برخی بعد از جراحیها و تزریقهای دائمی، فقط یک آرزو دارند؛ برگشتن به چهره قبلیشان؛ آرزویی که در بازار زیبایی امروز و طبق تماسهای ما تا ۷۰۰ میلیون تومان آب میخورد.
«کیسهای متفاوتی داشتیم؛ برای یکی با جراحیهای لیفتِ بعد از تخلیه ۴۰۰ میلیون تومان تمام شده و برای دیگری ۷۰۰ میلیون تومان!» این جمله مسئول پذیرش یکی از مراکز جراحی زیبایی تهران است، وقتی پشت خط تلفن میپرسیم برای خلاص شدن از دست یک «ژل دائمی» و برگشتن به چهره قبلی، چقدر باید هزینه کنیم. اما ماجرا با خرج کردن این مبلغ هم به راحتی تمام نمیشود؛ باید زیر نظر پزشک سونوگرافی انجام شود تا دکتر وضعیت ژل و میزان چسبندگی آن را ببیند که اصلاً میشود تخلیهاش کرد یا نه و آیا آن صورت دوباره به چهره قبلی خودش نزدیک میشود یا نه!
برای اینکه بفهمیم بازگشت از جراحیهای «دائمی» در بازار زیبایی چقدر آب میخورد، خودمان را جای مراجعان پشیمان گذاشتیم و با چند کلینیک و مرکز جراحی تماس گرفتیم. راستش را بخواهید، در طول این تماسها لحظهای خودم را جای این افراد گذاشتم که مجبورند به هر دری بزنند تا فقط نزدیک به چهره قبلشان شود؛ حسی که واقعاً دردناک و ناراحتکننده بود...
در یکی از کلینیکها، وقتی از ناهمواری صورت بعد از عمل «بوکالفت» (تخلیه چربی گونه) گفتیم، مشاور با لحنی عادی توضیح داد که این اتفاق کاملاً رایج است و برای کلاژنسازی و صاف کردن پوست، انجام «اندولیفت» را پیشنهاد داد که بسته به دستگاه چینی یا ایتالیایی، بین ۳۶ تا ۵۵ میلیون تومان هزینه دوباره داشت؛ آن هم بدون اینکه چربی از دسترفته صورت برگردد. درباره ژلهای دائمی و پاژ اما ماجرا خیلی سنگینتر بود؛ برخلاف فیلرهای معمولی که با تزریق آنزیم (نزدیک به ۲ میلیون تومان برای هر واحد) حل میشوند، این ژلها با هیچ آنزیمی از بین نمیروند و پای جراحیهای باز، اتاق بیهوشی، همان فاکتورهای چندصد میلیونی و دورههای نقاهت طولانی باز میشود؛ البته این هم در صورتی است که ژل با بافتها و اعصاب صورت گره نخورده باشد و پزشک جرات دست زدن به آن را داشته باشد. عجیبتر اینکه تمام این ارقام سرسامآور در حالی روی دست بیمار میماند که انجام اولیه همین ژلها یا تخلیه چربی صورت، در زمان خودش نهایتاً با ۱۰ تا ۳۰ میلیون تومان انجام شده بود.
تبلیغ رایگان هنرپیشهها
این تب تند دستکاری چهره و اندام با وعده «ماندگاری همیشگی»، از تزریق ژلهای سیلیکونی و پاژ گرفته تا بوکالفت، ساکشن غبغب، پروتز چانه و حتی تاتو و شیدینگهای عمیق لب و چشم، آنقدر همهگیر شده که دامنش بازیگرها و مدلهای معروف را هم گرفته است. چهرههای شناختهشدهای که با خودت میگویی لابد اینها دیگر آخرین نفری هستند که سمت جراحی میروند، اما حالا پیشقدم این بازار شدهاند و صفحه اینستاگرام را تا باز میکنی یک هنرپیشه در حال انجام کار زیبایی و تبلیغ کلینیکی در تهران است. ماجرا اینجاست که بازار زیبایی مدام تعریفش را به روز میکند؛ یک روز صورت گرد مد است، فردا زاویه فک تیز، پسفردا گونه خالیشده. تغییرات زیبایی مثل یک باتلاق شده که به محض پا گذاشتن روی آن غرق میشوی!
پشت ویترین اینستاگرام
از روی جلد مجله تا خانهنشینی
در دنیای واقعی و پروندههای پزشکی هم نمونههای تکاندهندهای ثبت شده است؛ مثل ماجرای «لیندا اوانجلیستا»، مدل مشهور دهه نود میلادی، که برای از بین بردن دائمی چربیهایش تن به یک روش غیرجراحی داد، اما سلولهای چربیاش به تودههای سفت و دردناک زیر پوست تبدیل شدند و او بعد از سالها خانهنشینی و عملهای ترمیمی ناموفق، اعتراف کرد که این اتفاق چهره، شغل و روانش را نابود کرده است. در گزارشهای علمی و پروندههای پزشکی منتشرشده در نشریه معتبر جراحی زیبایی آمریکا هم نمونههای تکاندهندهای ثبت شده است؛ مثل پروندهی زنی ۴۹ ساله که سالها بعد از تزریق ژل دائمی «پاژ» به سینه، با سُر خوردن ژل به زیر پوست شکم و عفونت شدید راهی اتاق عمل شد. در گزارشهای جراحان ترمیمی ایران هم موارد مشابهی در صورت دیده شده؛ از جمله زنانی که چند سال بعد از تزریق این ژل به گونه، با حرکت کردن مواد به سمت گردن و حتی نفوذ آن تا پشت پلک و خطر آسیب به بینایی روبهرو شدهاند
کاسبیِ دو سر برد؛ از تزریق تا تخلیه!
اما چرا بدن بعد از این تزریقها به این شکل و وضع دچار میشود؟ پزشکان توضیح میدهند که با بالا رفتن سن پوست تغییر میکند، اما ژلهای دائمی، پروتزها و جای خالی چربیهای تخلیهشده سر جایشان خشک میشوند. وقتی چربی طبیعی صورت با بوکالفت خالی میشود، چند سال بعد صورت ناگهان گود و شکسته میشود و فرد برای پر کردنش دوباره سراغ فیلر میرود و چهرهاش زمختتر میشود. در کنار آسیبهای جسمی، آسیب روانی این چرخه هم سنگین است؛ وسواس فکری جلوی آینه، اضطراب دائمی از خراب شدن چهره و افسردگی ناشی از نشناختن خود.
عجیبتر اینکه این روزها وقتی پای صحبت دکترهای زیبایی و جراحان پلاستیک مینشینی، میبینی سرشان برای «جراحیهای ترمیمی» و تخلیه کارهای قبلی، از خودِ جراحیهای زیبایی اولیه هم شلوغتر است. یکی از فوقتخصصان جراحی پلاستیک و ترمیمی در تهران که بخش بزرگی از جراحیهای هفتگیاش به تخلیه ژلهای دائمی و اصلاح عوارض بوکالفت اختصاص دارد، در توضیح این موج تازه میگوید: «ژلهای دائمی مثل سیمان به بافت و عصبهای ظریف صورت میچسبند؛ هنگام تخلیه، جراح روی لبه تیغ راه میرود تا عصب صورت فلج نشود. متاسفانه مراجعان فکر میکنند با جراحی همه چیز مثل روز اول میشود، در حالی که جای خالی ژل، صورت را گود و افتاده میکند و نیاز به لیفتهای سنگین دارد.» آدمهایی که یکبار میلیونها تومان برای تغییر چهره خرج کردهاند، حالا چندماه یا چندسال بعد با دست خودشان چندین برابر همان پول را روی میز میگذارند تا فقط از شر آن تغییرات خلاص شوند. اما تلخترین واقعیت این بازار دو سر برد اینجاست که بعد از تمام این هزینههای غیرقابل برگشت و تحمل ماهها درد و دوران نقاهت، جراحان ترمیمی همان اول کار آب پاکی را روی دست بیمار میریزند: «صورت و اندام شما دیگر شاید هیچوقت به حالت طبیعی و روز اولش برنمیگردد.» بازگشت به چهره قبل، حالا گرانترین و دستنیافتنیترین سفارشِ کلینیکهای زیبایی است.
