تحلیل عمیق شخصیت اروین اسمیت در اتک آن تایتان؛ از مرگ پدر و وسواس حقیقت تا فرماندهی، رابطه با لیوای و انتخاب مرگ.
اروین اسمیت را بیشتر با صدایش به یاد می‌آوریم؛ صدایی که می‌توانست سربازان وحشت‌زده را دوباره به حرکت وادارد. او فرماندهی بود که حتی در بدترین لحظه‌ها، مسیر را نشان می‌داد. اما پشت این چهرهٔ محکم، پسری زندگی می‌کرد که فقط می‌خواست بداند پدرش درست می‌گفت یا نه.
تمام تراژدی اروین از همین‌جا شروع می‌شود: فاصلهٔ میان مردی که دیگران به او نیاز دارند و کودکی که هنوز دنبال پاسخ یک سؤال قدیمی است.
پدر اروین معلم بود. او به پسرش گفته بود چیزی دربارهٔ تاریخ جهان با روایت رسمی سیستم جور درنمی‌آید. مردم داخل دیوارها همه‌چیز را نمی‌دانند و شاید سیستم بخش بزرگی از حقیقت را از آن‌ها پنهان کرده باشد.
اروین این حرف‌ها را برای هم‌کلاسی‌هایش تعریف کرد. او هنوز بچه بود و نمی‌فهمید دانستن چنین چیزی چه خطری دارد. کمی بعد، پلیس نظامی سراغ پدرش رفت و مرگ او را شبیه یک حادثه جلوه داد.
اروین بعدها این دو اتفاق را به هم ربط داد. در ذهن یک کودک، ماجرا می‌توانست این‌طور شکل بگیرد: «اگر من حرف نمی‌زدم، شاید پدرم کشته نمی‌شد.»
البته این فکر، واقعیت ماجرا نبود. مسئول قتل پدر اروین کسانی بودند که تصمیم گرفتند او را حذف کنند. اروین نه قدرت پیش‌بینی چنین پیامدی را داشت و نه مسئول مرگ پدرش بود. بااین‌حال، احساس گناه همیشه بر اساس واقعیت شکل نمی‌گیرد. گاهی ذهن ما نزدیک‌ترین اتفاق قابل‌تغییر را پیدا می‌کند و تمام تقصیر را روی آن می‌گذارد.
برای اروین، آن اتفاق، حرف‌زدن با هم‌کلاسی‌ها بود.
از اینجا به بعد، سؤال پدرش دیگر فقط یک سؤال علمی یا تاریخی نبود. این سؤال تبدیل شد به آخرین چیزی که از پدرش برای او باقی مانده بود. اگر نظریهٔ پدر درست بود، یعنی او فقط یک معلم خیال‌پرداز نبود که بی‌دلیل کشته شده است. یعنی پرسشش ارزش ادامه‌دادن داشته است.
اروین شاید سال‌ها می‌جنگید تا ثابت کند پدرش درست می‌گفت. اما در لایهٔ عمیق‌تر، او می‌خواست به مردی که دیگر حضور نداشت بگوید: «من حرفت را فراموش نکردم.»
به همین دلیل، کشف حقیقت برای اروین معنایی شخصی پیدا می‌کند. زیرزمین خانهٔ ارن فقط یک مقصد نظامی نیست؛ جایی است که قرار است گذشته، مرگ پدر و تمام سال‌های زندگی اروین معنا پیدا کنند.
پژوهش‌های روان‌شناسی دربارهٔ کنجکاوی نشان می‌دهند وقتی انسان پاسخ یک سؤال مهم را نمی‌داند، خودِ دانستن می‌تواند مثل یک پاداش عمل کند. مغز فقط برای غذا، پول یا پیروزی هیجان‌زده نمی‌شود؛ گاهی یک پاسخ هم می‌تواند همان کشش را ایجاد کند. هرچه سؤال شخصی‌تر و مهم‌تر باشد، این کشش شدیدتر می‌شود.
برای اروین، حقیقت هم‌زمان چند چیز بود: یک پاسخ علمی، یک یادگار از پدر، یک اعتراض به سیستم و شاید راهی برای جبران گذشته. به همین دلیل، او نمی‌توانست به‌سادگی از آن دست بکشد.
اما حقیقت برای اروین فقط جذاب نبود؛ خطرناک هم بود. او می‌دانست ممکن است پاسخ نهایی، آرامش‌بخش نباشد. شاید حقیقت دربارهٔ گذشته، حتی از دروغی که سال‌ها مردم را در امنیت نگه داشته بود، دردناک‌تر باشد. بااین‌حال، اروین ترجیح می‌دهد حقیقت تلخ را بداند تا اینکه در آرامش یک دروغ زندگی کند.
این انتخاب، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اوست. بعضی آدم‌ها برای حفظ آرامش، سؤال‌های سخت را کنار می‌گذارند. اروین برعکس، آرامش را قربانی دانستن می‌کند. برای او ندانستن فقط یک کمبود اطلاعات نیست؛ نوعی زندگی‌کردن در قفس است.
اما همین‌جا باید پرسید: آیا هر حقیقتی ارزش بهایی را دارد که برایش می‌پردازیم؟
اروین جواب روشنی برای این سؤال ندارد. او فقط حاضر است بهایش را بپردازد. ممکن است حقیقت، پدرش را برنگرداند، مردگان را زنده نکند و حتی آینده را بهتر نکند. بااین‌حال، برای اروین دانستن خودش نوعی آزادی است. آزادی از روایتی که سیستم به مردم تحمیل کرده است.
به همین دلیل، مبارزهٔ او با سیستم فقط یک مبارزهٔ سیاسی نیست. او با دروغی می‌جنگد که ذهن مردم را محدود کرده است. اما تناقض دردناک اینجاست که خودش هم بعدها مجبور می‌شود بخشی از حقیقت را از سربازانش پنهان کند.
در عملیات شکار تایتان مؤنث، همهٔ سربازان از نقشهٔ کامل خبر ندارند. این تصمیم از نظر نظامی قابل‌فهم است؛ چون احتمال نفوذ دشمن وجود دارد. بااین‌حال، نتیجه دردناک است: سربازانی که دقیقاً نمی‌دانند در چه نقشه‌ای حضور دارند، باید هزینهٔ تصمیم اروین را با جانشان بپردازند.
اروین در برابر سیستم ایستاده بود، چون سیستم حقیقت را پنهان می‌کرد. اما خودش هم ناچار بود اطلاعات را محدود کند تا عملیات شکست نخورد. این دو موقعیت یکی نیستند، ولی شباهتشان آزاردهنده است. کسی که برای شکستن انحصار حقیقت می‌جنگد، خودش هم مجبور می‌شود دیگران را در تاریکی نگه دارد.
همین تناقض است که اروین را از یک قهرمان ساده و بی‌نقص جدا می‌کند. او تصمیم‌های دشوار می‌گیرد و همیشه نمی‌تواند همه را راضی کند. شجاعت او به این معنا نیست که همیشه انتخابی کاملاً پاک و بی‌هزینه دارد. شجاعتش این است که حاضر است مسئولیت انتخاب‌هایش را بر عهده بگیرد.
برای فهمیدن این موضوع، باید به فرماندهی اروین نگاه کنیم. اروین همیشه محکم، مطمئن و تصمیم‌گیرنده به نظر می‌رسد؛ اما این چهره بخشی از نقش فرماندهی است. او می‌داند اگر ترس و تردیدش را آشکار کند، اضطرابش به دیگران منتقل می‌شود.
فرماندهی برای او فقط صادرکردن دستور نیست؛ اجرای نقشی است که دیگران بتوانند به آن تکیه کنند. او باید در لحظه‌ای که خودش می‌ترسد، طوری صحبت کند که دیگران احساس کنند هنوز راهی وجود دارد. باید زمانی تصمیم بگیرد که اطلاعات کامل ندارد. باید بعد از شکست، دوباره بایستد؛ حتی وقتی درونش پر از شک و خستگی است.
در یک آزمایش معروف روان‌شناسی، از چند نفر خواستند هنگام دیدن فیلمی ناراحت‌کننده، احساسشان را روی صورتشان نشان ندهند. نتیجه این بود که پنهان‌کردن احساس، الزاماً ناراحتی را کم نکرد. بدن آن‌ها همچنان تحت فشار بود و حتی بعضی واکنش‌های فیزیکی بیشتر شد.
یعنی آرام به نظر رسیدن، لزوماً به معنای آرام بودن نیست.
اروین هم سال‌ها تلاش کرد احساساتش را پشت لحن محکم، نگاه ثابت و تصمیم‌های سریع پنهان کند. این کنترل به او کمک می‌کند فرمانده بماند، اما به این معنا نیست که مرگ سربازان برایش اهمیتی ندارد. احتمالاً برعکس؛ او باید بار این مرگ‌ها را تحمل کند و در همان حال، طوری رفتار کند که دیگران بتوانند به حرکت ادامه دهند.
در واقع، خونسردی اروین بیشتر شبیه نوعی کار عاطفی است. او احساساتش را حذف نمی‌کند؛ آن‌ها را برای مدتی کنار می‌زند تا وظیفه‌اش را انجام دهد. ترس، اندوه و تردید وجود دارند، اما نباید اجازه بدهد در لحظهٔ تصمیم‌گیری کنترل او را به دست بگیرند.
اروین فقط سربازانش را به مرگ نمی‌فرستد؛ خودش هم بارها وارد همان خطر می‌شود. وقتی تایتانی بازویش را می‌گیرد، همچنان فرمان پیشروی می‌دهد. حتی پس از قطع‌شدن دستش، از عملیات کنار نمی‌رود.
اما اینکه فرمانده حاضر است خودش هم زخمی شود، همه‌چیز را توجیه نمی‌کند. فداکردن خود، به‌تنهایی تصمیمی را که برای دیگران گرفته شده درست نمی‌کند. اروین شجاع است، اما شجاعتش همیشه با پاسخ اخلاقی ساده همراه نیست.
او با هر عملیات بخشی از اعتماد و امید سربازانش را خرج می‌کند. وقتی افرادش کشته می‌شوند، فقط چند سرباز از دست نرفته‌اند؛ بخشی از اعتبار تصمیم‌های اروین هم زیر سؤال می‌رود. در صورت رسیدن به مقصد، مرگ آن‌ها شاید معنایی بیابد؛ اما با شکست در این راه، همه‌چیز می‌تواند شبیه یک فاجعهٔ بی‌هدف به نظر برسد.
به همین دلیل، اروین نمی‌تواند فقط برای زنده‌ماندن بجنگد. او باید ثابت کند کسانی که به دستورش مرده‌اند، بیهوده نمرده‌اند.
اینجا می‌توان از مفهوم «آسیب اخلاقی» کمک گرفت. این مفهوم دربارهٔ رنجی است که انسان بعد از انجام‌دادن یا تماشای کاری تجربه می‌کند که با باورهای اخلاقی‌اش ناسازگار است. سربازی ممکن است از خطر جنگ آسیب ببیند، اما فرمانده علاوه بر خطر، باید با تصمیم‌هایی هم زندگی کند که باعث مرگ دیگران شده‌اند.
اروین هر بار که دستور حمله می‌دهد، احتمالاً فقط با ترس مرگ روبه‌رو نیست؛ با این پرسش هم روبه‌روست که آیا حق داشت چنین بهایی از دیگران بخواهد یا نه.
تصویر سربازان مرده در ذهن او، بیشتر از آنکه نشانهٔ دیوانگی باشد، می‌تواند شکل رواییِ همین بار مسئولیت باشد. آن‌ها مثل شاهدانی هستند که از اروین می‌پرسند: «برای چه مردیم؟»
این سؤال کم‌کم خطرناک می‌شود. چون وقتی انسان هزینهٔ زیادی برای یک هدف پرداخت می‌کند، کنارگذاشتن آن هدف دشوارتر می‌شود. آدم‌ها گاهی فقط به این دلیل به مسیر ادامه می‌دهند که قبلاً برایش زمان، انرژی یا جان زیادی خرج کرده‌اند.
اروین هم ممکن است گرفتار چنین فشاری شده باشد. هر سرباز کشته‌شده، او را بیشتر به زیرزمین نزدیک می‌کند؛ نه فقط از نظر نظامی، بلکه از نظر روانی. او باید به پاسخ برسد، چون اگر نرسد، شاید مجبور شود بپذیرد که بسیاری از افراد برای هیچ مرده‌اند.
بااین‌حال، انگیزهٔ اروین را نمی‌توان فقط یک خطای ذهنی دانست. زیرزمین واقعاً می‌توانست سرنوشت انسان‌های داخل دیوارها را تغییر دهد. مشکل این است که یک هدف واقعی و ارزشمند هم می‌تواند به وسواس تبدیل شود، وقتی تمام هویت انسان به رسیدن به آن وابسته شود.
اروین فقط فرماندهی نیست که برای آیندهٔ بشریت می‌جنگد. او به مردی تبدیل می‌شود که باید خودش پاسخش را پیدا کند. این تفاوت در گفت‌وگویش با لیوای آشکار می‌شود.
رابطهٔ اروین و لیوای را نمی‌توان فقط رابطهٔ فرمانده و زیردست دانست. لیوای از معدود آدم‌هایی است که می‌تواند پشت چهرهٔ فرماندهی اروین را ببیند. او می‌فهمد که اروین فقط یک رهبر منطقی نیست؛ مردی است که سال‌ها با یک سؤال شخصی زندگی کرده و برای رسیدن به آن، از خودش و دیگران هزینه گرفته است.
لیوای به اروین اعتماد دارد، اما اعتمادش کورکورانه نیست. او تصمیم‌های اروین را اجرا می‌کند، چون می‌داند این تصمیم‌ها معمولاً بر اساس شناخت و محاسبه گرفته شده‌اند. در عین حال، می‌تواند خستگی، گناه و وابستگی اروین به رؤیایش را هم تشخیص دهد.
به همین دلیل، لیوای برای اروین نوعی وجدان بیرونی است. نه به این معنا که همیشه پاسخ اخلاقی درست را می‌داند، بلکه به این معنا که چیزهایی را می‌بیند که خود اروین درگیر آن‌هاست و نمی‌تواند از فاصله به آن‌ها نگاه کند.
اروین تمام عمر تلاش کرده خودش تصمیم بگیرد، خودش بهای تصمیم‌ها را بدهد و خودش تا انتهای مسیر بایستد. لیوای کسی است که در پایان، مجبور می‌شود بخشی از این بار را از دوش او بردارد.
اعتماد میان آن‌ها از همین‌جا شکل می‌گیرد. اروین می‌داند لیوای فقط دستورها را اجرا نمی‌کند؛ او معنای پشت آن‌ها را هم می‌فهمد. لیوای هم می‌داند اروین گاهی خواستهٔ شخصی‌اش را پشت زبان وظیفه پنهان می‌کند.
در نبرد شیگانشینا، این رابطه به اوج می‌رسد. اروین می‌خواهد فرمانده باقی بماند، اما در همان حال، آرزوی شخصی‌اش را هم بر زبان می‌آورد. لیوای برای نخستین‌بار به‌وضوح می‌بیند که اروین میان دو میل گرفتار شده است: میل به رسیدن به زیرزمین و میل به رهاشدن از مسئولیتی که سال‌ها بر دوش کشیده.
در این لحظه، لیوای فقط زیردست اروین نیست. او کسی است که باید تصمیمی را بگیرد که خود اروین دیگر توان گرفتنش را ندارد.
برای درک بهتر اروین، مقایسهٔ او با ارن و آرمین هم مهم است. هر سه به دنبال حقیقت‌اند، اما حقیقت برای هرکدام معنای متفاوتی دارد.
ارن بیشتر با مفهوم آزادی حرکت می‌کند. او می‌خواهد دیوارها را پشت سر بگذارد و هیچ قدرتی نتواند مسیرش را تعیین کند. آرمین شیفتهٔ جهان ناشناخته است؛ دریا، سرزمین‌های دور و امکان تجربه‌کردن چیزی فراتر از زندگی محصور داخل دیوارها.
برای اروین اما این مفهوم بیشتر از هر دو، به گذشته گره خورده است. حقیقت برای او با پدرش، مرگ، گناه و هویت شخصی‌اش ارتباط دارد. ارن می‌خواهد جهان را بشکند و آرمین می‌خواهد آن را ببیند؛ اروین می‌خواهد بفهمد چرا جهان به چیزی که هست تبدیل شده است.
این تفاوت باعث می‌شود نگاه اروین به حقیقت سنگین‌تر باشد. برای ارن و آرمین، جهان بیرون می‌تواند آغاز یک زندگی تازه باشد. برای اروین، جهان بیرون دروازه‌ای به سمت گذشته است.
زیرزمین خانهٔ ارن جایی است که این تفاوت‌ها آشکار می‌شود. برای نسل جوان‌تر، آنجا می‌تواند شروع آینده باشد. برای اروین، جایی است که شاید تمام زندگی گذشته‌اش را توضیح دهد.
به همین دلیل، اروین نمی‌تواند به‌سادگی بگوید «دیگران بروند و جواب را برای من بیاورند». او می‌خواهد خودش آن لحظه را ببیند. می‌خواهد بداند تمام این سال‌ها، تمام مردگان و تمام تصمیم‌هایش به چه نتیجه‌ای رسیده‌اند.
اما نبرد شیگانشینا او را در سخت‌ترین موقعیت ممکن قرار می‌دهد. برای شکست‌دادن تایتان حیوانی (Beast Titan)، به نقشه‌ای نیاز است که تقریباً معنایش فرستادن هنگ اکتشاف به سمت مرگی قطعی است.
اروین می‌داند این حمله احتمالاً شانس چندانی برای زنده‌ماندن باقی نمی‌گذارد. بااین‌حال، باید آن را رهبری کند. او نه‌تنها سربازانش را به جلو می‌فرستد، بلکه باید کاری کند که آن‌ها باور کنند این مرگ معنایی دارد.
سخنرانی او در آن لحظه، وعدهٔ نجات نیست. اروین به سربازان نمی‌گوید همه زنده می‌مانند یا پیروزی آسان است. او حقیقت را پنهان نمی‌کند: بسیاری از آن‌ها قرار است بمیرند.
چیزی که ارائه می‌دهد، معناست. می‌گوید بقای بشریت از طریق زندگان تداوم می‌یابد. آن‌ها باید راه را برای کسانی باز کنند که بعد از آن‌ها می‌آیند.
این سخنرانی هم‌زمان یک دعوت به فداکاری و یک اعتراف تلخ است. اروین می‌داند انسان‌ها برای رسیدن به آینده، مجبورند چیزی از خودشان را در گذشته جا بگذارند. خودش هم همان لحظه بخشی از زندگی‌اش را جا می‌گذارد.
پژوهش‌های روان‌شناسی دربارهٔ پیوند افراد با گروه نشان می‌دهند بعضی انسان‌ها وقتی خودشان را عمیقاً بخشی از یک جمع می‌دانند، ممکن است برای نجات اعضای آن جمع خطر بزرگی را بپذیرند. این فداکاری همیشه از نفرت نسبت به خود یا میل به نابودی نمی‌آید؛ گاهی فرد می‌خواهد دیگران فرصت ادامه‌دادن داشته باشند.
این نکته برای فهم اروین مهم است. او نمی‌خواهد بمیرد. هدفش این است که با حملهٔ خودش، فرصتی برای لیوای و دیگران بسازد. در عین حال، خستگی، احساس گناه و میل به رهاشدن از بار فرماندهی هم می‌تواند در تصمیمش حضور داشته باشد.
انگیزه‌های انسانی معمولاً خالص و تک‌علتی نیستند. ممکن است اروین هم می‌خواسته افرادش نجات پیدا کنند، هم از رؤیایش دل نمی‌کنده و هم از ادامه‌دادن خسته شده باشد.
همین ترکیب، مرز میان فداکاری و خودویرانگری را مبهم می‌کند. فداکاری یعنی فرد جان یا آسایش خود را برای فرصتی که دیگران پیدا می‌کنند به خطر بیندازد. خودویرانگری زمانی است که مرگ یا نابودی، به تنها راه رهایی از درد تبدیل شود.
اروین را نمی‌توان به‌سادگی در یکی از این دو دسته قرار داد. او هنوز هدفی عملی دارد و حمله‌اش بخشی از نقشهٔ جنگی است. اما نمی‌توان انکار کرد که سال‌ها جنگ، زخم، احساس گناه و فشار فرماندهی، انتخاب‌های او را محدود کرده‌اند.
او آزادانه حمله را انتخاب می‌کند، اما این آزادی در خلأ شکل نگرفته است. انسان همیشه با گذشته، شرایط و نقش‌هایی که پذیرفته تصمیم می‌گیرد. اروین سال‌ها خودش را به‌عنوان کسی تعریف کرده که باید جلو برود. حالا عقب‌نشینی برایش فقط تغییر یک تصمیم نیست؛ شبیه ازدست‌دادن هویت است.
پس آیا اروین واقعاً مرگ را انتخاب کرد؟
وقتی لیوای برای تزریق آماده می‌شود، اروین در حالت نیمه‌هشیار دستش را بالا می‌برد و دوباره به یاد پدرش می‌افتد. او به همان سؤال قدیمی برمی‌گردد؛ سؤالی که از کودکی تا آخرین لحظه همراهش بوده است.
بنابراین بهتر است نگوییم اروین به‌سادگی مرگ را انتخاب کرد. دقیق‌تر این است که بگوییم او در شرایطی قرار گرفت که انتخاب‌هایش بسیار محدود شده بودند. جنگ، زخم‌ها، مرگ سربازان و سال‌ها فرماندهی، او را به نقطه‌ای رسانده بودند که حتی زنده‌ماندن هم دیگر به معنای بازگشت به یک زندگی عادی نبود.
اگر اروین زنده می‌ماند، احتمالاً دوباره باید فرمانده می‌شد، دوباره دستور می‌داد و دوباره با چهرهٔ مردگانی روبه‌رو می‌شد که انتظار داشتند تصمیم‌هایش معنایی داشته باشند. لیوای شاید می‌خواست او را از بازگشت به همین چرخه نجات دهد.
اینجاست که تصمیم لیوای اهمیت پیدا می‌کند. آیا زنده‌کردن اروین یعنی نجات یک مرد؟ یا بازگرداندن او به زندگی‌ای که تماماً با وظیفه، گناه و انتظارات دیگران بلعیده شده است؟
این تصمیم بی‌رحمانه است، اما از دل اعتماد می‌آید. لیوای باور دارد اروین آن‌قدر برای دیگران جنگیده که دیگر باید اجازه داشته باشد استراحت کند؛ حتی اگر خودش نتواند چنین اجازه‌ای به خود بدهد.
تراژدی اروین فقط این نیست که به زیرزمین نرسید. تراژدی اصلی این است که تمام زندگی‌اش را صرف پرسشی کرد که به او معنا می‌داد، اما همان پرسش کم‌کم زندگی شخصی‌اش را از او گرفت.
او برای حقیقت جنگید، اما نتوانست در آرامش به آن برسد. او دیگران را به سمت آینده فرستاد، اما خودش در گذشته ماند؛ در همان کلاس، کنار پدرش، با همان سؤال قدیمی.
اروین در ظاهر برای بشریت می‌جنگید، اما بخشی از این جنگ، تلاشی برای نجات کودک درون خودش بود. می‌خواست ثابت کند آن کودک اشتباه نکرده است؛ نشان دهد پدرش بی‌دلیل کشته نشده است و مرگ سربازانش را به نتیجه‌ای بزرگ‌تر پیوند بزند.
اما کودک درون اروین تا آخر از بین نمی‌رود. اروینِ فرمانده رشد می‌کند، سخنرانی می‌کند، ارتش می‌سازد و تصمیم‌های سخت می‌گیرد؛ اما کودک پرسشگر هنوز درون او زنده است.
پایان اروین، پیروزی کامل فرمانده بر کودک نیست. کودک نابود نمی‌شود و فرمانده هم کاملاً جای او را نمی‌گیرد. هر دو تا آخر کنار هم باقی می‌مانند. اروین می‌تواند برای نجات دیگران از رؤیایش بگذرد، اما نمی‌تواند وانمود کند که دیگر آن رؤیا را نمی‌خواهد.
به همین دلیل، آخرین تصویر اروین این‌قدر دردناک است. فرمانده از رؤیایش گذشته، اما کودک هنوز دستش را بالا برده است. او هنوز می‌خواهد بداند.
اروین نمی‌میرد چون دیگر رؤیایی ندارد. در حالی می‌میرد که هنوز رؤیا برایش زنده است. تفاوت همین‌جاست و همین تفاوت، پایان او را تراژیک می‌کند.
او نه یک قهرمان کاملاً پاک است و نه فرمانده‌ای بی‌رحم که دیگران را قربانی کرد. او انسانی است که میان عشق به حقیقت، احساس گناه، مسئولیت جمعی، خستگی و خواستهٔ شخصی گرفتار شد.
اروین سال‌ها تلاش کرد پاسخ سؤال پدرش را پیدا کند، اما در نهایت چیزی مهم‌تر از پاسخ به جا گذاشت: نسلی که می‌تواند سؤال را ادامه دهد.
شاید معنای نهایی زندگی او همین باشد. انسان همیشه کسی نیست که جواب را پیدا می‌کند. گاهی کسی است که آن‌قدر راه را باز می‌کند تا دیگران بتوانند جواب را ببینند؛ حتی اگر خودش هرگز به آن لحظه نرسد.
تراژدی اروین در این است که برای رسیدن به حقیقت، زندگی‌اش را وقف کرد؛ اما وقتی سرانجام فرصت رسیدن به آن را پیدا کرد، دیگر خودش نمی‌توانست بخشی از آینده‌ای باشد که برای دیگران ساخته بود.
او حقیقت را به دیگران سپرد و خودش به همان نقطه‌ای برگشت که همه‌چیز از آنجا شروع شده بود: کودکی که دستش را بالا برده و هنوز منتظر پاسخ است.