در ۲ اکتبر ۱۹۹۹، جوانی ۲۱ ساله با موهای فرفری برای حضور در نیم‌ساعت پایانی یک پیروزی معمولی بارسلونا، وارد زمین شد و او کارلس پویول بود.
در ۲ اکتبر ۱۹۹۹ (شنبه ۱۰ مهر ۱۳۸۷)، جوانی ۲۱ ساله با موهای فرفری برای حضور در نیم‌ساعت پایانی یک پیروزی خارج از خانه و معمولی بارسلونا، وارد زمین ورزشگاه نوئوو زورییا شد. او در جریان آماده‌سازی پیش از بازی دچار پیچ‌خوردگی مچ پا شده بود و وقتی لوئیس فن‌خال از او پرسید چه احساسی دارد، پاسخ او قرار نبود مانع حضورش در زمین شود.
این بازی مربوط به هفته ششم فصل ۱۹۹۹/۲۰۰۰ لالیگا بود؛ بارسلونا مدافع عنوان قهرمانی بود و کارلس پویول بازیکنی با شماره پیراهن ۳۲ به شمار می‌رفت که سال قبل پیشنهاد انتقال به مالاگا را رد کرده بود، چون دوستش ژاوی به‌تازگی راه خود را به تیم اصلی باز کرده بود. پویول در جریان پیروزی ۲ بر صفر بارسلونا مقابل رئال وایادولید، که با گل‌های پاتریک کلایورت و ریوالدو قطعی شد، به زمین آمد.
فن‌خال بلافاصله نسبت به آینده درخشان این مدافع متقاعد شده بود؛ پویول در ادامه آن فصل ۳۷ بار برای بارسلونا به میدان رفت و در نهایت ۵۹۳ بازی برای این تیم انجام داد، یک دهه کاپیتان بارسلونا بود و سه بار لیگ قهرمانان اروپا را فتح کرد؛ آن هم بدون اینکه حتی یک بازی رسمی برای تیم دیگری انجام دهد.
نخستین بازی کارلس پویول برای بارسلونا
رئال وایادولید ۰-۲ بارسلونا؛ ۱۲ مهر ۱۳۷۸
تاریخ: ۲ اکتبر ۱۹۹۹
بازی: رئال وایادولید ۰-۲ بارسلونا (لالیگا)
ورزشگاه: ورزشگاه خوزه زورییا، وایادولید
بارسلونا در حالی به مصاف رئال وایادولید رفت که با هدایت لوئیس فن‌خال مدافع عنوان قهرمانی بود؛ تیمی که تعداد زیادی بازیکن هلندی در اختیار داشت و خط حمله‌اش را پاتریک کلایورت و ریوالدو تشکیل می‌دادند.
کلایورت در دقیقه ۳۰ گل نخست را به ثمر رساند. بارسلونا تا رسیدن به دقیقه ۶۰ چند تغییر در ترکیب خود ایجاد کرده بود که یکی از آن‌ها ورود پویول به جای سیمائو بود. ریوالدو نیز در دقیقه ۷۱ گل دوم بارسلونا را به ثمر رساند.
پویول در این مسابقه در پست دفاع راست به میدان رفت؛ پستی که در تیم بارسلونای B به‌تدریج در آن جا افتاده بود. گزارش‌های منتشرشده از این بازی، نخستین حضور او را خلاصه‌ای از کل دوران حرفه‌ای پویول توصیف می‌کنند: آرام، مستحکم در کارهای دفاعی و آماده برای پیشروی در زمین.
چه کسانی بازی کردند و سرنوشتشان چه شد؟
رود هسپ
رود هسپ دروازه‌بان بارسلونا در آن شب بود. او در سال ۱۹۹۷ و در ۳۱ سالگی به باشگاه پیوست و در دو فصل قهرمانی متوالی، جایگاه خود را درون دروازه حفظ کرد. هسپ در سال ۲۰۰۰ به هلند بازگشت و پس از آن عمدتاً در زمینه مربیگری دروازه‌بان‌ها فعالیت کرد. هسپ دوران موفق اما کم‌سروصدایی در بارسلونا داشت؛ دورانی که معمولاً در میان بزرگ‌ترین دروازه‌بانان تاریخ این باشگاه چندان به آن اشاره نمی‌شود.
رونالد دی‌بوئر
رونالد دی‌بوئر در آن بعدازظهر در سمت راست زمین به میدان رفت و یکی دیگر از بازیکنانی بود که از نسل آژاکسِ لوئیس فن‌خال به بارسلونا آمده بودند. بااین‌حال، او هرگز نتوانست در کاتالونیا انتظارات را برآورده کند و در سال ۲۰۰۰ راهی رنجرز شد.
او در اسکاتلند به همراه این تیم موفق به کسب سه‌گانه شد و پس از آن مدتی در قطر بازی کرد. رونالد از آن زمان همچنان ارتباط نزدیکی با آژاکس داشته و در نقش‌های مختلف سفیر این باشگاه فعالیت کرده است. برادر رونالد، فرانک دی‌بوئر، نیز در کنار او برای بارسلونا بازی کرده بود. این دو پیش از انتقال به اسپانیا، برای فسخ قراردادهایشان با آژاکس حتی اقدامات قانونی انجام داده بودند.
آبلاردو
آبلاردو، مدافع میانی تیم ملی اسپانیا، یکی از بازیکنان مورد اعتماد لوئیس فن‌خال بود و در دوره‌ای میان دوران یوهان کرویف و سال‌های پس از او نقش مهمی داشت.
دوران حضور او در بارسلونا ۹ سال طول کشید و در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید.
آبلاردو در دوران حضورش در باشگاه تقریباً تمام جام‌های ممکن را به دست آورد، هرچند سال‌های پایانی حضورش به‌شدت تحت تأثیر مصدومیت‌ها قرار گرفت. او با قراردادی دو ساله به باشگاه اسپانیایی آلاوس پیوست، اما به دلیل مصدومیت زانو که از دوران حضورش در بارسلونا ادامه داشت، پس از تنها یک فصل از فوتبال خداحافظی کرد.
فرانک دی‌بوئر
فرانک، برادر دوم خانواده دی‌بوئر، در مرکز خط دفاعی بارسلونا بازی می‌کرد و تقریباً یکی از دلایلی بود که پویول در مقطعی به انتقال به مالاگا فکر کرد؛ چراکه به نظر می‌رسید مسیر حضور او در ترکیب اصلی بارسلونا با وجود فرانک مسدود شده است.
در آن مسابقه، فرانک دی‌بوئر پس از ۵۲ دقیقه از زمین خارج شد. او در سال ۲۰۰۳ بارسلونا را ترک کرد و پس از آن به‌عنوان سرمربی آژاکس، چهار عنوان قهرمانی اردیویسه را به دست آورد.
دوران مربیگری او یک دوره بسیار کوتاه و ناموفق در کریستال پالاس نیز داشت. فرانک تنها پس از ۱۰ هفته اخراج شد؛ کریستال پالاس چهار بازی ابتدایی لیگ را با شکست پشت سر گذاشته بود و حتی در این چهار مسابقه یک گل هم به ثمر نرسانده بود. مجموع حضور او روی نیمکت این تیم تنها به ۴۵۰ دقیقه رسید.
سرجی بارخوان
بارخوان یکی از معدود بازیکنان پرورش‌یافته در آکادمی بارسلونا بود که در آن زمان جایگاه ثابتی در ترکیب تیم داشت. او در طول ۹ سال حضورش در باشگاه دوران حرفه‌ای خود بیش از ۲۶۰ بازی برای تیم دوران کودکی‌اش انجام داد و در سال ۲۰۰۲ راهی اتلتیکو مادرید شد.
بارخوان در سال ۲۰۰۵ از فوتبال خداحافظی کرد و وارد عرصه مربیگری شد. او حتی در سال ۲۰۲۱ برای مدتی به‌عنوان سرمربی موقت بارسلونا انتخاب شد، اما مدت کوتاهی بعد از این سمت کنار گذاشته شد.
پپ گواردیولا
یکی از برجسته‌ترین نام‌های این فهرست، پپ گواردیولا بود. او در آن زمان بازوبند کاپیتانی بارسلونا را بر بازو داشته و این تیم را به موفقیت‌های متعددی رسانده بود. زمانی که پویول نخستین بازی خود را برای بارسلونا انجام داد، گواردیولا وارد سال‌های پایانی حضورش در این باشگاه شده بود.
موفق‌ترین دوره دوران بازی گواردیولا در بارسلونا رقم خورد. پس از انتقال‌هایی نه‌چندان موفق به برشا و رم، او دوران بازی خود را در باشگاه مکزیکی دورادوس به پایان رساند.
پپ بعدها به بارسلونا بازگشت؛ ابتدا هدایت تیم دوم باشگاه را بر عهده گرفت و سپس سرمربی تیم اصلی شد و بارسلونا را به کسب سه‌گانه رساند. پس از آن، دوران موفق دیگری را در آلمان به‌عنوان سرمربی بایرن مونیخ سپری کرد و قهرمانی‌های داخلی را به دست آورد. سپس به منچستر سیتی پیوست و تقریباً هر جامی را که امکان کسب آن وجود داشت، فتح کرد و در پایان فصل ۲۰۲۵/۲۶ از این تیم نیز جدا شد.
فیلیپ کوکو
کوکو یکی از مهره‌های کلیدی خط میانی بارسلونا بود و طی شش فصل نزدیک به ۳۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد. او بعدها به آیندهوون بازگشت و در قامت سرمربی، سه عنوان قهرمانی اردیویسه را به دست آورد. دوره‌های مربیگری بعدی او در فنرباغچه، دربی کانتی و ویتسه موفقیت مشابهی برایش به همراه نداشت.
سیمائو
سیمائو همان بازیکنی بود که پویول در اولین بازی‌اش برای بارسلونا، پس از ۵۵ دقیقه جای او را در زمین گرفت. سیمائو در ۲۰ سالگی و از اسپورتینگ سی‌پی به بارسلونا پیوست. او نزدیک به ۵۰ بازی برای این باشگاه انجام داد و در سال ۲۰۰۱ راهی بنفیکا شد؛ جایی که طی شش سال بیش از ۷۰ گل به ثمر رساند و با عملکردش انتقال دوباره به اسپانیا و پیوستن به اتلتیکو مادرید را رقم زد.
او در سال ۲۰۰۹ برای کمک به جست‌وجوی دیوگو، فرزند برادرش، مدتی اتلتیکو مادرید را ترک کرد. بعدها مشخص شد که دیوگو متأسفانه غرق شده است. سیمائو در ادامه دوران حرفه‌ای خود را در هند به پایان رساند و پس از آن به‌عنوان کارشناس در شبکه تلویزیونی Sport TV فعالیت کرد.
پاتریک کلایورت
کلایورت در این مسابقه گل نخست را به ثمر رساند و فصل را نیز به‌عنوان بهترین گلزن تیم به پایان رساند. او بیش از ۱۸۰ بار برای بارسلونا به میدان رفت و در سال ۲۰۰۴ این باشگاه را ترک کرد تا به نیوکاسل یونایتد بپیوندد. کلایورت در سال ۲۰۰۸ و در باشگاه فرانسوی لیل از فوتبال خداحافظی کرد.
او پس از دوران بازی وارد عرصه مربیگری شد و آخرین تجربه‌اش نیز هدایت تیم ملی اندونزی بود؛ قراردادی که در سال ۲۰۲۵ به پایان رسید. پسر او، جاستین کلایورت، اکنون برای باشگاه بورنموث در لیگ برتر انگلیس بازی می‌کند.
ریوالدو
ریوالدو دیگر گلزن بارسلونا در آن روز بود و در سال ۱۹۹۹ نیز برنده وقت توپ طلا محسوب می‌شد. او دوران حرفه‌ای درخشانی داشت و در سال ۲۰۰۲ همراه با تیم ملی برزیل قهرمان جام جهانی شد.
ریوالدو بیش از پنج سال برای بارسلونا بازی کرد و در سال ۲۰۰۲ راهی آث میلان شد. او در سال ۲۰۱۴ به‌طور رسمی از فوتبال خداحافظی کرد و ریاست باشگاه دوران کودکی‌اش، موجی میریم، را بر عهده گرفت؛ هرچند در سال ۲۰۱۵ بار دیگر برای این باشگاه به میدان رفت و در همان مسابقه‌ای که پسرش نیز گل زد، موفق به گلزنی شد.
ریوالدو اکنون به‌عنوان کارشناس فوتبال فعالیت می‌کند و به‌طور مرتب در برنامه‌های تلویزیونی حضور دارد.