یک سال‌ونیم از شهادت سردار گذشته،اما برای مادری که سه پسرش را در راه کشور تقدیم کرده و حالا با آلزایمر دست‌وپنجه نرم می‌کند،حاجی هنوز زنده است.
باشگاه خبرنگاران جوان - یک سال و نیم از شهادت سردار امیرعلی حاجی‌زاده می‌گذرد، اما هنوز پیرزن تلفن را برمی‌دارد و سراغ او را می‌گیرد؛ «حاجی حالش خوبه؟». همسر سردار هم هر بار در جوابش می‌گوید: «بله، حاجی الان دیگه حالش خیلی خوبه.»
این روایت را سرتیم حفاظت سردار شهید حاجی‌زاده تعریف می‌کند؛ خاطره‌ای از مادری که سه فرزندش را در راه کشور تقدیم کرده بود، اما خودش در پارکینگ یک ساختمان زندگی می‌کرد.
تمام آن روز را با جزئیات یادش مانده است و می‌گوید: حاجی خیلی تیزبین بود. برای دیدار مادر سه شهید که رفتیم، به‌محض اینکه از ماشین پیاده شدیم، متوجه شدم سردار به درودیوار نگاه می‌کند.
پرسیدم: حاج‌آقا مشکلی پیش‌آمده؟ گفت: به بنیاد شهید زنگ بزن و بگو چرا در کوچه‌ای که مادر سه شهید زندگی می‌کند، هیچ عکسی از شهدایش نیست؟
وارد خانه شدیم. یک پارکینگی بود که پر از ماشین خارجی بود. یک فضای شاید ۲۵ متری وجود داشت که آنجا نشستیم.
با مادر شهید که صحبت کردیم، حاجی با دست طبقات بالای پارکینگ را نشان داد و پرسید: منزل شما در طبقات بالاست؟ مادر شهید جواب داد: نه من همین‌جا زندگی می‌کنم. حاجی با تعجب پرسید: یعنی چی که همین‌جا زندگی می‌کنید؟ طبقه اول، دوم یا چندم هستید؟
مادر شهید با دست همان فضای ۲۰.۳۰ متری را نشان داد و گفت: نه همین‌جا زندگی می‌کنم؛ در همین پارکینگ. حاجی خیلی عصبانی شد. ما داشتیم فیلم می‌گرفتیم.
با تندی به ما گفت: آقا قطع کن. دوباره سؤال کرد: یعنی خانه شما اینجاست؟ مادر شهید گفت: حاج‌آقا من اینجا مستأجرم، در همین پارکینگ.
حاجی خیلی ناراحت شد و گفت: چرا باید مادر ۳ شهید در چنین جایی زندگی کند. همان لحظه از اختیاراتی که داشت، یک واحد مسکن‌سازمانی برای مادر شهید تهیه کرد و گفت: از الان تا قیامت شما تاج سر ما هستید.
کار به همین‌جا ختم نشد. از هزینه شخصی‌اش اثاثی که نداشت را تهیه کرد و دستور داد لوازم زندگی‌اش را بچه‌ها به منزل جدید منتقل کنند.
حالا چند سالی است که آن مادر شهید به آلزایمر مبتلا شده است. یک سال و نیم است که سردار شهید شده است ولی هنوز از شهادت حاجی خبر ندارد. با همسر سردار حاجی‌زاده تماس می‌گیرد و می‌گوید: حاجی حالش خوبه؟ و حاج‌خانم جواب می‌دهد: بله حاجی الان دیگه حالش خیلی خوبه.
سرباز‌ها که چشمشان به سردار حاجی‌زاده افتاد، شروع‌کردن به دادزدن که ما نخبه‌ایم. کف و سوت می‌زدند که صدای سردار به جایی نرسد.
سرتیم حفاظت سردار شهید حاجی‌زاده با یادآوری آن روز می‌گوید: از سردار دعوت کرده بودند که برای سربازان نخبه سخنرانی کند. سربازان از جایشان بلند شدند. سوت و کف می‌زدند تا صدای سردار به جایی نرسد. بعضی از آنها از شرایط خودشان می‌گفتند و بیشتر حرفشان این بود که، چون نخبه هستند باید مهاجرت کنند و به کشوری بروند که پیشرفت کنند.
بین آنها یکی بلند گفت: آقا ما نخبه‌ایم! سردار در جوابش با لحنی صمیمانه گفت: مگه حاج حسن طهرانی مقدم نخبه نبود؟ می‌دانید از چند تا کشور برایش دعوت‌نامه فرستادند ولی نرفت. ایستاد پای این کشور و برایش جنگید تا به اینجا رسیدیم. هر چه از صحبتش می‌گذشت، سرباز‌ها آرام‌تر می‌شدند. صحبت‌های سردار که تمام شد، همه چیز عوض شده بود. دیگرکسی حرف از مهاجرت نمی‌زد.
این فقط یکی از خاطراتی است که سرتیم حفاظت سردار شهید امیرعلی حاجی‌زاده از سال‌های همراهی با او به یاد دارد؛ فرمانده‌ای که به گفته او، نسبت به جوانان و آینده‌شان دغدغه داشت و تلاش می‌کرد استعداد‌های کشور را حفظ کند.
حاجی‌زاده ارتباط نزدیکی با مجموعه‌های دانشگاهی و شرکت‌های دانش‌بنیان داشت. سعی می‌کرد فارغ‌التحصیلان توانمند را جذب مجموعه کند و زمینه استفاده از ظرفیت علمی آنها را فراهم کند.
برای او، تفاوت‌های ظاهری و فکری جوانان مانعی برای همکاری نبود. اگر کسی توانایی و استعداد داشت، باید فرصتی برای فعالیت پیدا می‌کرد.
سرتیم حفاظت او می‌گوید: سردار حاجی‌زاده درباره این جوانان تعبیر جالبی داشت و می‌گفت: اینها عائله ما هستند.
این نگاه در برنامه‌های فرهنگی و اردو‌های راهیان پیشرفت هم دیده می‌شد. او تلاش می‌کرد دانشجویان را با دستاورد‌ها و توانمندی‌های کشور آشنا کند.
در یکی از این اردوها، دختری حضور داشت که از لحاظ ظاهری با بقیه متفاوت بود. بعدا متوجه شدیم که خانواده‌اش خیلی اصرار داشتند که برای ادامه تحصیل به خارج از کشور برود. اما پس از چند روز حضور در اردو و آشنایی نزدیک‌تر با فعالیت‌های مجموعه، تصمیمش تغییر کرد. او با خانواده تماس گرفت و گفت: قید خارج رفتن من را بزنید؛ من در همین کشور می‌مانم و برای کشور خودم زحمت می‌کشم.
برای حاجی‌زاده، ماندن و فعالیت جوانان در کشور اهمیت زیادی داشت.
سرتیم حفاظت شهید حاجی‌زاده، وقتی از ویژگی‌های اخلاقی او صحبت می‌کند، بیش از هر چیز به مهربانی و توجهش به مردم اشاره دارد.
یکی از خاطراتش مربوط به حضور حاجی‌زاده در مرکز نگهداری کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست است. او برای بچه‌ها هدیه تهیه کرده بود و با حوصله و مهربانی با آنها دیدار کرد. در همان دیدار درباره آینده کودکان سؤال می‌کرد و حتی به فکر پذیرفتن سرپرستی یکی از آنها افتاده بود.
این توجه به مردم را می‌شد در زمان وقوع حوادث نیز دید. سال‌ها پیش، در جریان سیل استان ایلام، حاجی‌زاده تعدادی از نیرو‌های در دسترس را برای کمک به مردم سازماندهی کرد. حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر از نیرو‌ها در این کمک‌رسانی حضور داشتند و تجهیزات و ماشین‌آلات سنگین نیز برای امدادرسانی به منطقه فرستاده شد.
حاجی‌زاده در کنار توجه به مشکلات مردم و خانواده شهدا، نسبت به نیرو‌های مجموعه نیز احساس مسئولیت می‌کرد.
سرتیم حفاظت او می‌گوید: اگر سردار از گرفتاری شخصی یا مالی یکی از نیرو‌ها مطلع می‌شد، تلاش می‌کرد تا جایی که امکان دارد برای حل مشکل او اقدام کند.
منبع: فارس