عصر ایران؛ امیرعباس میرزاخانی- سیاست در ایران مدتهاست که از ریل «رقابت برنامهمحور» خارج شده و به زمین سوختهای بدل گشته که در آن، بقای یک طیف خاص تنها در گرو ترور شخصیت، پروندهسازی و حذف معنوی نیروهای مؤثر کشور تعریف میشود.
بنمایه این هشدار تلخ را اخیراً محمد هاشمی رفسنجانی، عضو پیشین مجمع تشخیص مصلحت نظام و رئیس اسبق صداوسیما، در گفتوگو با پایگاه خبری «فرارو» عریان ساخت. او با اشاره به رفتار رادیکالهای پایداری و تقابل فزاینده آنان با ارکان حاکمیت، تصریح کرد که تقلیل دادن مسائل اساسی کشور به تسویهحسابهای کور و دامن زدن به منازعات فرقهای، یک «خودزنی تمامعیار» است؛ جریانی پر سر و صدا که فریادهای رسانهایاش هرگز بازتاب خواست اکثریت یک جامعه متکثر ۹۰ میلیونی نیست.
اما آنچه امروز در صحنه سیاسی کشور رخ میدهد، بسیار فراتر از یک مجادله لفظی یا اختلافنظر درونجناحی است.
تندروها نقاب از چهره برداشته و بیپروا به خاکریزهای اصلی نظام شلیک میکنند. سر دادن شعارهای هنجارشکنانه، ساختارشکن و توهینآمیز علیه رئیسجمهور مستقر، رئیس مجلس شورای اسلامی، وزیر امور خارجه و دیپلماتهای ارشد تیم مذاکرهکننده _ آنهم درست در بزنگاههایی که کشور درگیر سختترین نبردهای بینالمللی و اقتصادی است _ گواهی بر این مدعاست که خردستیزی این طیف دیگر هیچ حد و مرزی نمیشناسد.
ابعاد این رفتارهای ضدملی زمانی آشکارتر میشود که به کارنامه این جریان در بحرانیترین روزهای کشور نگاه کنیم؛ این گروه حتی در جریان جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه نیز دست از تخریب و بحرانآفرینی برنداشت و در مراسم و تجمعات به اصطلاح انقلابی، با سر دادن شعارهای ساختارشکنانه و توهینآمیز، نوک پیکان حملات خود را متوجه مقامات رسمی کشور ساخت؛ از دکتر پزشکیان (رئیسجمهور) و قالیباف (رئیس مجلس و رئیس تیم مذاکرهکننده) گرفته تا عباس عراقچی (وزیر امور خارجه)، همه و همه زیر آوار هتاکیهای این جماعت ماندند. کارنامه سیاه این فرقه در حذفگری، قدمتی فراتر از این دارد؛ کمااینکه این گروه تندرو حتی قبل از شهادت دکتر علی لاریجانی نیز در مقاطع مختلف و با روشهای گوناگون، هجمهها و تخریبهای سازمانیافتهای را متوجه ایشان و بسیاری دیگر از چهرههای خدوم و خادم کشور کرده بود...
باید صریح و بیلکنت گفت: این رفتارها و این دستاندازیهای پرهزینه، اساساً ربطی به خطکشیهای رایج «اصولگرا» و «اصلاحطلب» ندارد. مسئله، رقابت دو جناح شناسنامهدار سیاسی نیست؛ مسئله، طغیان یک ماشین تخریب لجامگسیخته است که هر صدای معتدل، هر تدبیر عقلانی و هر ارادهای برای گرهگشایی از کار ملک و ملت را هدف میگیرد. برای متولیان این پروژه ویرانگر، فرقی نمیکند فردی که در میدان ایستاده اصلاحطلب است یا اصولگرا؛ هر که دل در گرو منافع ملی داشته باشد، در چارچوب قانون عمل کند و در برابر رادیکالیسم کور سر خم نکند، مستوجب هتک حرمت و ترور شخصیت است.
این ماشین تخریب، با برچسبزنیهای امنیتی و ترویج ادبیات اتهام و خیانت، یک به یک دلسوزان واقعی نظام، خادمان انقلاب و کارگزاران مجرب را به مسلخ میبرد.
روزی دیپلمات کارکشته کشور را در خط مقدم مذاکرات «سازشکار» و «خائن» میخوانند، روز دیگر رئیس قوه مجریه را آماج کنایههای ویرانگر قرار میدهند و دیگر روز، رئیس مجلس را به جرم پایبندی به منافع کشور و عقلانیت حاکمیتی تخریب میکنند. منطق این فرقه ساده اما هولناک است: «هرکس با هیجان و تندروی ما همراه نیست، باید از قطار انقلاب پیاده شود.»
پیامد ناگزیر این رفتار ضدملی، چیزی جز تهی کردن نظام از سرمایه انسانی، ایجاد انسداد مدیریتی و تشدید قهر اجتماعی نیست. تندروها عامدانه با هدم چهرههای میانهرو و سوزاندن پلهای ارتباطی، تلاش میکنند فضا را در وضعیت بحران دائمی و دوقطبیهای مرگبار نگه دارند؛ چراکه حیات سیاسی این اقلیت پر سر و صدا، صرفاً در بستر تنش، نزاع و حذف دیگران دوام میآورد.
اما جامعه فهیم و رنجکشیده ایران تماشاگر منفعل این بازیهای ویرانگر نخواهد بود. مردم عملکردها، هزینهسازیها و مواضع را با ترازوی تدبیر و کارآمدی میسنجند، نه با فریادهای نمایشی و پلاکاردکشیهای محفلی. افکار عمومی بهخوبی تفاوت میان «غیرت دینی و انقلابی» با «کاسبی تندروی» را درک میکند.
به همین دلیل، وقت آن فرارسیده که حاکمیت و عقلا و دلسوزان واقعی هر دو جناح، این ماشین انتحاری را متوقف کنند. نمیتوان هزینههای سنگین خارجی و بحرانهای انباشته داخلی را مهار کرد در حالی که جریانی تمامیتخواه، سرمایههای کشور و مسئولان ارشد آن را زیر پای منافع باندی ذبح میکند.
تندروها باید بدانند آتشی که امروز برای جزغاله کردن یاران انقلاب و مدیران کشور برپا کردهاند، پیش از هر کس، دامان خودشان را خواهد گرفت و آنان را در پیشگاه تاریخ و ملت، به عنوان سنگاندازان مسیر عقلانیت و توسعه ایران رسوا خواهد ساخت.
