتی روی تخت بیماری هم روایت او دلدادگی به رهبری و بی‌تابی فراق رهبر شهید بود.
او که در مراسم تجلیل پیش چشم همگان گفته بود من سرباز سیدعلی خامنه‌ای هستم، در خلوت خود هم همین‌گونه بود و سربازی را زندگی می‌کرد. شاید خیلی‌ها ندانند که کوروش عزیز سال گذشته در میانه برگزاری جشنواره تئاتر بچه‌های مسجد بیمار شد، اما تا آخر جشنواره بچه‌های مسجد را ر‌ها نکرد. خودش می‌گفت وقتی کار تمام شد و کفش‌هایم را در آوردم متوجه شدم پا‌هایم زخم شده و دیابت کلیه‌ها و پایم را از کار انداخته است.
هنر متعهد یعنی جان‌دادن تا سر آرمان‌ها و کوروش زارعی در میانه تئاتر مسجد حاضر شد پایش زخم دیابت بردارد، اما هنر دینی زخم برندارد. او در همه احوال به‌تمام‌معنا پای هنر انقلاب بود، در سال ۱۴۰۱ وقتی شیپورچی‌های اینترنشنال کوس تعطیلی تئاتر و جشنواره فجر را زدند، کوروش عزیز با همه آبرو پای صحنه تئاتر آمد. در جایگاه دبیر جشنواره آبرویش را گذاشت، اما نگذاشت چراغ جشنواره تئاتر فجر کم‌فروغ شود. به‌راستی او در این سالیان یکی از مروجان هنر متعهد و هنر اصیل ایرانی و اسلامی بود. بدرقه کوروش زارعی عزیز آیین قدردانی از یک هنرمند وفادار به ایران است. آیین تکریم سرباز فرهنگی سیدعلی خامنه‌ای است. آیین هم‌عهدی با هنر انقلاب اسلامی است. همه، هم‌عهدیم.
منبع: فرهیختگان