کمیته نوبل ادبیات با انتخاب آن کارسون، شاعر و جستارنویس کانادایی، انتخابی شورانگیز پیش چشم اهالی کتاب گذاشت؛ نویسنده‌ای با لحنی یکتا، پیراسته و بی‌پروا که از دهه هشتاد میلادی مرزهای شعر، پژوهش کلاسیک و طراحی گرافیک را به‌هم ریخته است.
سرویس بین‌الملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- الهه شمس: خواندن کارسون تجربه‌ای متفاوت و اعتیادآور است. اگر می‌خواهید وارد جهان پرکشش او شوید، بهترین مدخل «زیبایی شوهر: یک مقاله خیالی در ۲۹ رقص تانگو» (The Beauty of the Husband) است. این روایت خودزندگینامه‌داستانی از فروپاشی یک رابطه، تصویری عریان و درخشان از حسادت ترسیم می‌کند؛ کتابی پرشور و تندآهنگ که فصل‌های منظوم آن مانند رقص تانگو میان خشم و تمنا تاب می‌خورند.
برای کسانی که شیفته داستان‌های بلند و گیرا هستند، زندگینامه سرخ (Autobiography of Red) کتابی است که نباید زمین گذاشت. کارسون در این رمان منظوم، داستان کهن و تکه‌تکه گریون در یونان باستان را بازگو می‌کند و تمثیلی مدرن از «دیگری بودن» می‌سازد؛ هنرمند جوانی که زخم‌های آسیب خانوادگی را بر دوش می‌کشد و با بحران هویت و تنهایی دست‌به‌گریبان است. کارسون در سال ۲۰۱۳ دنباله این اثر را با عنوان رد داک (Red Doc) روانه بازار نشر کرد.
آثار کارسون با وجود ایجاز و پیراستگی شدید، پر از پرسش‌های بنیادی و راه‌های تازه برای اندیشیدن هستند. نمونه شاخص آن نخستین کتابش، اروس تلخ و شیرین: یک جستار (Eros the Bittersweet) است. این اثر که ابتدا در قالب رساله دکتری او در انتشارات دانشگاه پرینستون منتشر شد، خوانشی تازه از مفهوم «اروس» در اندیشه یونانی است؛ کارسون نشان می‌دهد اشتیاق، همواره از دل فقدان سرچشمه می‌گیرد و همین بازی پیوسته حضور و غیاب است که به میل آفرینش هنری جان می‌بخشد.
جسارت ساختاری کارسون در همکاری‌هایش با رابرت کوری به اوج می‌رسد. کتاب نوکس (Nox) متنی درون یک جعبه آکاردئونی است؛ ادای احترامی ژرف و چندرسانه‌ای به برادر گمشده‌اش که مجموعه‌ای از عکس‌ها، کلاژها و تأملات پراکنده را به قالب کتابی تجربی بدل کرده است. او در مجموعه دیگری به نام شناور (Float) دوازده دفترچه از شعرهای تجربی، نمایشنامه، تأملاتی درباره پرواز و گفتگویی فرضی با گرترود استاین درباره پیکاسو را در یک جعبه گرد آورده است.
درخشان‌ترین نقطه تلاقی دانش آکادمیک و نبوغ شاعرانه او را باید در «اگر نه، زمستان» (If Not, Winter) جست‌وجو کرد؛ روایت او از پاره‌شعرهای به جامانده از ساپفو. کارسون پاره‌های باستانی را با همان امانت‌داری، بی‌رحمی و عاطفه صیقل‌خورده ترجمه می‌کند تا متنی خلق شود که هم‌زمان محکم، شفاف و شکننده است.
منبع: گاردین