نمایش «نبرد رستم و سهراب» به کارگردانی یلدا فاطمی روز شنبه ۲۵ مهرماه به عنوان یکی از آثار حاضر در بخش مسابقه جشنواره تئاتر دوستی ملل در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه رفت. در این اجرا پیوندی خلاقانه میان ادبیات و هنر شکل گرفت و متن شاهنامه از دیدگاهی امروزی روایت شد.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، یلدا فاطمی، کارگردان نمایش «نبرد رستم و سهراب» درباره میزان وفاداری متن نمایش به شاهنامه به ایبنا گفت: در اجرای «نبرد رستم و سهراب» چارچوب اصلی داستان و اشعار شاهنامه را کاملاً حفظ کردم، چون وفاداری به فردوسی و جهان اثرش برایم اهمیت زیادی داشت. معتقدم وقتی به سراغ چنین گنجینه‌ای می‌رویم، باید پیش از هر چیز به اصالت و ارزش‌های آن وفادار باشیم اما این وفاداری لزوماً به معنای فاصله گرفتن از زمانه خودمان نیست.
فاطمی در ادامه بیان کرد: در بخش‌هایی از اجرا، با استفاده از فاصله‌گذاری و اضافه کردن عناصری متناسب با مسائل سیاسی و اجتماعی امروز، تلاش کردم پلی میان گذشته و حال ایجاد کنم. برای من مهم بود که مخاطب فقط شاهد بازگویی یک داستان تاریخی نباشد، بلکه بتواند ارتباط آن را با جهان امروز و اتفاقاتی که در زندگی معاصر با آن‌ها مواجه هستیم، پیدا کند.
وی افزود: به نظرم قدرت متون کلاسیک دقیقاً در همین است که با وجود گذشت قرن‌ها، همچنان ظرفیت معناهای تازه را دارند. شاهنامه متعلق به گذشته است، اما پرسش‌هایی که در دل آن مطرح می‌شوند، هنوز زنده‌اند. هدف من این بود که بدون دست بردن در اصل روایت و اشعار فردوسی، امکان خوانش امروزی آن را فراهم کنم. خوانشی که هم به ریشه‌های فرهنگی‌مان وفادار باشد و هم بتواند با دغدغه‌های مخاطب امروز ارتباط برقرار کند.
این کارگردان تئاتر گفت: داستان رستم و سهراب برای من فقط روایت یک نبرد یا تراژدی میان پدر و پسر نیست، داستان مواجهه انسان با سرنوشتی است که گاهی خودش هم از حقیقت آن آگاه نیست. چیزی که در این داستان برای من اهمیت داشت، ظرفیت عاطفی و انسانی آن بود. اینکه چگونه ناآگاهی، تقدیر و شرایطی که شخصیت‌ها در آن قرار می‌گیرند، می‌تواند به فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر منتهی شود.
فاطمی در پایان بیان کرد: شاهنامه فقط یک اثر ادبی متعلق به گذشته نیست، بخشی از هویت، حافظه تاریخی و فرهنگی ماست که فردوسی با رنج و تلاش خود آن را به نسل‌های بعد منتقل کرده است. وظیفه ما به‌عنوان هنرمندان این است که اجازه ندهیم چنین گنجینه‌ای فقط در کتاب‌ها باقی بماند، بلکه باید با زبان هنر، آن را دوباره به زندگی امروز بیاوریم.