زاهدان - ایرنا - در کوچه‌ای از مدینه خانه‌ای است که هنوز بوی وحی می‌دهد؛ خانه‌ای با درِ سوخته و دل‌هایی سوخته‌تر با وسعتی بیش از جهان خاکی.
آن خانه، خانه بانویی بود که خداوند نامش را بعنوان برترین زنان نوشته است: "فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها". دختری که پدرش او را «ام‌ابیها» خواند و دنیا او را به «کوثر» شناخت؛ گویی او همانند حوض کوثر؛ آب زلال و جاری از چشمه عصمت پدر بود.
در تاریخ اسلام که اغلب نام‌آورانش مردان هستند؛ فاطمه را نمی‌توان در کنار آنان نادیده گرفت؛ او در خانه‌ای بزرگ شد که سقفش آسمان بود و دیوارش ایمان.
پنج ساله بود که مادرش خدیجه دنیا را ترک گفت و از آن پس دختر، تکیه‌گاه پدر شد و دستان کوچکش را سپری از جنس عطوفت برای قلب پدر کرد؛ از همان‌جا به همگان آموخت که عاطفه ضعف نیست، قدرت است. او ثابت کرد عاطفه بازوی ضعیفان نیست، بازوی پیامبران است.
سخن او کوتاه بود و پرسش‌برانگیز؛ در خطبهٔ فدکیه در مسجد مدینه، چنان از حق و عدالت سخن گفت که مردانِ جنگ‌دیده ساکت شدند. او فریاد نزد بلکه به قرآنی که پدرش بر امت خواند؛ استدلال کرد. او اشک نریخت تا ترحم بخرد؛ حرف زد تا حقیقت را بر زبان بیاورد و حق را طلب کند و این شگفت‌ترین درس اوست، زن می‌تواند هم مادر باشد، هم همسر، هم حجت و دلیل.
«کوثر» یعنی خیرِ فراوان. خیر فراوان فاطمه تنها در نسل پاکش تجلی نیافت بلکه در معنایی که از او ماند نیز جاریست. مادرِ حسن و حسین شد، و مادرِ زنجیره‌ای از آزادگی که تا امروز امتداد دارد. کربلا را او در دامان خویش پروراند، و آزادگی، وامِ همین دامن است.
آنچه فاطمه را برای امروز ما زنده نگه می‌دارد؛ ایستادگی او کنار حقیقت است آنگاه که سکوت آسان‌تر بود. گویی صدای رسای او در مسجد پدرش در گوش تاریخ تا به امروز می‌پیچد.
خانه فاطمه کوچک بود اما جهانی درآن جا گرفت و شاید همین است معنای کوثر؛ خیرِ فراوانی که در اندازه‌ها نمی‌گنجد.
خشت به خشت آن خانه، بوی وحی می‌داد و در آستانه‌اش، فرشتگان بی‌صدا سلام می‌کردند. از آن خانه، بانویی برخاست که همدم پدر بود و سنگ صبور همسر و در همین روزها سالگرد سوگش دوباره از راه رسیده است. حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها زنی که در تاریخ، هم مادر بود برای فرزندانش و هم مادر بود برای پدر خویش و هم دختر بود برای همو. هم همسر بود و هم سنگ صبور.
شمعی بود که در خانهٔ خویش سوخت تا آن خانه دل تاریخ روشن بماند. او ستاره‌ای بود که در سپهر اسلام تا قیامت می‌درخشد.
آنگاه که حق به غارت رفت او در مسجد قد برافراشت و خطبه خواند. نه با فریاد که با برهان. کلامش چون نهر خروشید و تشنه‌ها را سیراب کرد و خاموشان را بیدار؛
زن را از حاشیه به متن آورد و ثابت کرد حجت، نه در شانه‌های ستبر بلکه در دلِ استوار است.
پیوند فاطمه با حضرت علی علیه السلام تنها یک ازدواج ساده نبود بلکه پیوند ۲ نور بود که بر بنیان تقوا بنا نهاده شد؛ فاطمه مادری بود که ستون های حقیقت را پرورش داد چراکه با تزکیه و تربیت والا، امام حسن و امام حسین علیهما السلام را به عنوان پیشوایان عالم معرفی کرد.
فاطمه سلام الله علیه به گونه ای در تربیت فرزندان ساختار و بنیان ایجاد کرد که آنها نه تنها رهبران سیاسی بلکه مظهر کمال انسانی برای تمام بشریت و همه ادیان شدند.
فاطمه در سن بسیار کم پس از تحمل رنج های فراوان از میان فرزندان و همسر خود جدا شد اما میراث او تنها فرزندانش نبودند بلکه او "الزهرا" شد زنی که نامش نماد پاکی، صبری بی پایان و پیوند ناگسستنی میان زمین و آسمان شد؛ ایستادگی او در عمر کوتاه اما پربارش نماد مقاومتِ صامت اما پرطنین است.
فاطمه رفت اما درِ خانه‌اش بسته نشد؛ چراکه هر دلِ مومنی، آستانه‌ای است برای ورودِ او. نامش را تاریخ نمی‌نویسد؛ تاریخ به نامش سوگند می‌خورد.
سلام بر تو، ای کوثرِ جاریِ تاریخ، که نه در آسمان گم شدی و نه در خاک؛ سوختی و از خاکسترت هزاران هزار شمع روشن ماند. امروز آسمان مدینه دوباره بوی غم دارد؛ و ما با دستان خالی و دل‌های لبریز در آستانهٔ آن درِ بسته ایستاده‌ایم و با گریه می‌گوییم: فاطمه جان، راهِ خانه‌ات را گم نکرده‌ایم.
شهادتت به دلدادگان عصمت و طهارت تسلیت باد.