پژوهش جدید نشان می‌دهد ژنتیک می‌تواند در انتخاب شریک عاطفی نقش داشته باشد و حتی ما را به سمت افرادی با ویژگی‌های مشابه سوق دهد. شاید در پروفایل‌های سایت‌های دوست‌یابی عباراتی مثل «عاشق سگ‌ها باشد» یا «پیاده‌روی طولانی هنگام غروب را دوست داشته باشد» به چشم بخورد؛ اما واقعاً هنگام انتخاب شریک عاطفی به دنبال
پژوهش جدید نشان می‌دهد ژنتیک می‌تواند در انتخاب شریک عاطفی نقش داشته باشد و حتی ما را به سمت افرادی با ویژگی‌های مشابه سوق دهد.
شاید در پروفایل‌های سایت‌های دوست‌یابی عباراتی مثل «عاشق سگ‌ها باشد» یا «پیاده‌روی طولانی هنگام غروب را دوست داشته باشد» به چشم بخورد؛ اما واقعاً هنگام انتخاب شریک عاطفی به دنبال چه ویژگی‌هایی هستیم؟ اطلاعاتی که افراد در پروفایل‌های خود منتشر می‌کنند، به‌ندرت تمام انتظاراتشان از یک رابطه ایده‌آل را نمایان می‌کند؛ حتی عکس‌های سلفی در آینه دستشویی هم کمکی به شناخت این معیارها نمی‌کنند. گاهی پاسخ این پرسش‌ها آن‌قدر ناخودآگاه است که برای پیدا کردن آن باید سراغ ژن‌های خودمان برویم.
شاید پیدا کردن فرد مناسب برای برقراری رابطه عاطفی، برخلاف تصورمان چندان تصادفی نباشد؛ هنگامی که افراد دارای ویژگی‌های مشابه یکدیگر را برای رابطه انتخاب می‌کنند، پدیده‌ای به نام «جفت‌گیری همسان‌گزین» (Assortative Mating) شکل می‌گیرد. این رفتار همچنان بر ساختار ژنتیکی جمعیت انسان‌ها تأثیر می‌گذارد و به نوعی، حتی بدون آگاهی زوج‌ها، در انتخاب‌های آن‌ها نقش دارد. در واقع، معیارهایی مانند سطح تحصیلات یا برخی رفتارهای فردی می‌توانند از همان ابتدا در ذهن ما وجود داشته باشند و بر انتخاب شریک عاطفی تأثیر بگذارند.
این پدیده تا حدودی توضیح می‌دهد که چرا برخی خانواده‌ها در طول نسل‌های متوالی ویژگی‌های مشخصی را حفظ می‌کنند. گرچن ساندرز، پژوهشگر دانشگاه مینه‌سوتا، برای بررسی میزان گستردگی این موضوع تصمیم گرفت الگوهای ژنتیکی زوج‌ها و نسل‌های مختلف یک خانواده را با یکدیگر مقایسه کند.
در دیجینوی بخوانید: