استیو بلومفیلد، سردبیر سابق نشریه آبزرور در یادداشتی در گاردین به ابعاد فاجعه‌آمیز سیاست‌های رژیم اشغالگر قدس در سطح جهانی پرداخته است. نویسنده با مرور سه سالی که از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ گذشته استدلال می‌کند این تاریخ نه فقط برای غزه و رژیم صهیونیستی، بلکه برای کل جهان یک نقطه گسست تاریخی بوده است. به گفته او، اگرچه همه نقاط چرخش تاریخ در لحظه وقوع واضح نیستند، اما در مورد اسرائیل، این گسست دیگر قابل انکار و مباحثه نیست.
غزه؛ تابلو تلاش برای نابودی یک ملت
نویسنده با اشاره به به‌روزرسانی اخیر گوگل مپ می‌گوید تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد سه سال حملات بی‌امان اسرائیل چه بر سر غزه آورده است. شهرها به خاک و آوار تبدیل شده‌اند. مساجد و بیمارستانی که سه سال پیش دیده می‌شدند، اکنون ناپدید شده‌اند. ساحلی که روزی خالی بود، اکنون مملو از چادر آوارگان است. به نوشته او، این تصویر چیزی نیست جز «ظاهرِ تلاش برای نابودی یک ملت». حملات اسرائیل بیش از ۷۳هزار فلسطینی را کشته که در میان آن‌ها ۲۱هزار کودک بوده است.
نویسنده تأکید می‌کند اسرائیل نیز پیش و پس از ۷ اکتبر دارد. بنیامین نتانیاهو تصویری از امنیت و حتی تسخیرناپذیری ساخته بود، اما سهولت اجرای حمله حماس — که به کشته شدن هزار و ۲۰۰ اسرائیلی از جمله صدها جوان در یک جشنواره موسیقی انجامید — آن باور را برای همیشه نابود کرد. با این حال، پاسخ وحشیانه اسرائیل بسیار فراتر از دو طرف درگیری رفته است.
بلومفیلد فهرست مفصلی از کشورها و گروه‌هایی ارائه می‌دهد که در این جنگ زنجیره‌ای درگیر شده‌اند. اسرائیل نیرو به سوریه فرستاده؛ عملاً بخش‌هایی از جنوب لبنان را ضمیمه کرده و همان تاکتیک‌های غزه را در آنجا به کار برده است؛ با حمایت آمریکا جنگی را با ایران آغاز کرده که به یک درگیری منطقه‌ای تبدیل شده و هر ۶ کشور خلیج‌فارس را تحت تأثیر قرار داده است. در آن سوی دریای سرخ نیز، برخی از همین بازیگران در جنگ سودان و درگیری تازه داخل اتیوپی حضور دارند. نتیجه این است که بیش از یک دوجین کشور در دو قاره در جنگ‌هایی با بازیگران همپوشان گرفتار شده‌اند.
فروپاشی نظام حقوق بین‌الملل و ریاکاری غرب
نویسنده، این بخش را «خطرناک‌تر» از گسترش جغرافیایی جنگ می‌داند. در سال ۲۰۲۲، رهبران غربی با اتکا به نقض حقوق بین‌الملل، ائتلافی اخلاقی علیه حمله پوتین به اوکراین ساختند. اما در غزه، همان رهبران از اسرائیل حمایت کردند و حتی وقتی روشن بود قوانین نقض می‌شوند، به حمایت ادامه دادند. این ریاکاری نه فقط در جنوب جهانی، بلکه میان میلیون‌ها شهروند خود غرب نیز دیده شده است. به نوشته او، این فروپاشی، اعتبار سیاسی غرب را از بین برده است.
این تحلیلگر، دو تحول کلیدی را برجسته می‌کند. نخست، پخش زنده جنایات جنگی. با وجود ممنوعیت حضور خبرنگاران بین‌المللی، هر کسی با یک گوشی می‌دانست در غزه چه می‌گذرد. صدها خبرنگار فلسطینی بمباران بیمارستان‌ها و مدارس، کافه‌ها و چاه‌ها، کشتار در محل‌های توزیع غذا و مرگ کودکان و نوزادان را گزارش کردند. به نوشته او، «جنایات جنگی هرگز پیش از این به‌صورت زنده، بی‌امان، هر ساعت از هر روز در سراسر جهان پخش نشده بود». دوم، هوش مصنوعی در انتخاب اهداف. اسرائیل پیشگام استفاده از AI برای انتخاب اهداف شده و ما را به آینده‌ای سوق داده که برای آن آماده نیستیم.
نقش آمریکا؛ از بایدن تا جمهوری‌خواهان
به عقیده بلومفیلد، این فاجعه در زمانی رخ داد که غرب هنوز می‌توانست ادعا کند «نظم مبتنی بر قوانین بین‌المللی» وجود دارد. اگرچه ترامپ آن را نابود کرد، اما آغاز تخریب در دوره بایدن بود. بایدن جریان بی‌وقفه سلاح به اسرائیل را تضمین کرد. بایدن بر وتو هر قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل که خواستار آتش‌بس بود، پافشاری کرد. بایدن وقتی دادگاه کیفری بین‌المللی قصد تعقیب نتانیاهو برای جنایات جنگی را داشت، به آن حمله کرد. به نوشته بلومفیلد، اکنون، اسرائیل از سوی همه اعضای گروه هفت — از جمله دولت‌های میانه‌رو و چپ‌میانه — چک سفید دریافت کرده است. مکرون در فرانسه، شولتس در آلمان، ترودو در کانادا و آلبانیز در استرالیا همگی در ابتدا از اسرائیل حمایت کردند.
نویسنده، تنها روزنه امید را تغییر افکار عمومی و تغییرات سیاسی در بسیاری از کشورها می‌داند. در بریتانیا، نخست‌وزیر فعلی یکی از معدود سیاستمداران غربی است که چند هفته پس از ۷ اکتبر خواستار آتش‌بس شد. در آمریکا، حمایت از اسرائیل به‌شدت سقوط کرده است. به نوشته نویسنده، برای هر دموکراتی که بخواهد در ۲۰۲۸ رئیس‌جمهور شود، هیچ مسیر معتبری به کاخ‌سفید وجود ندارد که شامل حمایت از آرمان فلسطین نباشد. با این حال، نویسنده هشدار می‌دهد نمی‌توان چشم بست و امیدوار بود تغییر در آمریکا به‌طور جادویی جهان را به ۶ اکتبر ۲۰۲۳ بازگرداند. او می‌پرسد «آیا در ۷ اکتبر وارد جهان جدیدی شدیم یا فقط متوجه شدیم کجا هستیم؟»
نویسنده یادآوری می‌کند در سه سال پیش از حمله حماس نیز همین روندها در جنگ‌های تیگرای و سودان دیده شده بود. در تیگرای، جنگ میان دولت مرکزی اتیوپی و جبهه آزادی‌بخش تیگرای ۶۰۰هزار نفر را کشت. کشتارهای وحشیانه، گرسنگی اجباری، استفاده گسترده از پهپادها و مطلقاً هیچ پاسخ‌گویی. وقتی بی‌مجازاتی وجود دارد، اهرم‌های بسیار کمی برای فشار باقی می‌ماند. او می‌نویسد «این جهان کنونی ماست. اگر قرار است چیزی تغییر کند، باید این را بپذیریم».