عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- پایان حضور بابک حمیدیان در قسمت ششم سریال «یل» با کشته شدن شخصیت او رقم خورد اما آنچه از این قسمت در ذهن مخاطب باقی ماند، نه سرنوشت تلخ کاراکتر او که کیفیت بازیگری و توانایی چشمگیر او در جان بخشیدن به شخصیتی بود که حتی در واپسین لحظات حضورش نیز توانست تأثیری عمیق بر مخاطب بگذارد.
گویی او در همین چند قسمت، فرصتی فراهم کرد تا بار دیگر درباره جایگاهش در میان بازیگران توانمند سینما و تلویزیون ایران تأمل کنیم.
بازی بابک حمیدیان در «یل» از آن دست نقش‌آفرینی‌هایی است که اهمیت آن را نمی‌توان تنها با میزان حضور بازیگر در قاب یا تعداد دیالوگ‌هایش سنجید.
او به‌خوبی نشان داد که برای خلق یک شخصیت باورپذیر، بیش از هر چیز باید به جزئیات توجه داشت، به نگاه‌ها، مکث‌ها، تغییرات ظریف لحن و واکنش‌هایی که گاهی حتی بدون بیان یک کلمه، اطلاعات فراوانی درباره جهان درونی شخصیت به مخاطب منتقل می‌کنند.
حمیدیان از این ظرفیت‌ها به‌خوبی بهره برد و توانست شخصیتی خلق کند که حضورش در روایت، فراتر از یک نقش معمولی و گذرا باشد.
اما یکی از جذاب‌ترین وجوه بازی او، قرار گرفتن در مقابل نوید محمدزاده بود.
تقابل این دو بازیگر از آن جهت اهمیت دارد که هر دو از بازیگران صاحب‌سبک و دارای توانایی‌های قابل توجه در اجرای نقش‌های دشوار هستند.
محمدزاده بازیگری است که معمولاً با انرژی بالا، بیان پرقدرت و حضور فیزیکی تأثیرگذار شناخته می‌شود. او در بسیاری از نقش‌هایش می‌تواند فضای صحنه را تحت تأثیر قرار دهد و توجه مخاطب را به خود جلب کند.
در چنین شرایطی، قرار گرفتن در مقابل بازیگری مانند بابک حمیدیان می‌تواند محک مناسبی برای سنجش کیفیت بازی هر دو باشد.
آنچه در این تقابل جلب توجه می‌کند، توانایی حمیدیان در حفظ استقلال بازی خود است. او نه در سایه حضور محمدزاده قرار می‌گیرد و نه برای دیده شدن به اغراق و نمایشگری متوسل می‌شود.
اتفاقاً نقطه قوت بازی او در همین خویشتن‌داری و کنترل است. حمیدیان به‌خوبی می‌داند چه زمانی باید با یک نگاه، چه زمانی با سکوت و چه زمانی با تغییر جزئی در لحن، احساسات شخصیت را منتقل کند. این همان ویژگی مهمی است که بازیگری را از صرفاً اجرای دیالوگ و نمایش احساسات جدا می‌کند.کشته شدن شخصیت او در قسمت ششم، از نظر داستانی پایان یک حضور است اما از منظر بازیگری، به نقطه‌ای برای تثبیت کیفیت نقش‌آفرینی او تبدیل می‌شود.
گاهی یک بازیگر برای ماندگار شدن در ذهن مخاطب به ده‌ها قسمت حضور نیاز ندارد. کافی است در فرصت محدود خود، شخصیتی باورپذیر و تأثیرگذار خلق کند و به آن هویت ببخشد. حمیدیان در «یل» چنین فرصتی را به دست آورده و از آن به‌خوبی استفاده کرده است.
نکته مهم دیگر اینکه بازی خوب صرفاً به معنای اجرای موفق یک صحنه احساسی یا لحظه‌ای دراماتیک نیست.
بازیگر توانمند کسی است که بتواند در تمام لحظات حضورش، منطق رفتاری شخصیت را حفظ کند و مخاطب را نسبت به او به باور برساند. حمیدیان از جمله بازیگرانی است که این توانایی را در کارنامه خود بارها نشان داده و در «یل» نیز بار دیگر آن را به نمایش گذاشته است.در دنیای بازیگری، کیفیت همیشه مهم‌تر از کمیت است.
او در شش قسمت، فرصتی فراهم کرد تا مخاطب بیش از پیش متوجه ظرفیت‌های بازیگری‌اش شود. پایان حضورش با مرگ شخصیت همراه بود، اما بازی او به‌راحتی از ذهن مخاطب پاک نمی‌شود.
قسمت ششم «یل» از این منظر فقط پایان یک شخصیت نیست؛ فرصتی است برای دیدن دوباره توانایی بازیگری که شاید گاهی در هیاهوی نام‌ها و چهره‌های پرخبر، آن‌گونه که شایسته است مورد توجه قرار نمی‌گیرد. بابک حمیدیان در برابر نوید محمدزاده نشان داد که هنوز هم یکی از سرمایه‌های ارزشمند بازیگری ایران است. بازیگری که برای اثبات توانایی‌هایش نیازی به هیاهو ندارد و گاهی تنها با یک نگاه، یک سکوت یا یک واکنش حساب‌شده، می‌تواند تمام سنگینی یک صحنه را بر دوش بکشد.او در قسمت ششم «یل» از داستان کنار رفت و حسرت عدم حضورش را بر دل مخاطب نشاند اما یک بار دیگر ارزش و عیار بازیگری خود را به نمایش گذاشت.