فرسایش ائتلاف ماگا؛ شکاف میان وعده‌های ترامپ و واقعیت زندگی آمریکایی‌ها
این گزارش فرسایش ائتلاف انتخاباتی ترامپ و شکست جمهوری‌خواهان را نتیجه مجموعه‌ای از عوامل می‌داند که مهم‌ترین آنها جنگ نامحبوب با ایران و افزایش هزینه‌های زندگی بود. طولانی‌شدن جنگ، بحران انرژی و گرانی سوخت و مواد غذایی، پیام اقتصادی کاخ سفید را بی‌اعتبار کرد. اختلافات داخلی حزب، حمایت از نامزدهای ضعیف، پیام‌رسانی متناقض و تأخیر در تأمین مالی کارزارها نیز به مشکلات افزود.
فرارو- آدام کنکرین خبرنگار کاخ سفید در شبکه سی ان ان
به گزارش فرارو به نقل از شبکه سی ان ان، اختلافات درون حزب، انتخاب نامزدهای ضعیف، پیام‌رسانی آشفته و از همه مهم‌تر، جنگ ایران و افزایش هزینه‌های زندگی، ائتلاف انتخاباتی ترامپ را فرسوده کرد. اکنون جمهوری‌خواهان باید با پیامدهای تصمیم‌هایی روبه‌رو شوند که رئیس‌جمهور شخصاً در شکل‌گیری آنها نقش داشت.
دونالد ترامپ در میانه چهارمین گردهمایی انتخاباتی خود طی سه روز، پرسشی را با یکی از نزدیکانش مطرح کرد که مدتی ذهن او را مشغول کرده بود: حزب جمهوری‌خواه چگونه تا این اندازه به وضعیت نامطلوبی رسیده است؟ اواسط اکتبر بود و تنها چند هفته تا انتخابات میان‌دوره‌ای باقی مانده بود. جمهوری‌خواهان در ده‌ها رقابت انتخاباتی در سراسر کشور حمایت رأی‌دهندگان را از دست می‌دادند. شکست در انتخابات مجلس نمایندگان تقریباً قطعی به نظر می‌رسید و حتی کنترل سنا نیز، برخلاف انتظار، به رقابتی نزدیک تبدیل شده بود. ترامپ برای نجات حزب، سفرهای فشرده‌ای را در سراسر آمریکا آغاز کرده بود تا رأی‌دهندگان بی‌انگیزه را در مناطقی به پای صندوق‌ها بکشاند که تنها دو سال پیش با اختلافی چشمگیر به او رأی داده بودند.
فردی که از این گفت‌وگوی خصوصی اطلاع داشت، می‌گوید ترامپ از حجم سفرهایش خسته شده بود و مرتب می‌پرسید: «چطور به اینجا رسیدیم؟» این پرسش دیرهنگام، وضعیت وخیمی را آشکار می‌کرد که جمهوری‌خواهان نزدیک به رئیس‌جمهور ماه‌ها برای مقابله با آن تلاش کرده بودند. حزب از یک سو با شرایط دشوار تاریخی و حزب دموکراتی پرانرژی روبه‌رو بود و از سوی دیگر، ترامپ کشور را وارد جنگی نامحبوب با ایران کرده بود؛ جنگی که راهبرد روشنی برای پایان دادن به آن وجود نداشت. افزایش قیمت سوخت نیز به تشدید تورم و نگرانی مردم درباره هزینه‌های زندگی انجامید. یکی از فعالان جمهوری‌خواه در تگزاس، پیش از روز انتخابات، با لحنی ناامیدانه گفته بود: «مردم به‌شدت عصبانی هستند و ترامپ هیچ کاری برای بهتر شدن اوضاع انجام نداده است.»
جنگ ایران؛ نقطه عطف شکست جمهوری‌خواهان
در نهایت، جمهوری‌خواهان بهای سیاسی سنگینی پرداختند. رأی‌دهندگان ناراضی اکثریت این حزب را در هر دو مجلس کنگره درهم شکستند و حتی در مناطقی که از پایگاه‌های سنتی محافظه‌کاران محسوب می‌شدند، به نامزدهای دموکرات رأی دادند.
در مجلس نمایندگان، جمهوری‌خواهان چندین حوزه انتخاباتی را از دست دادند که ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف بیش از ۱۰ واحد درصد در آنها پیروز شده بود. برآورد دو منبع دموکرات حاکی از آن بود که پیروزی‌های گسترده این حزب ممکن است تعداد کرسی‌هایش را به بیش از ۲۴۰ برساند؛ نتیجه‌ای که تنها چند هفته پیش تصور آن دشوار بود.
در سنا نیز جمهوری‌خواهان، با وجود نیاز به دفاع از شمار محدودی از کرسی‌های سنتی خود برای حفظ اکثریت، کنترل این مجلس را از دست دادند. شکست در ایالت‌هایی مانند کانزاس، آیووا و کارولینای جنوبی، که از پایگاه‌های قابل اتکای حزب بودند، این نتیجه را رقم زد. یکی از استراتژیست‌های جمهوری‌خواه در آریزونا، مسئولیت اصلی شکست را متوجه ترامپ دانست و گفت اگر جنگ با ایران آغاز نمی‌شد، انتخابات کاملاً متفاوتی رقم می‌خورد؛ زیرا تنها یک نفر آغازگر آن جنگ بود. با این حال، مقام کاخ سفید مسئولیت شکست را نپذیرفت و مدعی شد نامزدهای جمهوری‌خواه باید خود پاسخگوی عملکردشان باشند. او گفت ترامپ حتی بیش از خود نامزدها برای تبلیغ و حمایت از آنان تلاش کرده است.
راهبرد خوش‌بینانه‌ای که با جنگ فرو ریخت
این موضع‌گیری با برنامه‌ای که مشاوران ترامپ یک سال پیش طراحی کرده بودند، تفاوت آشکاری داشت. آن زمان، سوزی وایلز، رئیس دفتر کاخ سفید از راهبردی سخن گفته بود که قرار بود با قرار دادن ترامپ در مرکز کارزار، اکثریت شکننده جمهوری‌خواهان در کنگره را حفظ کند. رهبران حزب به نفوذ ترامپ بر ائتلاف متنوع هواداران جنبش «ماگا» امیدوار بودند. تصویب بسته بزرگ کاهش مالیات و افزایش هزینه‌های دولتی موسوم به «لایحه بزرگ و زیبا» نیز به اعتمادبه‌نفس آنها افزوده بود. اقتصاد باثبات‌تر به نظر می‌رسید و کاهش تورم، فرصتی برای مقایسه عملکرد دولت ترامپ با سال‌های پرهزینه دولت بایدن فراهم کرده بود.
جمهوری‌خواهان همچنین با ابتکار جیمز بلر، مشاور ارشد سیاسی ترامپ طرحی گسترده برای تغییر مرز حوزه‌های انتخاباتی اجرا کرده بودند تا بیش از دوازده حوزه را به سود خود تغییر دهند و شمار رقابت‌های دشوار را کاهش دهند.
بلر و وایلز از ماه فوریه در نشست‌های خصوصی بر ضرورت تمرکز بر پیام اقتصادی منسجم تأکید می‌کردند: کاهش هزینه‌های زندگی، دستاوردهای دولت و کنترل قیمت داروها. قرار بود حزب با تکیه بر این عملکرد، از رأی‌دهندگان دو سال فرصت دیگر بخواهد. با این حال، آنها می‌دانستند که ترامپ احتمالاً از این نظم تبلیغاتی پیروی نخواهد کرد. بلر به حاضران گفته بود رئیس‌جمهور «کار خودش را خواهد کرد.» کمتر از دو هفته بعد، حمله غافلگیرکننده آمریکا به ایران آغاز شد و تمام این محاسبات را برهم زد.
از بحران انرژی تا فروپاشی پیام انتخاباتی
حمله‌ای که قرار بود به فروپاشی حکومت ایران و پیروزی سریع آمریکا منجر شود، به جنگی گسترده‌تر انجامید. ایران مقاومت کرد، شماری از نظامیان آمریکایی کشته شدند و جریان انتقال نفت از تنگه هرمز متوقف شد؛ اتفاقی که بحران انرژی جهانی را رقم زد. ترامپ و مشاوران ارشدش ابتدا پیامدهای جنگ را کم‌اهمیت جلوه دادند و وعده دادند که درگیری ظرف چهار تا شش هفته به پایان می‌رسد. اما برخی مشاوران در محافل خصوصی هشدار می‌دادند که افزایش قیمت نفت به ۱۰۰ دلار در هر بشکه می‌تواند پیامدهای انتخاباتی فاجعه‌باری داشته باشد.
با طولانی شدن جنگ، برنامه سفرهای تبلیغاتی ترامپ برای معرفی دستاوردهای دولت کنار گذاشته شد و تصمیم‌گیری درباره نحوه هزینه‌کرد منابع مالی کارزار نیز به تعویق افتاد. مهم‌تر از همه، ترامپ تصویری را که از خود به‌عنوان رئیس‌جمهوری مخالف جنگ‌های خارجی و حامی رونق اقتصادی ساخته بود، تضعیف کرد. در تابستان، روشن شد که جنگ برخلاف ادعاهای مکرر رئیس‌جمهور به «پیروزی کامل» منجر نشده است. فروپاشی آتش‌بس کوتاه‌مدت در ماه ژوئن نیز جمهوری‌خواهان را از داشتن موضعی روشن درباره جنگ محروم کرد. هم‌زمان، قیمت بنزین از چهار دلار در هر گالن فراتر رفت، هزینه مواد غذایی افزایش یافت و نظرسنجی‌ها از نارضایتی فزاینده رأی‌دهندگان حکایت داشت.
برخی جمهوری‌خواهان به فکر فاصله گرفتن از ترامپ افتادند، اما بسیاری از آنها نگران بودند که چنین اقدامی اعتبارشان را نزد هواداران ماگا از بین ببرد، بی‌آنکه بتوانند رأی‌دهندگان مردد را متقاعد کنند. شماری نیز از خشم شخصی رئیس‌جمهور بیم داشتند و ترجیح دادند تا پایان کارزار در کنار او بمانند.
نامزدهای ضعیف و پیام‌های متناقض
مشکلات حزب تنها به جنگ محدود نبود. چند نامزد مورد حمایت شخصی ترامپ نیز عملکرد ضعیفی داشتند. در تگزاس، کن پکستون با وجود حمایت رئیس‌جمهور و مخالفت رهبران جمهوری‌خواه کنگره، به دلیل رسوایی‌های متعدد با دشواری روبه‌رو شد. مایکل واتلی در کارولینای شمالی نتوانست کارزار قدرتمندی راه بیندازد و دارلین گراهام، نامزد مورد حمایت ترامپ در کارولینای جنوبی تجربه سیاسی اندکی از خود نشان داد.
در کنار این مشکلات، پیام انتخاباتی کاخ سفید نیز به‌تدریج آشفته شد. ترامپ نگرانی‌های اقتصادی مردم را ابتدا «حقه» خواند و سپس بارها همین تعبیر را تکرار کرد. او در برابر افزایش قیمت‌ها وعده کاهش بهای بنزین داد، از تعرفه‌ها دفاع کرد و از صنعت هوش مصنوعی حمایت بی‌قیدوشرط به عمل آورد؛ در حالی که نظرسنجی‌ها از تردید گسترده رأی‌دهندگان درباره این سیاست‌ها حکایت داشت.
دولت برای کاهش فشار اقتصادی اقداماتی مانند تسهیل دسترسی به سوخت ارزان‌تر و پرداخت کمک به کشاورزان را در پیش گرفت. اما این تلاش‌ها چندان مؤثر نبود. تصمیم به افزایش موقت واردات گوشت گاو برای کاهش قیمت مواد غذایی نیز خشم جمهوری‌خواهان در ایالت‌های غرب میانه را برانگیخت.
در همین حال، ترامپ ماه‌ها از هزینه‌کرد منابع مالی حدود ۴۰۰ میلیون دلاری کمیته سیاسی خودداری کرد. سرانجام در دو ماه پایانی کارزار، اجازه داد صدها میلیون دلار برای حمایت از نامزدهای جمهوری‌خواه در سراسر کشور هزینه شود؛ اقدامی که به گفته مقام‌های حزب، برای رقابت در حوزه‌های حساس ضروری بود، اما دیگر نمی‌توانست پیامدهای ماه‌ها اشتباه سیاسی را جبران کند.
آخرین تلاش ترامپ برای نجات حزب
در اواسط سپتامبر، پس از مشاهده نتایج نامطلوب نظرسنجی‌های داخلی، ترامپ تصمیم گرفت شخصاً وارد میدان شود. تیم او برنامه‌ای فشرده ترتیب داد تا رئیس‌جمهور تقریباً هر روز در شهری متفاوت سخنرانی کند. او از هوادارانش می‌خواست حتی اگر نامش در برگه رأی نیست، برای حمایت از جمهوری‌خواهان پای صندوق‌ها بروند. ترامپ در یکی از گردهمایی‌ها در میشیگان گفت: «از شما می‌خواهم وانمود کنید که نام من در برگه رأی است. وقتی نام من نیست، مردم به پای صندوق نمی‌آیند. لطفاً بیایید و رأی بدهید.»
این سفرها گاهی او را سرحال می‌کرد و گاهی از اینکه مجبور بود برای کارزار دیگران چنین تلاشی انجام دهد، خشمگینش می‌کرد. رهبران جمهوری‌خواه نیز درباره تأثیر این گردهمایی‌ها اختلاف نظر داشتند. آنها امیدوار بودند شور و هیجان هواداران سرسخت ترامپ افزایش یابد، اما در عین حال تلاش می‌کردند سخنرانی‌های او را به مناطق امن جمهوری‌خواهان محدود کنند تا به رقابت‌های نزدیک آسیب نزند.