ژوزه مورینیو آزادی عمل قابل توجهی به بازیکنان رئال مادرید داده است تا بتوانند از تمام پتانسیل خود استفاده کنند.
به گزارش "ورزش سه"، ترتیب و نظم، با تخیل و خلاقیت در تضاد نیست و این نکته‌ای است که مورینیو به خوبی آن را درک می‌کند. یک تیم برای عملکرد موثر به سازوکارهای مشخصی نیاز دارد اما همچنین به بازیکنانی با استعداد نیاز دارد که بتوانند از چارچوب‌های معمول خارج شده، فضاها را به درستی تفسیر کرده و یک حرکت تقریباً بی‌اهمیت را به یک موقعیت گلزنی تبدیل کنند. مورینیو می‌خواهد با ایجاد تعادل بین نظم و استعداد فردی، هویت تهاجمی رئال مادرید را شکل دهد.
آردا گولر، جود بلینگام و برناردو سیلوا نمونه‌هایی از بازیکنانی هستند که می‌توانند به بهترین نحو این ایده را به اجرا درآورند. بازیکنانی که توانایی دریافت توپ در فضاهای بین خطوط، تغییر ریتم بازی، همکاری در فضاهای محدود و یافتن راه حل‌هایی در مواقعی که بازی به نظر به بن‌بست رسیده، را دارند. هدف این نیست که خلاقیت آنها را محدود کنیم، بلکه می‌خواهیم آن را در خدمت یک ساختار تیمی قرار دهیم تا تیم بتواند به طور مداوم حمله کند، بدون این که تعادل خود را از دست بدهد.
رئال مادرید با هزاران راه برای ایجاد خطر
آمارها در برنابئو، این رویکرد را تأیید می‌کنند. رئال مادرید در هر هفت بازی خانگی خود پیروز شده و در مجموع 23 گل به ثمر رسانده است، به طور میانگین 3.29 گل در هر مسابقه. این آمار نشان‌دهنده توانایی این تیم در ایجاد خطر و یافتن راه‌های مختلف برای رسیدن به دروازه حریف است. پیروزی کامل (هفت برد از هفت بازی) بهترین معرفی‌کننده تیمی است که توانسته است قابلیت اطمینان خود را که برای مدت طولانی در خانه همراهش بود و در فصل‌های اخیر از دست داده بود، بازیابی کند.
علاوه بر این، این تیم به یک فرمول خاص وابسته نیست. رئال مادرید در حملات سریع، حرکات انفرادی، تاکتیک‌های از پیش تعیین شده، حملات سازمان یافته، سانترها، توپ‌های برگشتی و شوت‌های از راه دور به گل دست یافته است. تنوع تاکتیک‌ها، مشکلات را برای حریفان افزایش می‌دهد و به بازیکنان خلاق این تیم، فضایی را می‌دهد تا بتوانند از نقاط قوت خود به بهترین نحو استفاده کنند.
آزمون بزرگ
برای یافتن یک سابقه مشابه با آمار گلزنی بیشتر در هفت بازی اول یک فصل در خانه، باید به فصل ۱۲-۲۰۱۱ برگردیم، زمانی که این تیم 26 گل به ثمر رسانده بود. آن زمان، رئال مادرید تیمی بود که رکورد 100 امتیاز در لالیگا را به ثبت رساند. با این حال، هنوز جای پیشرفت وجود دارد. این تیم همچنان فرصت‌ها را از دست می‌دهد و عملکرد تهاجمی آن همیشه به حداکثر بازدهی تبدیل نمی‌شود.
ایجاد فرصت‌های زیاد یک مزیت است، تبدیل این حجم از فرصت‌ها به یک مزیت تعیین‌کننده، گام بعدی است. مورینیو می‌خواهد رئال مادرید رویکرد تهاجمی و جاه‌طلبی خود را حفظ کند اما در عین حال، بتواند با دقت بیشتری حمله کند و در مواقعی که نیاز به دفاع دارد، بهتر عمل کند.
در اینجا، چالش بزرگ روز یکشنبه مطرح می‌شود. بازی ال‌کلاسیکو بین بارسلونا و رئال مادرید در نوکمپ مستلزم انتقال این توانایی تهاجمی به یک زمینه متفاوت، دور از حمایت برنابئو و در برابر حریفی است که دقت در تصمیم‌گیری را می‌طلبد. ال‌کلاسیکو، نه تنها استعداد فردی بازیکنان رئال مادرید را به چالش می‌کشد، بلکه توانایی سیستم تیمی را نیز برای حفظ آن در یک بازی با بالاترین سطح رقابت، مورد آزمایش قرار می‌دهد. به همین دلیل، مورینیو می‌خواهد بازیکنان خلاقش آزادی عمل داشته باشند، اما این آزادی، به یک ساختار نیاز دارد تا آن را ثمربخش کند.