حرکت‌های گولر از بال راست، راه نفوذ امباپه را باز می‌کند و تحلیل تازه، جایگاه وینیسیوس را به یک تصمیم تاکتیکی مهم گره می‌زند.
طرفداری | آردا گولر با وجود رقابت سنگین برای حضور در ترکیب رئال مادرید، به مهره‌ای مهم در برنامه‌های ژوزه مورینیو تبدیل شده است. همکاری او با کیلیان امباپه، جایگاهش را در تیم پررنگ‌تر کرده است.
گولر در دو فصل نخست زیر نظر کارلو آنچلوتی فرصت چندانی برای بازی نداشت. اما حالا، به گزارش روزنامه اسپانیایی اسپورت، او نظر هواداران رئال و به‌ویژه مورینیو را جلب کرده است. در تیمی که رسیدن به ترکیب اصلی فقط با تکیه بر کیفیت هم کار ساده‌ای نیست، گولر خودش را به یکی از مهره‌های قابل اتکای سرمربی پرتغالی تبدیل کرده است.
آمار فصل جاری هم از تغییر جایگاه او حکایت دارد. گولر در ۱۴ مسابقه ۸۴۵ دقیقه بازی کرده و در جمع ۱۰ بازیکنی است که مورینیو بیشترین استفاده را از آنها داشته است. با این حال، او معمولاً زودتر از پایان مسابقه تعویض می‌شود و میانگین حضورش در زمین ۶۱ دقیقه است.
گولر در ۸۳ درصد مسابقات لالیگا در ترکیب اصلی بوده و تا اینجای فصل ۴ گل و ۷ پاس گل ثبت کرده است. این آمار او را به یکی از مهره‌های محوری برنامه‌های مورینیو تبدیل می‌کند. البته جا دادن او در ترکیب کار ساده‌ای نبوده؛ حضور وینیسیوس جونیور، امباپه، بلینگام و دیوماند انتخاب‌های تاکتیکی را دشوار کرده است.
مورینیو برای گولر نقش تازه پیدا کرد
مورینیو در طول فصل گولر را در چند نقش به کار گرفته است. او پشت مهاجمان بازی کرده، به بال راست رفته و حتی در محور دو نفره کنار بازیکنی با توان بدنی بیشتر قرار گرفته است. سرمربی پرتغالی با این جابه‌جایی‌ها تلاش کرده گولر را، فارغ از پستش، در زمین نگه دارد.
رئال سال‌ها به بازیکنی نیاز داشته که ریتم مسابقه را کنترل کند و برای مهاجمان سریع موقعیت بسازد. گولر این ویژگی را به تیم اضافه کرده و با امباپه به زوجی پربازده رسیده است. این دو با پاس‌گل‌های متقابل در ۱۹ گل مشارکت داشته‌اند.
از زمان پیوستن امباپه به رئال، گولر دومین بازیکنی است که بیشترین مشارکت را در گل‌های او داشته است. وینیسیوس با مشارکت در ۲۰ گل، بالاتر از او قرار دارد. هماهنگی گولر و امباپه در جریان بازی هم آشکار است؛ هر دو مرتب دیگری را در زمین پیدا می‌کنند.
چرا بال راست برای گولر جواب می‌دهد؟
نقش گولر در بال راست بیش از هر پست دیگری دلیل اعتماد مورینیو به او را روشن می‌کند. گولر چپ‌پا است و مثل یک بال راست سنتی بازی نمی‌کند. او از کناره برای گرفتن توپ حرکت می‌کند و سپس به فضاهای مرکزی می‌زند؛ فده والورده هم عرض زمین را حفظ می‌کند.
این جابه‌جایی، فضای پیش روی مدافع راست را برای اضافه‌شدن به حمله باز می‌کند و عرض بیشتری به بازی رئال می‌دهد. گولر در عین حال در مرکز زمین یک بازی‌ساز دیگر به تیم اضافه می‌کند. حضورش میان خطوط، حریف را وادار می‌کند بین جلو کشیدن هافبک دفاعی برای مهار او یا عقب‌نشینی برای پوشاندن فضاهای اطراف امباپه یکی را انتخاب کند.
مهم‌ترین بخش این نقش، درک گولر از فرارهای قطری امباپه است. مهاجم فرانسوی به فضای میان مدافع میانی و مدافع کناری می‌زند و گولر با پای چپ توپ را در مسیر حرکتش می‌فرستد. چنین حرکت‌هایی بخش مهمی از هماهنگی‌ای را ساخته که به مشارکت این دو در ۱۹ گل انجامیده است.
شباهت گولر به مسوت اوزیل
این همکاری یادآور زوجی قدیمی در رئال مادرید است: مسوت اوزیل و کریستیانو رونالدو. اوزیل، بازی‌ساز چپ‌پای ترک‌تبار، سال ۲۰۱۰ به رئال پیوست و خیلی زود به همراهی ایده‌آل برای رونالدو تبدیل شد؛ نقشی که گولر حالا کنار امباپه دارد.
اوزیل با دویدن کم هم می‌توانست اثرگذار باشد. او حرکت هم‌تیمی‌هایش را زود می‌خواند و توپ را به فضایی می‌فرستاد که مهاجمان بتوانند از سرعتشان استفاده کنند. او هم مانند گولر از سمت راست حرکت می‌کرد و بعد به مرکز زمین می‌زد.
با حضور گولر، دیوماند و برناردو در زمین، رئال مادرید به بهترین سطح خود در فصل جاری رسیده است. هشت پیروزی پیاپی تیم نیز در متن به‌عنوان نشانه‌ای از این روند مطرح شده است.
در نهایت، تصمیم با مورینیو است. اگر او جرئت کند و وینیسیوس را روی نیمکت بگذارد، رئال ممکن است امتیازهایی به دست بیاورد که تیم را در این فصل به جام‌ها نزدیک‌تر کند.