تهران- ایرنا- دارنده مدال طلای وزنه برداری بازی های آسیایی ناگویا گفت: برای شکست قهرمان جهان و المپیک برنامه دارم و همواره باور داشتم رقابت با بزرگان شیرین است.

به گزارش ایرنا، علی عالی پور از جوانان نسل امید وزنه برداری ایران است که در ۲ رخداد مهم بازی های آسیایی ناگویا و وزنه برداری قهرمانی جهان سال ۲۰۲۶ بزرگان دسته ۹۵ کیلوگرم را به چالش کشید.

او با کسب مدال طلای دسته ۹۵ کیلوگرم به هشت سال ناکامی پولامردان ایران در بازی های آسیایی پایان داد و با کسب نشان برنز قهرمانی جهان گام نخست گزینشی المپیک را محکم برداشت.

وی در گفت وگو با خبرنگار ایرنا، از برنامه و راهبرد خود برای رسیدن به سکوی نخست المپیک خبر داد.

متن کامل این گفت وگو در زیر آمده است؛

شما در طول یک ماه، دو مسابقه بسیار سطح بالا در حد المپیک را پشت سر گذاشتید که دستاورد بزرگی مانند مدال‌های طلا و برنز برای شما داشت، مسابقات ناگویا و نینگبو را چگونه دیدید؟

ما چند ماهی بود که برای بازی‌های آسیایی آماده می‌شدیم و خدا را شکر که تلاش‌هایمان به نتیجه رسید و طلا گرفتم. بعد از بازگشت از ژاپن، دچار آسیب‌دیدگی شدید در ناحیه کمر شدم؛ اسپاسم آنقدر شدید بود که حتی ۱۰-۱۵ روز نتوانستم تمرین کنم و فقط فیزیوتراپی انجام می‌دادم. مربیان حتی پیشنهاد دادند که در مسابقات جهانی شرکت نکنم، اما چون این مسابقات، انتخابی المپیک بود و اهمیت زیادی داشت، تصمیم گرفتیم بروم. با این حال، تقریباً فقط چند روز تمرین داشتم و در پشت صحنه مسابقات وزنه می‌زدم تا وضعیتم را بسنجم. خدا را شکر توانستم به وزنه‌هایی که در بازی‌های آسیایی زده بودم نزدیک شوم.

رقابت در کدام مسابقه برای شما سخت‌تر بود؛ ناگویا یا مسابقات جهانی؟

در ناگویا حتی با ۷۰ تا ۸۰ درصد توانم وزنه زدم. در مسابقات جهانی هم آسیب‌دیدگی اجازه نداد خوب عمل کنم و حتی در تمرینات هم نتوانستم وزنه‌های قبلی‌ام را بزنم. خستگی مسابقات ناگویا هم تأثیر زیادی داشت؛ وزنه‌برداری به ریکاوری نیاز دارد، شاید حتی بیشتر از ورزش‌های دیگر، چون رشته سنگینی است. متاسفانه فاصله مسابقات بسیار کم بود و نتوانستیم خوب ریکاوری کنیم، به همین دلیل عملکردم کمی ضعیف بود.

حسین رضازاده معتقد است اگر شما به خودباوری برسید، می‌توانید بهتر از «کارلوس ناسار» (وزنه‌بردار بلغارستانی) وزنه بزنید و شما را یکی از استعدادهای فوق‌العاده وزنه‌برداری ایران می‌داند. نظر خودتان چیست؟

خدا را شکر که به این حد رسیده‌ام که یکی از بزرگان وزنه برداری جهان عملکردم را تصدیق می کند؛ البته نمی‌توانم از خودم تعریف کنم، اما وزنه‌های خوبی زدم. اگر آسیب‌دیدگی شدید نباشد، رفته‌رفته پیشرفت کنم و بتوانیم طلای المپیک را بگیرم.

مسیر انتخابی المپیک حدود ۸-۹ مسابقه است. آیا شرکت در این همه مسابقه در طول دو سال برایتان سخت نیست

سخت نیست؛ ما در ایران هم مسابقات لیگ و انتخابی‌های زیادی داشتیم و این شرایط برایمان عادی است. مشکل اصلی، فشردگی مسابقات اخیر (بازی‌های آسیایی و جهانی) بود که فقط ۲۵ روز فاصله داشتند. این موضوع فشار زیادی به ما وارد کرد و نتوانستم آنگونه که باید ریکاوری کنیم. حتی آقای داوودی هم نتوانستند ۲۶۰ کیلوگرم را بزند، چون خستگی مسابقات قبل در بدنمان باقی مانده بود.

همه انتظار دارند که شما اولین مدال المپیک استان آذربایجان غربی را کسب کنید. این اتفاق چقدر برای ورزش این استان و زندگی شخصی خودتان اهمیت دارد؟

این موضوع برای ورزش آذربایجان غربی بسیار مهم است، چون در حال حاضر وزنه برداری نداریم که مدال المپیک (مخصوصاً طلا) داشته باشد. حتی در شهر خودمان (شوط) هم وزنه‌بردار دیگری با مدال بین‌المللی نداریم. کسب این مدال برای من اتفاقی بسیار مثبت است و ان‌شاءالله با توکل به خدا بتوانیم آن را به دست بیاوریم.

آیا در گذشته تصور می‌کردید که رقیب بزرگان وزنه‌برداری جهان باشید؟

بله، قطعا، قبلا به این‌ها فکر کرده بودم و تصویرسازی می‌کردم که با حریفان قدرتمند از کشورهای مختلف رقابت کنم. دوست نداشتم با حریفان ضعیف مسابقه بدهم و به راحتی مدال بگیرم. رقابت با حریف قدری مثل کارلوس ناسار که قهرمان المپیک است و رکوردهای دنیا را در اختیار دارد، لذت‌بخش‌تر است؛ شکست دادن او ارزش بسیار بیشتری دارد.