یک وسیله هارلی-دیویدسون را تصور کنید که به‌جای دو چرخ، چهار صندلی داشته باشد؛ وسیله‌ای که باعث می‌شود همسایه‌هایتان در مورد ارزش ملک خود تجدیدنظر کنند. کانسپت کاملاً خیالی خودروی عضلانی هارلی دیویدسون مدل ۲۰۲۸، این ایده عجیب را جدی گرفته است. این کانورتیبل مشکی و نارنجی ظاهراً قصد دارد با بزرگان دنیای خودروهای عضلانی
یک وسیله هارلی-دیویدسون را تصور کنید که به‌جای دو چرخ، چهار صندلی داشته باشد؛ وسیله‌ای که باعث می‌شود همسایه‌هایتان در مورد ارزش ملک خود تجدیدنظر کنند.
کانسپت کاملاً خیالی خودروی عضلانی هارلی دیویدسون مدل ۲۰۲۸، این ایده عجیب را جدی گرفته است. این کانورتیبل مشکی و نارنجی ظاهراً قصد دارد با بزرگان دنیای خودروهای عضلانی آمریکایی مجهز به موتور V۸ رقابت کند؛ هرچند تبدیل قدرت و صدای یک موتورسیکلت به ویژگی‌های یک خودروی اسپرت، احتمالاً دشوارتر از دوختن یک لوگوی دیگر روی کت چرمی خواهد بود.
خودروی عضلانی هارلی دیویدسون؛ شبیه موستانگ با ظاهری جسورانه
این رندر طراحی آشنای یک خودروی اسپرت را به نمایش می‌گذارد، اما شخصیت تهاجمی آن مستقیماً از دنیای موتورسیکلت‌ها الهام گرفته شده است. کاپوت کشیده، دماغه کوتاه و بخش جلویی زاویه‌دار، خودرویی شبیه فورد موستانگ را تداعی می‌کنند که زمان زیادی را در نمایندگی‌های هارلی دیویدسون گذرانده باشد.
بدنه مشکی با جزئیات نارنجی در قاب شیشه جلو، اسپلیتر جلویی و رینگ‌های بزرگ ترکیب شده است. رینگ‌های عمیق و برجسته، ظاهری سفارشی و نمایشی به این کانورتیبل می‌بخشند؛ هرچند عبور از هر چاله خیابانی با چنین چرخ‌هایی می‌تواند به کابوسی برای هزینه‌های خانوادگی تبدیل شود. چراغ‌های باریک ال‌ای‌دی و کاپوت دارای دریچه‌های تهویه نیز طراحی خودرو را مدرن‌تر کرده‌اند، بدون اینکه ظاهر آن شبیه یک کراس‌اوور برقی با پوششی نمایشی به نظر برسد.
در نمای جانبی، گلگیرهای عقب اغراق‌آمیز، درهای با خطوط تند و ارتفاع کم خودرو از سطح زمین جلب توجه می‌کنند. این ارتفاع بیشتر برای حرکت روی آسفالت صاف مناسب به نظر می‌رسد تا ورود به پارکینگ یک فروشگاه بزرگ. جذاب‌ترین بخش طراحی، سقف باز خودرو است. موتورسیکلت‌های هارلی دیویدسون همیشه حس آزادی و لذت جریان هوای تازه را منتقل می‌کنند؛ یک خودروی عضلانی چهارسرنشین روباز آمریکایی نیز می‌تواند بخشی از همین تجربه را فراهم کند، درحالی‌که فضای کافی برای همراهان و وسایل بیشتر در اختیارشان قرار می‌دهد.
در قسمت عقب، چراغ خطر قرمز سرتاسری بالای یک پنل نارنجی و دیفیوزری تهاجمی قرار گرفته است. این طراحی بسیار نمایشی و حتی کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد. بخش عقب خودرو انگار آماده ورود به مسابقه درگ است، درحالی‌که قسمت جلو هنوز مشغول ژست گرفتن برای عکاسی به نظر می‌رسد. با وجود این، چنین ظاهری با نشان هارلی دیویدسون هماهنگی خاصی دارد.
موتور V8؛ مهم‌ترین چالش خودروی عضلانی هارلی دیویدسون
سرنوشت چنین خودرویی بیش از هر چیز به صدای اگزوز آن وابسته خواهد بود. مدل خیالی ۲۰۲۸ شایسته یک موتور V8 سوپرشارژ زیر کاپوت بزرگ خود است؛ ترجیحاً پیشرانه‌ای ۵ لیتری که گشتاور بالایی در دورهای پایین تولید کند و لاستیک‌های عقب را به چالش بکشد.
استفاده از یک مجموعه فنی مشتق‌شده از محصولات فورد می‌تواند برای ساخت چنین کانسپتی منطقی باشد. قدرت احتمالی این پیشرانه نیز حدود ۷۰۰ اسب بخار تصور می‌شود. البته همکاری فورد و هارلی دیویدسون برای توسعه چنین خودرویی فعلاً چیزی فراتر از یک فرضیه نیست.
با بازگشت به دنیای خیال‌پردازی، مشکل اصلی اینجاست که استفاده از موتور V8 یک خودروی اسپرت آمریکایی دیگر ممکن است باعث شود نشان هارلی دیویدسون تنها نقش یک ابزار تبلیغاتی را ایفا کند. این خودروی چهارچرخ برای داشتن هویتی مستقل، به صدای اختصاصی اگزوز، واکنش سریع پدال گاز و شخصیت مکانیکی منحصربه‌فرد نیاز دارد؛ ویژگی‌هایی که حتی یک رانندگی ساده در روز یکشنبه را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل کنند.
خروجی‌های اگزوز جانبی با طراحی این رندر هماهنگی دارند، اما افرادی که با شلوارک از خودرو پیاده می‌شوند، احتمالاً به یک هشدار ایمنی بزرگ درباره داغ بودن اگزوز نیاز خواهند داشت.
در حال حاضر، بهترین جایگاه برای خودروی عضلانی خیالی هارلی دیویدسون مدل ۲۰۲۸، همان رندرهای دیجیتالی جسورانه است. طراحی بدون سقف، ترکیب رنگ مشکی و نارنجی و ایده استفاده از موتور V۸ سوپرشارژ، جذابیت زیادی دارند. با این حال، بهتر است رینگ‌ها کوچک‌تر شوند، دامنه حرکتی سیستم تعلیق افزایش پیدا کند و قیمت خودرو به اندازه‌ای منطقی باشد که خریدار مجبور نشود ابتدا موتورسیکلت خود را بفروشد.
این کانسپت ایده‌ای سرگرم‌کننده از یک خودروی عضلانی آمریکایی به شمار می‌رود، حتی اگر هیچ‌کس واقعاً نیازی به دیدن آن در فهرست سفارش محصولات هارلی دیویدسون نداشته باشد.