«اعتمادآنلاین» گزارش می‌دهد:
مردی که متهم است برای گرفتن انتقام از دو تاجر به آنها شلیک کرده و باعث مرگ یکی از آنها شده است پای میز محاکمه رفت.
به گزارش اعتمادآنلاین، متهم که مردی افغانستانی است متهم است با دو همدست دیگرش مرتکب قتل شده است.
این پرونده چهار سال و نیم قبل به جریان افتاد؛ زمانی که دو شریک به فاصله چند روز هدف گلوله قرار گرفتند. اولین شریک که مردی میانسال به نام سیاوش است به کما رفت اما جانش را از دست نداد. چند روز بعد و در حالی که ماموران در حال تحقیق بودند، شریک دوم هدف گلوله قرار گرفت. این مرد جوان که وحید نام داشت جانش را از دست داد.
با به هوش آمدن سیاوش، تحقیقات از او آغاز شد. او گفت: من و وحید شریک بودیم و با هم کار می‌کردیم. وحید مدتی قبل به من گفته بود با مردی افغانستانی دچار مشکل است و آن مرد تهدید به قتل کرده است. وحید به من گفت مراقب خودت باش، او راحت آدم می‌کشد. بعد هم به ما تیراندازی شد.
پلیس با بررسی دوربین‌های مداربسته عکس مرد ضارب را به دست آورد و بعد از مدت‌ها تحقیق موفق شد مرد ضارب و یک نفر دیگر را که او را به محل رسانده بود بازداشت کند. متهم اصلی که رحمان نام دارد، اتهام را قبول نکرد و مدعی شد شخصی به نام فرهاد مرتکب این قتل شده است. متهم ردیف دوم هم گفت شلیک را ندیده اما رحمان را به محلی که ماموران می‌گویند برده است. پلیس نفر سوم را شناسایی کرد و مشخص شد فرهاد در زندانی در کرج است. با انتقال فرهاد به اداره آگاهی او هم قتل را انکار کرد و گفت اصلاً نمی‌داند چه شده است اما بعد اتهام را قبول کرد و گفت پول گرفت تا مرتکب قتل شود.
در نهایت کیفرخواست علیه رحمان به اتهام مباشرت در قتل و شروع در قتل و سهیل، متهم ردیف دوم، به اتهام معاونت در قتل و معاونت در شروع قتل صادر شد. همچنین برای فرهاد هم اتهام حمل سلاح صادر شد. پرونده به دادگاه کیفری استان تهران رفت. در جلسه رسیدگی وکیل اولیای دم از طرف آنها درخواست قصاص کرد و گفت: از نظر ما رحمان قاتل اصلی است و گفته‌های امید که وکیل رحمان به آن استناد کرده اعتراف دروغ بوده است.
سپس سیاوش شاکی پرونده در جایگاه حاضر شد و توضیح داد: من از محل کارم سوار ماشین پژو 206 شدم و حرکت کردم. من 206 داشتم و وحید 207. ماشین هر دوی ما سیاه بود. وحید چند دقیقه قبل از رسیدن من حرکت کرده بود و من ماشینم را در محل پارک وحید پارک کردم. بعد که کارم را انجام دادم و راه افتادم متوجه شدم انگار کسی پشت من است، حتی یک کوچه را خلاف رفتم. همان پراید مرا دنبال می‌کرد. وارد کوچه‌ای شدم که خانه‌ام در آن بود. کوچه بن‌بست بود. ماشینی که در تعقیب من بود عقب‌عقب رفت و خارج شد. یک نفر که همین رحمان بود پیاده شد. من فکر کردم خفت‌گیر است. زنگ در خانه را زدم تا وارد خانه شوم که به من شلیک کرد. اول نفهمیدم که به من شلیک شده است. دنبالش دویدم. به مردم گفتم پلاک ماشین را بردارید، او دزد است. همان‌جا احساس کردم بدنم خیس شد و دیدم گلوله خورده‌ام و بعد بیهوش شدم.
این مرد ادامه داد: رحمان به من شلیک کرد. من او را دیدم و اعترافات دیگر متهمان نامعتبر است. اینها ماشین من و وحید را اشتباهی گرفتند و به همین خاطر اول به من شلیک کردند و بعد که دیدند اشتباه کرده‌اند به وحید شلیک کردند.
سپس رحمان در جایگاه قرار گرفت. او گفت: من این کار را نکردم.
قاضی پرسید: پس چرا تصویر تو در دوربین‌های مداربسته است؟
متهم پاسخ داد: این فرد جثه‌اش شبیه من است. فرهاد متهم ردیف سوم هم جثه‌اش شبیه من است. برای همین ما را اشتباه گرفته‌اند.
قاضی گفت: تو در زمان قتل آنجا چه می‌کردی؟ تلفنت آنجا آنتن داشت.
متهم توضیح داد: من در زمان قتل در افغانستان بودم چون پسرعمویم به قتل رسیده بود و برای مراسم به آنجا رفته بودم. اما بعدش به ایران آمدم. به آن منطقه رفته بودم که پول افغانی بگیرم، برای کار دیگری نرفته بودم.
در ادامه متهم ردیف دوم در جایگاه قرار گرفت. او گفت: من فقط رحمان را به آنجا بردم و نمی‌دانم چرا رفت و چه کرد اما گفته بود که برای گرفتن افغانی می‌رود.
در ادامه فرهاد، متهم ردیف سوم، در جایگاه قرار گرفت. او گفت: اعتراف من به قتل زیر فشار بود. من به جرم دیگری در زندان بودم که مرا به آگاهی بردند و بازجویی‌ام کردند. هرچه گفتند من هم اعتراف کردم. من اصلاً این اشخاص را که شاکی هستند نمی‌شناسم.
با پایان جلسه دادگاه، قضات برای تصمیم‌گیری وارد شور شدند.