باشگاه خبرنگاران جوان - زندگی در روزگاری که خبر‌های ناگوار، تنش‌های منطقه‌ای، ناآرامی‌های اجتماعی یا حتی حوادث غیرمترقبه طبیعی (مانند زلزله) به طور مدام مرز‌های روانی ما را تهدید می‌کنند، کار آسانی نیست. در چنین شرایطی، موجی از اضطراب و ناامنی فضای جامعه و به تبع آن، حریم خانه‌ها را پر می‌کند.
وقتی اخبار اضطراب‌آور یا حوادث ناخواسته سایه می‌اندازند، نخستین جایی که ترکش‌های این بحران را دریافت می‌کند، کانون خانواده است.
در این میان، بزرگ‌ترین چالشی که والدین و اعضای خانواده با آن مواجه‌اند این است: چطور در اوج التهاب و شرایط بحرانی، خونسردی خود را حفظ کنیم و نگذاریم اضطرابِ محیط، شیرازه زندگی مشترک و آرامش فرزندانمان را بپاشد؟
هنگامی که با اخبار جنگ، بحران‌های اجتماعی یا حوادث ناگوار مواجه می‌شویم، سیستم عصبی ما به طور خودکار وارد حالت «جنگ یا گریز» می‌شود. در این حالت، بخش منطقی مغز (قشر پیش‌پیشانی) تا حد زیادی از کار می‌افتد و بخش هیجانی و بقامحور (آمیگدال) کنترل را به دست می‌گیرد.
پیامد این مکانیسم بیولوژیکی در خانه چیست؟ اضطراب مزمن، تحریک‌پذیری بالا، پرخاشگری کلامی یا حتی سکوت‌های مرگبار و فلج‌کننده. در چنین شرایطی، افراد خانواده به جای اینکه «پناهگاه» یکدیگر باشند، ناخواسته به محرک‌های استرس‌زای همدیگر تبدیل می‌شوند. حفظ خونسردی در این شرایط، یک ویژگی ذاتی نیست، بلکه یک «مهارت اکتسابی» است که نیازمند تمرین و آگاهی‌سازی تیمی در خانواده است.
برای اینکه بتوانیم کشتی خانواده را در دریای متلاطم بحران‌ها و استرس‌های محیطی به سلامت هدایت کنیم، راهکار‌های مهارتی و روان‌شناختی زیر به کار می‌آیند:
پرهیز از اوردوزِ خبر!
در شرایط ملتهب، یکی از بزرگ‌ترین قاتلان آرامش روانی، «رصد مداوم و بی‌حساب‌وکتاب اخبار» است. چک کردن لحظه‌به‌لحظه کانال‌های خبری، شبکه‌های اجتماعی و تصاویر تنش‌زا، سطح آدرنالین خون را بالا نگه می‌دارد و فرد را در حالت آماده‌باش دائمی قرار می‌دهد. برای مدیریت این وضعیت، زمان مشخصی (مثلاً فقط یک‌بار در روز و به مدت ۱۵ دقیقه) را برای پیگیری اخبار از منابع رسمی و معتبر اختصاص دهید و اجازه ندهید تلویزیون یا گوشی هوشمند در تمام طول روز با اخبار ناگوار، فضای خانه را مسموم کند.
تفکیک «کنترل‌پذیرها» از «غیرقابل‌کنترل‌ها»
بخش عمده‌ای از استرس‌های ناشی از شرایط بحرانی (چه جنگ، چه بحران‌های اقتصادی و چه حوادث طبیعی)، خارج از کنترل مستقیم ماست. ما نمی‌توانیم کلان شرایط بیرونی را تغییر دهیم؛ اما قطعاَ می‌توانیم واکنش خود، برنامه‌ریزی‌های داخلی خانه و میزان آرامش درون‌خانوادگی را مدیریت کنیم. تمرکز خود را روی دایره کنترل‌تان بگذارید (آرامش خانه، آمادگی‌های منطقی مثل تهیه اقلام ضروری بدون هجوم و پناه بردن به تکنیک‌های آرام‌سازی). رها کردن آنچه در کنترل ما نیست، بار سنگینی را از روی دوش روان برمی‌دارد.
پناه‌بردن به برنامه‌های روزمره
در روزگار نااطمینانی و بحران، مغز انسان عاشق «پیش‌بینی‌پذیری» است. وقتی همه‌چیز در بیرون از خانه در حال تغییر و التهاب است، حفظ روتین‌های روزمره درون خانه (مثل ساعت مشخص غذا خوردن، مرتب کردن خانه، خواندن کتاب با بچه‌ها یا نوشیدن چای دونفره) به سیستم عصبی سیگنال می‌دهد که «اینجا هنوز امن است». اجازه ندهید بحران‌های بیرونی، نظم پایه‌ای زندگی خانوادگی را کاملاً فلج کند؛ پافشاری بر تداوم کار‌های کوچک روزمره، بزرگ‌ترین سپر دفاعی در برابر فروپاشی روانی است.
محافظت هوشمندانه از کودکان در برابر بحران
کودکان، دماسنج بسیار حساسی برای سنجش اضطراب والدین هستند. آنها شاید تحلیل دقیقی از اخبار سیاسی یا بحران‌های پیرامون نداشته باشند، اما لحن صدا، چهره درهم‌رفته و استرس پنهان پدر و مادر را به شدت جذب می‌کنند. از بحث‌های اضطراب‌آور، پیش‌بینی‌های فاجعه‌بار و ترساندن کودکان در حضور آنها اکیداً پرهیز کنید. اگر سوالی پرسیدند، با زبانی ساده، آرام، واقع‌بینانه و به دور از پنهان‌کاری مخرب به آنها اطمینان دهید که «ما به عنوان بزرگ‌تر، حواسمان به همه‌چیز هست و در کنار هم از این شرایط عبور می‌کنیم.»
وقتی استرس اوج می‌گیرد و احساس می‌کنید کنترل عصبی‌تان در حال از دست رفتن است، نیاز به یک ترمز فوری بیولوژیکی دارید:
شرایط ملتهب و استرس‌زای بیرونی ممکن است خارج از اراده ما آغاز شوند، اما اینکه اجازه دهیم این طوفان‌ها درون خانه‌هایمان را ویران کنند یا نه، کاملاً به انتخاب‌های ما بستگی دارد. آرامش، مسری است؛ دقیقاً همان‌طور که ترس و اضطراب به سرعت میان اعضای خانواده منتقل می‌شود.
وقتی پدر یا مادر در اوج بحران، نفس عمیقی می‌کشد، لحن صدای خود را کنترل می‌کند و به جای ایجاد panic (وحشت‌زدگی)، چراغ امید و تدبیر را روشن نگه می‌دارد، در واقع امن‌ترین پناهگاه جهان را برای فرزندان و همسرش خلق کرده است.
منبع: فارس