در مناسبات سیاسی و امنیتی رژیم صهیونیستی، اختلاف بر سر یک تصمیم نظامی در شرایطی اهمیت مضاعف پیدا می‌کند که زمان اجرای آن با سرنوشت سیاسی تصمیم‌گیرندگان گره خورده باشد. گزارش شبکه ۱۲ تلویزیون رژیم درباره رویارویی بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر و ایال زمیر، رئیس ستاد ارتش، درست در آستانه انتخابات پنجم آبان ۱۴۰۵ (۲۷ اکتبر) از همین منظر قابل‌بررسی است.
به گزارش خبرآنلاین، روزنامه فرهیختگان نوشت: این شبکه به نقل از منابعی که نامشان را فاش نکرد، گزارش داده میان نتانیاهو و ایال زمیر، بر سر دستور جدیدی که می‌توانست پیش از انتخابات به تشدید درگیری با جمهوری اسلامی منجر شود، اختلاف‌نظر و مشاجره روی داده است.
این شبکه در گزارش خود گفته بود که ایال زمیر خواستار برگزاری جلسه‌ای مفصل و دریافت تضمین‌های حقوقی و امضای مقام‌های سیاسی پیش از اجرای دستور دریافتی خود شده بود. درخواست مجوزهای حقوقی مکتوب و نگرانی گزارش‌شده از پیامدهای یک اقدام نظامی علیه ایران، از حساسیتی حکایت دارد که ظاهراً به درون ساختار فرماندهی صهیونیست‌ها نیز راه یافته است. مهم‌تر اینکه بر اساس گزارش منابع نظامی، بیم بهره‌برداری سیاسی نتانیاهو از جنگ با ایران، در محافل امنیتی اسرائیل نیز مطرح شده است.
ارتش رژیم صهیونیستی با این اقدامات به دنبال جلوگیری از سوءاستفاده سیاسی نتانیاهو و دولتش از جنگ برای بقای سیاسی خود است. اما در کنار محتوا، آنچه بر اهمیت این گزارش می‌افزاید، تکذیب فوری آن از سوی نتانیاهو و یسرائیل کاتس وزیر جنگ رژیم است.
به نظر می‌رسد این تکذیبیه‌های فوری، تا حد زیادی صحت خبر را تأیید می‌کند. اما اگر چنین باشد، آیا این گسل آشکارشده در رأس ساختار قدرت اسرائیل که به محافل رسانه‌ای هم رسیده صرفاً نشانه مهار یک جاه‌طلبی نظامی است یا پرده‌ای از شکافی عمیق‌تر و بزرگ‌تر است که ابعاد واقعی آن هنوز آشکار نشده است؟
این اختلافات و تکذیب‌های شتاب‌زده، دیگر نمی‌توانند دستگاه تصمیم‌گیری ایران را به خطای محاسباتی بکشانند. تجربه جنگ‌های تحمیلی گذشته، برای ایران تصویری روشن‌تر از شیوه بازی سیاسی و امنیتی اسرائیل و آمریکا ترسیم کرده است و این شیوه برای سیاست‌مداران ایرانی مشخص است.
به بیان روشن‌تر دست اسرائیل برای ایران تا اندازه زیادی رو شده و نمایش اختلاف میان فرماندهان نظامی و مقامات سیاسی، به‌تنهایی نمی‌تواند نشانه فروکش‌کردن خطر جنگ تلقی شود. رویترز در بیست‌وهشتم مهر ۱۴۰۵ (۲۰ اکتبر)، به نقل از مقامات ایرانی گزارش داد که تهران همچنان احتمال حملات تازه آمریکا و اسرائیل را جدی می‌داند.
اعتبار سخنان آمریکایی‌ها و صهیونیست‌ها مدت‌هاست که رنگ باخته و بی‌اعتمادی عمیقی نسبت به نیت آمریکایی‌ها در میان ایرانیان شکل گرفته است. این ارزیابی نشان می‌دهد محاسبات ایران صرفاً بر اظهارات علنی یا تکذیبیه‌های مقامات اسرائیلی استوار نیست که البته شیوه صحیح و معقول هم همین است. از این نگاه انتشار اخبار اختلاف نتانیاهو و زمیر نیز نباید به معنای پایان تهدید و جنایات رژیم صهیونیستی تعبیر شود، همان‌طور که لحن تهاجمی نخست‌وزیر اسرائیل الزاماً به معنای تصمیم قطعی برای آغاز جنگ نیست.
افزایش شناخت ایران از الگوهای رفتاری طرف مقابل به معنای مصونیت کامل از غافلگیری نیست. آنچه اهمیت دارد، پرهیز از گرفتار شدن در دو دام متقابل است، نه اطمینان کاذب به آرامش ناشی از اختلافات داخلی اسرائیل و نه واکنش شتاب‌زده به هر تهدید رسانه‌ای. در چنین معادله‌ای شناخت بازی حریف زمانی ارزشمند است که به محاسبه‌ای دقیق بینجامد، نه آنکه خود به منشأ اطمینانی دقیق تبدیل شود.