دارنده مدال برنز جهانی گفت: کمپ تیم ملی کشتی از امکاناتی برخوردار است که شاید در کمتر مجموعه ورزشی دنیا بتوان نمونه آن را پیدا کرد و این شرایط در موفقیت کشتی‌گیران تأثیرگذار است.

به گزارش خبرنگار مهر، علی اسکو نماینده وزن ۷۷ کیلوگرم کشتی فرنگی ایران در نخستین تجربه حضور خود در رقابت‌های جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان، موفق به کسب مدال برنز شد.

اسکو کار خود را در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان در آستانه با پیروزی قاطع ۱۱ بر صفر مقابل روکاس سپاوسکاس از لیتوانی آغاز کرد و در دومین مبارزه نیز با نتیجه ۱۲ بر یک از سد حریف قرقیزستانی گذشت. او در ادامه برابر رابرت فریچ از مجارستان و سنان سلیمان‌اف از جمهوری آذربایجان شکست خورد، اما با رسیدن به دیدار رده‌بندی فرصت کسب مدال را حفظ کرد.

این کشتی‌گیر در مبارزه پایانی با نتیجه ۴ بر ۳ دونیورخون نقیب‌اف از ازبکستان را شکست داد و در اولین حضور جهانی خود در رده بزرگسالان، مدال برنز وزن ۷۷ کیلوگرم را از آن خود کرد. اسکو با حضور در خبرگزاری مهر در مورد رسیدن به دوبنده تیم ملی کشتی فرنگی در مسابقات جهانی و کسب مدال برنز در اولین تجربه حضورش در این مسابقات صحبت کرد. متن مصاحبه او به شرح زیر است:

* اولین حضور در مسابقات جهانی بزرگسالان و کسب مدال برنز چه حسی برایت داشت؟ فکر می‌کردی در اولین تجربه به مدال برسی؟

خیلی خوشحالم که در نخستین حضورم در چنین سطحی از مسابقات توانستم عنوان کسب کنم و مدال بگیرم. هدفم رسیدن به فینال بود و دوست داشتم در همان اولین تجربه جهانی به این هدف برسم، اما اتفاقاتی دست به دست هم داد تا نتوانم فینالیست شوم. با این حال خدا را شکر می‌کنم که توانستم مدال برنز بگیرم و پرچم کشورم را بالا ببرم.

* داوری مسابقه شما پر حرف و حدیث بود و گویا این داور پیش از این دو بار به خاطر قضاوت نادرست محروم شده بود؟

در نیمه‌نهایی اتفاقاتی افتاد که نتوانستم به فینال برسم. البته اصلاً دوست ندارم شکست را به داوری ربط بدهم یا بهانه بیاورم. معتقدم باید آن‌قدر خوب شوم که هم داوری را پشت سر بگذارم و هم بتوانم کشتی را دربیاورم. البته در بحث اخطارها کمی مشکل پیش آمد؛ چراکه شگرد من اجرای فن در خاک و جلوگیری از نشستن حریف در خاک است تا بتوانم توانایی‌هایم را به نمایش بگذارم. امیدوارم در سال‌های آینده این اتفاق را جبران کنم.

* پس از شکست در مرحله نیمه نهایی چطور از نظر روحی خودت را آماده کردی تا بتوانی به مدال برنز برسی؟

طبیعتاً خیلی ناراحت شدم، چون واقعاً دوست داشتم فینالیست شوم. کشتی رده‌بندی و مبارزه برای مدال برنز سخت‌تر از فینال است؛ چون در فینال می‌دانید که مدال دارید، اما در دیدار سوم و پنجم ممکن است با یک اتفاق تلخ دست خالی به کشور برگردی. در آن شرایط هم خودم و هم کادر فنی خوب تیم کمک کردند تا بتوانم خودم را جمع‌وجور کنم، شکست نیمه‌نهایی را فراموش کنم و روز بعد با دست پر به کشور برگردم.

* پس از شکست در مرحله نیمه نهایی هادی ساروی در کنارت بود و با وجود اینکه او خودش هم به فینال نرسیده بود اما تو را همراهی می‌کرد.

رابطه من و هادی بسیار نزدیک است؛ او برای من مثل برادر است و شاید حتی از برادرم هم به من نزدیک‌تر باشد. قبل از اینکه برای کشتی رده‌بندی آماده شوم، اتفاق تلخی برای هر دوی ما افتاده بود و هادی هم فینال را از دست داده بود. با این حال، با وجود ناراحتی خودش، به سراغم آمد و گفت اگر می‌خواهی من این اتفاق تلخ را فراموش کنم، امروز باید مدال بگیری. بعد از اینکه مدال گرفتم، به من گفت اگر تو مدال نمی‌گرفتی واقعاً حالم بد می‌شد، اما حالا که مدال گرفتی حالم بهتر است.

*از فضای اردو بگو؛ رابطه بچه‌ها با هم چطور بود و چقدر به هم روحیه می‌دادید؟

جو تیم ملی واقعاً عالی است. برای ما اصلاً مهم نیست که هر کشتی‌گیر اهل کدام استان است؛ همه برای ایران افتخارآفرینی می‌کنیم و مثل برادر کنار هم هستیم. وقتی از اتاق‌ها بیرون می‌آییم و به سمت تشک می‌رویم، همه برای هم دعا می‌کنیم و دوست داریم ابتدا هم‌تیمی‌هایمان نتیجه بگیرند و بعد خودمان به مدال برسیم. واقعاً کمپ تیم ملی خانه دوم ماست؛ حتی گاهی دلم برای خانه خودمان تنگ نمی‌شود، اما برای کمپ تیم ملی دلتنگ می‌شوم.

* کمپ تیم‌های ملی و پرواز اختصاصی چطور بود؟ از شرایط اعزام راضی بودید؟

بهترین دستگاه‌های فیزیوتراپی و امکانات مورد نیاز در اختیار کشتی‌گیران است. حتی برای حضور در مسابقات، هواپیمای اختصاصی در اختیار تیم قرار گرفت تا بچه‌ها با کمترین فشار و خستگی به محل مسابقات برسند و بتوانند بهترین عملکردشان را روی تشک داشته باشند. او واقعاً مثل پدر برای بچه‌های کشتی است و به این رشته عزت داده است. ما قدردان زحمات او هستیم. من از دوران نوجوانان هم عضو تیم ملی بودم و شرایط گذشته را هم به یاد دارم؛ به همین دلیل می‌توانم تفاوت امکانات امروز را به‌خوبی احساس کنم. در گذشته برای تأمین آب آشامیدنی باید از شیرهای آب استفاده می‌کردیم یا بطری‌ها و شیکرهای خود را پر می‌کردیم، اما اکنون شرایط کاملاً متفاوت شده است. حتی برای استراحت بهتر کشتی‌گیران، تشک‌های طبی در اختیارمان قرار می‌دهند تا شب راحت‌تر بخوابیم و دچار کمردرد نشویم.

* وزن ۷۷ کیلوگرم یکی از اوزان سخت کشتی فرنگی است که سال‌ها در این وزن فینالیست نداشتیم، فکر می‌کنی می‌توانی به سهمیه المپیک برسی؟

وزن ۷۷ کیلوگرم یکی از سخت‌ترین و پرترافیک‌ترین اوزان کشتی فرنگی دنیاست و تقریباً تمام کشتی‌گیران عنوان‌دار در این وزن حضور دارند. تا امروز نماینده‌ای از ایران در فینال مسابقات جهانی این وزن نداشته‌ایم. من واقعاً دوست داشتم این طلسم شکسته شود و به فینال برسم، اما این اتفاق نیفتاد. این موضوع را به حکمت خداوند می‌سپاریم و امیدوارم این اتفاق در سال‌های آینده برای من رقم بخورد و بتوانم برای کسب مدال‌های نقره و طلای جهان تلاش کنم.

همیشه شعری از مولانا را سرلوحه زندگی‌ام قرار داده‌ام و هر زمان ناامید می‌شوم آن را با خودم تکرار می‌کنم: «تو پای به راه در نِه و هیچ مپرس/ خود راه بگویدت که چون باید رفت.» به اعتقاد من، هر کسی در مسیر بماند، تلاش کند و ناامید نشود، در نهایت اتفاقات خوبی برایش رقم می‌خورد. من هم امیدوارم با ادامه تلاش‌هایم و لطف خدا بتوانم بهترین نتیجه را برای کشورم به ارمغان بیاورم. بخش زیادی از کشتی‌گیران دنیا از نظر شرایط بدنی در این محدوده وزنی قرار می‌گیرند و به همین دلیل این وزن یکی از شلوغ‌ترین و رقابتی‌ترین اوزان مسابقات جهانی است.

* لحظه اهدای مدال روی سکو و نگاهی که به سنان سلیمان‌اف داشتی خیلی مورد توجه قرار گرفت؛ توی اون لحظه چه چیزی از ذهنت می‌گذشت؟

اصلاً موضوع انتقام یا ناراحتی از قهرمانی او نبود.سلیمان‌اف روی سکو جهانی و موقع اهدای مدال طلا گریه کردو وقتی دیدم مدال طلا گرفته، برایش آرزوی موفقیت کردم و خوشحال شدم. او چندین سال در این وزن کشتی گرفته و نتوانسته بود به مدال طلا برسد و سرانجام به این عنوان دست پیدا کرد. البته وقتی به او نگاه کردم، با خودم گفتم این مدال حق تو نبود. به هر حال باید دید در آینده چه اتفاقی می‌افتد و امیدوارم بهترین اتفاقات برای همه رقم بخورد.

* مسیر رسیدن به دوبنده تیم ملی در مسابقات جهانی را چطور طی کردی و در این مدت چند وقت در اردو بودی؟

نزدیک به یک سال و نیم در اردوها بودم. حتی زمانی که نفر دوم یا سوم بودم، سرمربی تیم من را به اردو دعوت می‌کرد. به دلیل رابطه نزدیکی که با مجموعه و بچه‌ها داشتم، سعی می‌کردم تا جایی که می‌توانم به آن‌ها کمک کنم. تقریباً یک سال و نیم بدون وقفه در اردوها تمرین کردم و با همان انگیزه نفرات اول تیم ملی کارم را ادامه دادم. خدا را شکر ابتدا در مسابقات کشوری اول شدم، سپس در تورنمنت کرواسی به مدال طلا رسیدم و مراحل انتخابی را پشت سر گذاشتم. در مسابقات آسیایی هم به فینال رسیدم، اما آنجا اتفاقاتی افتاد و دوم شدم. در نهایت با تصمیم کادر فنی به‌عنوان ملی‌پوش این وزن انتخاب شدم. حضور طولانی مدت در اردوی تیم ملی واقعا خسته کننده است، البته هر ۱۰ روز یک‌بار، دو تا چهار روز به ما استراحت می‌دادند اما من در تهران می‌ماندم.

* وقتی واکنش مادرت رو بعد از مدال دیدی، چه حسی داشتی؟ فکر می‌کردی این‌قدر خوشحالش کنی؟

مادرم واقعاً برای من زحمت زیادی کشیده است. حتی زمانی که دو سال و نیم داشتم، من را به ژیمناستیک می‌برد. یادم هست یک روز برف می‌بارید و هیچ‌کس به باشگاه نرفته بود، اما مادرم من را به تمرین برد. آن‌قدر هوا سرد بود که داخل سالن برای خودش نان داغ خریده بود تا دست‌هایش را گرم کند و منتظر بماند تمرین من تمام شود. خدا را شکر می‌کنم که توانستم این مدال ارزشمند را کسب کنم و گوشه‌ای از زحمات او را جبران کنم.

* با توجه به احتمال تغییر مدیریت فدراسیون، نبود دبیر چقدر می‌تواند برای کشتی‌گیران و شرایط حمایتی آن‌ها نگرانی ایجاد کند؟

این دغدغه وجود دارد، اما من واقعاً خوشحالم که در دوره‌ای کشتی می‌گیرم که دکتر دبیر ریاست فدراسیون را برعهده دارد و می‌توانم در این شرایط مدال کسب کنم. به نظرم امروز می‌توان گفت هیچ کشتی‌گیری در سطح ملی دغدغه مالی ندارد و این موضوع به لطف دکتر دبیر و تمام افرادی است که در این مسیر کمک می‌کنند. حتی کشتی‌گیرانی که نفرات سوم و چهارم تیم ملی هستند نیز مورد حمایت قرار می‌گیرند. واقعاً از رئیس فدراسیون ممنونم که این‌قدر به بچه‌ها رسیدگی می‌کند. حتی برای اشتغال کشتی‌گیران هم کمک می‌کند و تلاش دارد بچه‌ها از نظر شغلی دغدغه‌ای نداشته باشند. امیدوارم با ادامه این حمایت‌ها بتوانیم نتایج خوبی که در این مدت به دست آورده‌ایم، تکرار کنیم.

* رابطه سرمربی با کشتی‌گیران در اردو چطور است؟ چقدر در کنار مسائل فنی، از نظر روحی هم به شما کمک می‌کند؟

من و سرمربی تیم رابطه بسیار نزدیکی داریم و علاقه زیادی به او دارم. برایم باعث افتخار است که در دوره سرمربیگری رنگرز کشتی می‌گیرم و در کنارش هستم. من نه‌تنها در کشتی و زندگی حرفه‌ای و ورزشی، بلکه در زندگی شخصی هم او را الگوی خودم می‌دانم. هر روزی که در کمپ تیم‌های ملی هستیم، نکته جدیدی از او یاد می‌گیرم. هر بار که برای حضور در مسابقات پرواز داریم، او در تمام طول پرواز مشغول مطالعه کتاب هستند و تلاش می‌کند دانش خودشان را افزایش دهند. به نظرم رنگرز یکی از بهترین سرمربیان تاریخ ورزش ایران است و خوشحالم که فرصت شاگردی او را دارم. همدلی بین کشتی‌گیران و کادر فنی، در کنار دغدغه‌مندی و تلاش‌های رنگرز، از مهم‌ترین دلایل این موفقیت‌هاست. تیم کشتی فرنگی یکی از بهترین تیم‌های ورزشی تاریخ ایران است؛ چراکه فکر نمی‌کنم تیمی توانسته باشد در مسابقات جهانی از ۱۰ وزن، در ۹ وزن مدال کسب کند. حتی برای کشتی‌گیر وزن ۶۳ کیلوگرم هم مدال کنار گذاشته بودیم.

* قبل از مسابقات جهانی یک شعار هم داشتید که مدام قبل از هر تمرین آن را تکرار می‌کردید.

ما از هشت یا ۹ ماه قبل شعاری داشتیم که پیش از هر تمرین آن را تکرار می‌کردیم؛ «۱۰ وزن، ۱۰ مدال». شاید در ابتدا حتی برای خودمان هم باورکردنی نبود که بتوانیم به چنین هدفی برسیم، اما خوشبختانه این اتفاق افتاد. امیدوارم بتوانیم این روند را تا المپیک هم ادامه دهیم و در آنجا نیز نتایج خوبی کسب کنیم.

* نقش قاسم رضایی در رشد کشتی فرنگی آمل را چطور می‌بینی؟ اینکه امروز سه کشتی‌گیر آملی در تیم ملی حضور دارند، چقدر به تلاش‌های او برمی‌گردد؟

امروز سه ملی‌پوش ما اهل آمل هستند و این مسیر را آقا قاسم رضایی در کشتی این شهر آغاز کرد. او زحمات زیادی برای من کشید و به نوعی مدالم را مدیون او هستم. آقا قاسم مسیر را باز کردند و باعث شدند کشتی آمل به جایگاه امروز برسد و بتواند مدال‌آور و افتخارآفرین باشد. از دوران نوجوانی، زمانی که آقا قاسم ورزش حرفه‌ای را کنار گذاشتند و وارد عرصه مربیگری شدند، زیر نظر او تمرین می‌کردم. آن زمان شکست‌های زیادی داشتم، اما همیشه به من می‌گفت که یک روز مدال می‌گیری و قهرمان می‌شوی. حتی در بدترین شرایط که کسی به من امیدی نداشت، آقا قاسم می‌گفت نگران نباش، من به تو امیدوارم و می‌دانم مدال می‌گیری.

همین حمایت‌ها و امیدواری‌های او نقش مهمی در ادامه مسیر من داشت. زمانی که کوچک‌تر بودم و حدود ۱۵، ۱۶ سال داشتم، آقا قاسم هر روز با ماشین شخصی خودش به دنبال من می‌آمد و من را به تمرین می‌برد. بعد از پایان تمرین هم دوباره سوار ماشین می‌شدم و من را به خانه برمی‌گرداند. واقعاً زحمات زیادی برای من کشیدند و به همین دلیل می‌گویم مدالم را مدیون او هستم. البته فقط من نیستم؛ کشتی آمل هم مدیون زحمات قاسم رضایی است.

* چند وقت پیش یک ویدیو از آزادکاران منتشر شد که رئیس فدراسیون با آنها روی یک تپه در حال تمرینات سخت است؛ علیرضا دبیر در تمرینات کشتی هم حضور دارد و شما را کچ می‌کند؟

چند وقت پیش رئیس فدراسیون هر دو زانویش را عمل کرده بود، با خودم فکر کردم که احتمالاً بعد از عمل دیگر به کمپ نمی‌آید، اما او با همان وضعیت به کمپ آمد، بالای سر تمرین بچه‌ها نشست و مدام به کشتی‌گیران تذکر فنی می‌داد. تقریباً هر روز در تمرینات حضور دارد؛ حتی زودتر از ما به کمپ می‌آید و دیرتر از همه می‌رود. هم به‌صورت انفرادی و هم در جمع با بچه‌ها صحبت می‌کند و با حرف‌هایش به کشتی‌گیران دلگرمی می‌دهد. وقتی رئیس فدراسیون در تمرینات حاضر می‌شود همه بچه‌ها بیشتر تمرین می‌کنند چون از او حساب می‌بریم و با همه توان تمرین می‌کنیم.

* چه شد که با وجود سختی‌های کشتی به این رشته علاقه‌مند شدی و آن را جدی دنبال کردی؟

اوایل خیلی جدی کشتی را دنبال نمی‌کردم و گاهی به تمرین می‌رفتم و گاهی نمی‌رفتم. کشتی ورزش بسیار سختی است و طبیعی است که هر کسی در دوران کودکی بیشتر دوست دارد با دوستانش بازی کند و بیرون برود، اما دنیای کشتی با بسیاری از ورزش‌های دیگر متفاوت است. در این رشته ابتدا باید سختی‌های زیادی را تحمل کنی تا به نتیجه برسی. به‌تدریج به این مسیر علاقه‌مند شدم و کشتی برایم جدی شد. کشتی واقعاً ورزش سختی است و حتی توصیه نمی‌کنم کسی بدون شناخت از سختی‌های آن، فرزندش را به این رشته بفرستد. آسیب‌های جسمی و روحی که کشتی‌گیران در طول دوران ورزشی متحمل می‌شوند، قابل توجه است. بسیاری از پیشکسوتان کشتی بعد از پایان دوران قهرمانی با مشکلاتی مثل زانودرد و کمردرد دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

* در مسابقات جهانی بعد از کشتی هادی ساروی، رئیس فدراسیون با داوران درگیر شد ماجرا چه بود؟

روز اول مسابقات سه فینالیست داشتیم، اما در ادامه اتفاقاتی افتاد و اجازه ندادند من هم به فینال برسم. به نظرم اینکه یک کشور در روز نخست چهار فینالیست داشته باشد و روز بعد هم چند کشتی‌گیرش به فینال برسند، برای سایر کشورها خوشایند نیست و اتحادیه جهانی کشتی هم چنین شرایطی را نمی‌پسندد.رئیس فدراسیون برای جلوگیری از تکرار این اتفاقات و اینکه در روزهای بعد بچه‌ها را اذیت نکنند، واکنش نشان داد. به اعتقاد من کار او درست بود. در روزهای بعد، میزان این سخت‌گیری‌ها و اخطارها در داوری کمتر شد.

* آیا امکانات کمپ ایران با کشورهای صاحب‌نامی مانند آمریکا و روسیه قابل مقایسه است؟

هرچقدر هم درباره امکانات کمپ توضیح بدهم، تا کسی از نزدیک آن مجموعه بزرگ و امکاناتش را نبیند، متوجه عظمت آن نمی‌شود. کمپ ما از همه امکانات برخوردار است؛ از رستوران، استخر و سونا گرفته تا بهترین سالن فیزیوتراپی و دستگاه‌های روز دنیا. حتی دستگاه‌های ریکاوری بسیار خوبی داریم که بعد از تمرین از آن‌ها استفاده می‌کنیم.علم ورزش امروز بیشتر به سمت ریکاوری حرکت می‌کند؛ چون وقتی تمرین می‌کنید، باید بدن را به‌خوبی ریکاوری کنید تا بتوانید جلسه تمرینی بعدی را با کیفیت بهتری انجام دهید و پیشرفت کنید. خوشبختانه در کمپ تیم ملی بهترین دستگاه‌های ریکاوری وجود دارد و ما بعد از هر تمرین از این امکانات استفاده می‌کنیم. به نظرم کمپ تیم ملی کشتی یکی از بهترین کمپ‌های ورزشی دنیاست.

واقعاً هیچ کشوری چنین کمپی با این سطح از امکانات ندارد. حتی در آمریکا ممکن است کشتی‌گیران به‌صورت متمرکز در یک کمپ تمرین نکنند و هر ورزشکار با مربی جداگانه خودش کار کند. روسیه هم کمپ‌هایی دارد، اما امکانات آن‌ها در این سطح نیست. این امکانات تأثیر خودش را در نتایج کشتی‌گیران نشان داده و خوشحالیم که می‌توانیم با استفاده از این شرایط، برای کشورمان افتخارآفرینی کنیم. در استان‌ها چنین امکاناتی وجود ندارد، اما رئیس فدراسیون پیگیر این موضوع هستند تا در استان‌های مختلف سالن‌های جدید ساخته شود. این اتفاق می‌تواند به شناسایی استعدادها کمک کند تا کشتی‌گیران مستعد از سنین پایه شناسایی و پرورش پیدا کنند و در آینده به اردوی تیم ملی برسند و برای کشورمان افتخارآفرینی کنند.

* شوخ‌ترین کشتی‌گیر در اردوهای تیم ملی چه کسی است؟

امیرمحمد یزدانی. متأسفانه این روزها خیلی هجمه به او وارد شده و از لفظ بلاگر در مورد او استفاده می‌کنند اما در نسل جدید کشتی‌گیران هرکسی روحیه و رفتار خودش را دارد. به نظرم هیچ اشکالی ندارد که یک کشتی‌گیر در فضای مجازی از خودش عکس منتشر کند یا فعالیت‌های دیگری داشته باشد. وقتی کشتی‌گیران آمریکایی را می‌بینیم، فعالیت‌های مختلفی دارند و کسی هم به خاطر آن‌ها مورد انتقاد قرار نمی‌گیرد، اما متأسفانه در ایران بعضی افراد به‌سرعت قضاوت می‌کنند و به کشتی‌گیران بابت این مسائل انتقاد و حتی توهین می‌کنند.

* زندگی شما در اردوهای تیم ملی چطور می‌گذرد؟

تقریباً تمام ۲۴ ساعت ما در اردو در اختیار تمرین و آنالیز است. حتی در بعضی از زمان‌های استراحت هم به سراغ فیلم کشتی حریفان می‌رویم و آن‌ها را بررسی می‌کنیم تا با شناخت بیشتری وارد مسابقات شویم. علاوه بر تمرینات کشتی و جلسات آنالیز، کلاس‌های یوگا هم داریم که شامل حرکات کششی، مدیتیشن و برنامه‌های مشابه است. برنامه‌های متنوعی برای کشتی‌گیران در نظر گرفته شده تا از جنبه‌های مختلف آمادگی جسمانی و ذهنی خود را ارتقا دهند. معمولاً هم ساعت ۹:۳۰ شب و نهایتاً ساعت ۱۰ یکی از مربیان می‌آید و گوشی‌های بچه‌ها را تحویل می‌گیرد تا زودتر بخوابیم.

* بزرگ‌ترین حسرتی که در دوران ورزشی‌ات داشتی چه بوده است؟

یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌هایم به انتخابی المپیک دوره قبل برمی‌گردد که در ترکیه برگزار شد. آنجا اتفاق ناخوشایندی افتاد. شرایطی پیش آمد که فکر می‌کردم انتخاب شده‌ام و حتی مربیان هم به من تبریک گفتند، اما ناگهان اعلام کردند باید دوباره برای فینال کشتی بگیرم. در آن شرایط حتی غذا هم خورده بودم و بدنم سنگین بود، اما دوباره روی تشک رفتم و متأسفانه اتفاقی افتاد که نتوانستم به المپیک برسم. این موضوع یکی از تلخ‌ترین خاطرات دوران ورزشی من است.

* درج نام ائمه روی دوبنده و لباس برخی کشتی‌گیران، انتخاب شخصی خود ورزشکاران است یا از سوی کادر فنی و مسئولان تیم ملی توصیه‌ای در این زمینه می‌شود؟

کشتی ورزشی است که ریشه در فرهنگ این سرزمین دارد و حال‌وهوای آن با پهلوانی و اعتقادات مذهبی پیوند خورده است. کشتی‌گیران ما به دین و ائمه علاقه دارند و از آن‌ها مدد می‌گیرند. من خودم از افرادی هستم که به این مسائل اعتقاد دارم، نماز می‌خوانم، دعا می‌کنم و ذکر می‌گویم. اینکه نام یک امام روی دوبنده یا لباس کشتی‌گیر نوشته می‌شود، موضوعی شخصی و برخاسته از اعتقاد قلبی خود ورزشکار است. من هیچ‌وقت ندیده‌ام رئیس فدراسیون کسی را مجبور به نماز خواندن یا انجام امور مذهبی کند. او همیشه توصیه می‌کند نمازمان را بخوانیم و در این مسیر باشیم، اما هیچ اجباری وجود ندارد. هر کسی بر اساس اعتقادات و تربیتی که از خانواده داشته، تصمیم می‌گیرد و این موضوع کاملاً شخصی است.

* در حال حاضر مهم‌ترین دغدغه کشتی‌گیران چیست؟ مسائل مالی و داشتن شغل تا چه اندازه ذهن آن‌ها را درگیر می‌کند؟

کشتی‌گیری که در سطح ملی فعالیت می‌کند، تا حد زیادی از نظر مالی و شغلی حمایت می‌شود. البته ممکن است یک کشتی‌گیر متأهل یا کسی که نیاز به تهیه خانه دارد، همچنان دغدغه‌هایی داشته باشد، اما برای من که مجرد هستم، شرایط به‌خوبی پیش می‌رود. فدراسیون حتی مکمل‌های مورد نیاز را هم در اختیار ما قرار می‌دهد و هزینه‌های روزمره نیز قابل مدیریت است.فکر می‌کنم بیشتر کشتی‌گیران ملی‌پوش در ارگان‌های مختلف مانند شهرداری‌ها، بانک‌ها و وزارتخانه‌ها استخدام شده‌اند و به‌صورت ماهیانه مبلغی دریافت می‌کنند تا بتوانند هزینه‌های زندگی خود را تأمین کنند. حتی کشتی‌گیرانی که نفرات دوم و سوم هستند و به نفر اول برای آماده‌سازی کمک می‌کنند نیز از حمایت‌های مالی برخوردار می‌شوند.

همین که کشتی‌گیر در اردوهای تیم ملی حضور دارد و برای موفقیت کشور تلاش می‌کند، مورد حمایت قرار می‌گیرد. حتی نفرات دوم و سوم که در تمرینات به نفر اول کمک می‌کنند نیز از این حمایت‌ها بهره‌مند می‌شوند. البته رئیس فدراسیون همیشه تأکید می‌کند که هدف ما باید کسب مدال طلای المپیک باشد و برای رسیدن به آن بجنگیم. به نظرم کشتی‌گیری که طلای المپیک بگیرد، دیگر دغدغه مالی نخواهد داشت.

* صحبت هایی در مورد جدایی علیرضا دبیر از فدراسیون کشتی مطرح شده کشتی‌گیران نسبت به آن چه موضعی دارند؟

من در جایگاهی نیستم که درباره صلاح بودن یا نبودن این تصمیم نظر بدهم، اما مطمئنم اگر آقای دبیر هم از فدراسیون برود، فردی را جایگزین خواهد کرد که بتواند این مجموعه و امکانات را حفظ و توسعه دهد. البته او هیچ‌وقت از کشتی‌گیران جدا نمی‌شود و همچنان دغدغه ما را خواهد داشت. دبیر برای فراهم کردن بهترین امکانات در کمپ تیم‌های ملی زحمات زیادی کشیده و معتقدم عملکرد او باید الگویی برای سایر فدراسیون‌ها باشد.