پس از گذشت 6 سال، تروی بیکر جزئیات غم انگیز و جالبی از سکانس پایانی The Last of Us Part II و نحوه فیلم برداری آن روایت کرد.
از نظر بسیاری، The Last of Us Part II یکی از بهترین پایان‌بندی‌ها در تاریخ بازی‌های ویدیویی را دارد. بدون اینکه چیزی را برای کسانی که هنوز این شاهکار را تجربه نکرده‌اند اسپویل کنیم، باید بگویم پایان بازی به شدت تلخ و حتی از نظر احساسی ناخوشایند است، اما از لحاظ تماتیک و داستانی، تنها راهی به نظر می‌رسد که می‌توانست سرنوشت شخصیت‌ها، هویت آن‌ها و تمام اتفاقاتی که پشت سر گذاشته‌اند را به شکلی شایسته به پایان برساند.
حالا وارد بخش اسپویل داستانی می‌شویم؛ بنابراین اگر به هر دلیلی هنوز The Last of Us Part II را تجربه نکرده‌اید، بهتر است ابتدا بازی را انجام دهید و سپس به این مطلب بازگردید.
آخرین صحنه بازی شامل یک گفت‌وگوی دردناک میان جوئل (Joel) و الی (Ellie) است؛ صحنه‌ای که در واقع پیش از کشته شدن جوئل توسط ابی (Abby) اتفاق می‌افتد. در این مکالمه، جوئل و الی تلاش می‌کنند رابطه آسیب دیده خود را دوباره ترمیم کنند؛ رابطه‌ای که پس از اتفاقات نسخه اول و تصمیم جنجالی جوئل برای نجات الی از دست دانشمندانی که قصد داشتند او را برای ساخت واکسن قربانی کنند، به شدت خراب شده بود. جوئل با نجات الی، شانس ساخت واکسن برای بشریت را از بین برد و وقتی الی متوجه شد که ممکن بود با مرگ او انسان‌ها نجات پیدا کنند، احساسات پیچیده‌ای نسبت به تصمیم جوئل پیدا کرد.
این آخرین گفت و گوی میان پدر و دختر ناتنی داستان، پیش از مرگ جوئل، درباره احساسات سرکوب شده آن‌ها نسبت به یکدیگر است؛ اما در نهایت پاسخی قطعی برای رابطه آن‌ها ارائه نمی‌دهد. الی در این صحنه می‌گوید:
فکر نمی‌کنم هیچ وقت بتوانم تو را به خاطر آن ببخشم… اما دوست دارم تلاش کنم.
و جوئل در حالی که جلوی اشک‌هایش را می‌گیرد پاسخ می‌دهد:
من هم همین را می‌خواهم.
این لحظه یکی از احساسی‌ترین بخش‌های داستان است؛ صحنه‌ای که نشان می‌دهد این دو شخصیت، با وجود تمام مشکلات، هنوز می‌خواستند رابطه‌ای را که مانند یک خانواده شکل گرفته بود نجات دهند، اما دیگر فرصتی برای این کار نداشتند.
تروی بیکر (Troy Baker)، صداپیشه شخصیت جوئل، اخیراً پس از گذشت شش سال بار دیگر درباره این صحنه صحبت کرده و هنگام تماشای دوباره آن تحت تأثیر قرار گرفته است. او در مصاحبه‌ای گفت:
لعنت به تو، اشلی جانسون (Ashley Johnson).
بیکر درباره روند ساخت این صحنه توضیح داد:
ما تمام روز را روی آن صحنه کار کردیم… در ابتدا نیل دراکمن (Neil Druckmann) نوشته بود که الی جوئل را بغل کند، اما اشلی گفت: من هنوز به آن مرحله نرسیده‌ام، نمی‌توانم این کار را انجام دهم.
او ادامه داد:
این به این معنی نیست که او درست می‌گفت، اما بهتر شد که آن بغل اتفاق نیفتاد. بهتر بود صحنه در همان حالت تنش باقی بماند و حل نشده تمام شود.
بیکر همچنین فاش کرد که در نسخه اولیه، این صحنه قرار بود درست قبل از اتفاقات اصلی بازی نمایش داده شود، اما در نهایت سازندگان تصمیم گرفتند آن را به پایان بازی منتقل کنند. او گفت:
وقتی این صحنه را در پایان قرار دادند، فقط می‌توانستم بگویم: خدای من، چقدر خوب است.
بیکر اضافه کرد که حتی خودش هم تا بعد از پایان مراحل ضبط نمی‌دانست این صحنه قرار است آخرین لحظه بازی باشد.
یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های داستان جوئل و الی این است که می‌توان برداشت‌های مختلفی از رابطه آن‌ها داشت و حتی ممکن است برخی از این برداشت‌ها دقیقاً هدف سازندگان نبوده باشند. برای بسیاری از بازیکنان، قرار گرفتن این صحنه در پایان بازی باعث شد انگیزه‌های الی برای انتقام معنای عمیق‌تری پیدا کند.
الی تنها به خاطر کشته شدن وحشیانه جوئل توسط ابی خشمگین نبود؛ بلکه ابی باعث شد الی آخرین فرصت خود برای گفتن اینکه جوئل را دوست دارد و شاید بتواند او را ببخشد، از دست بدهد. این صحنه یادآوری می‌کند که اگرچه رها کردن کینه‌ها می‌تواند برای انسان‌ها سالم باشد، اما وقتی پای افرادی که عمیقاً دوستشان داریم در میان باشد، احساسات پیچیده و زخم‌های گذشته همیشه اجازه نمی‌دهند به سادگی از آن‌ها عبور کنیم.
در نهایت، این صحبت‌های تروی بیکر بار دیگر نشان می‌دهد که چرا پایان The Last of Us Part II تا این اندازه میان بازیکنان بحث برانگیز و ماندگار شده است؛ چرا که یک تغییر ساده در جایگاه یک صحنه می‌توانست تمام برداشت مخاطبان از داستان الی، جوئل و مسیر انتقام او را تغییر دهد.