الجزیره نوشت: روز سه‌شنبه، آمریکایی‌ها برای شرکت در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده به پای صندوق‌های رأی می‌روند؛ انتخاباتی که در میانه دوره چهار‌ساله ریاست‌جمهوری برگزار می‌شود.
به گزارش «انتخاب»؛ در ادامه این مطلب آمده است: رأی‌دهندگان تمامی ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی از مجموع ۱۰۰ کرسی سنا را انتخاب خواهند کرد. نتیجه این انتخابات مشخص می‌کند که کدام حزب طی دو سال آینده کنترل کنگره را در اختیار خواهد داشت.
اگرچه نام رئیس‌جمهور در برگه‌های رأی دیده نخواهد شد، اما این انتخابات به‌طور گسترده به‌عنوان نوعی قضاوت درباره عملکرد ریاست‌جمهوری تلقی می‌شود و حزب رئیس‌جمهور تقریباً همیشه هزینه آن را می‌پردازد.
۱۸ شکست از ۲۰ انتخابات در مجلس نمایندگان
در ۱۸ مورد از ۲۰ انتخابات میان‌دوره‌ای برگزارشده بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۲۰۲۲، رأی‌دهندگان کرسی‌های مجلس نمایندگان را از حزب حاکم کاخ سفید گرفتند. میانگین این کاهش ۲۶ کرسی بوده است.
تنها در دو مورد، دموکرات‌های تحت رهبری بیل کلینتون در سال ۱۹۹۸ و جمهوری‌خواهان تحت رهبری جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۲، این روند را شکستند.
دانشمندان علوم سیاسی این پدیده را «جریمه ریاست‌جمهوری» یا «جریمه انتخابات میان‌دوره‌ای» می‌نامند. حزب رئیس‌جمهور معمولاً صرفاً به این دلیل که قدرت را در دست دارد، در انتخابات میان‌دوره‌ای کرسی‌های خود را از دست می‌دهد؛ زیرا رأی‌دهندگان از این انتخابات برای ایجاد موازنه و مهار قدرت کاخ سفید استفاده می‌کنند.
نمودار زیر نشان می‌دهد که حزب رئیس‌جمهور در هر یک از انتخابات میان‌دوره‌ای از سال ۱۹۴۶ تاکنون، از دوران هری اس. ترومن تا جو بایدن، چه تعداد کرسی در مجلس نمایندگان به دست آورده یا از دست داده است.
اینفوگرافیک الجزیره: تنها دو رئیس‌جمهور از سال ۱۹۴۶ تاکنون موفق شده‌اند در انتخابات میان‌دوره‌ای کرسی‌های مجلس نمایندگان را افزایش دهند.
رئیس‌جمهوران دموکرات از سال ۱۹۴۶ تاکنون بزرگ‌ترین شکست‌های انتخاباتی میان‌دوره‌ای را متحمل شده‌اند. به‌طور متوسط، حزب آن‌ها در هر انتخابات میان‌دوره‌ای حدود ۲۹ کرسی مجلس نمایندگان را از دست داده است؛ این رقم در دوره ریاست‌جمهوری جمهوری‌خواهان حدود ۲۳ کرسی بوده است.
بزرگ‌ترین شکست در سال ۲۰۱۰ رخ داد؛ یعنی دو سال پس از آنکه باراک اوباما به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آمریکا انتخاب شد. در آن انتخابات، دموکرات‌ها ۶۴ کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند و جمهوری‌خواهان کنترل این مجلس را به دست گرفتند.
دموکرات‌های تحت رهبری ترومن نیز در سال ۱۹۴۶، ۵۶ کرسی و دموکرات‌های تحت رهبری کلینتون در سال ۱۹۹۴، ۵۴ کرسی را از دست دادند. در هر دو مورد، این حزب کنترل مجلس نمایندگان را نیز واگذار کرد.
بدترین شکست‌های جمهوری‌خواهان در دوران ریاست‌جمهوری دوایت آیزنهاور و جرالد فورد رخ داد. جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۵۸، در دوران آیزنهاور، ۵۰ کرسی و در سال ۱۹۷۴، در دوران فورد، ۴۸ کرسی را از دست دادند.
نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۸ نیز به از دست رفتن ۴۲ کرسی برای جمهوری‌خواهان و واگذاری کنترل مجلس نمایندگان منجر شد.
شکست‌های سنگین اغلب باعث از دست رفتن اکثریت حزب رئیس‌جمهور می‌شوند. در هفت مورد از ۲۰ انتخابات میان‌دوره‌ای از سال ۱۹۴۶ تاکنون (۱۹۴۶، ۱۹۵۴، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲)، کنترل مجلس نمایندگان به حزب دیگری منتقل شده است.
از دست رفتن ۱۳ کرسی در ۲۰ انتخابات سنا
حزب رئیس‌جمهور در ۱۳ مورد از ۲۰ انتخابات میان‌دوره‌ای از سال ۱۹۴۶ تاکنون، کرسی‌هایی را در سنا از دست داده است؛ اما تنها در شش مورد کنترل این مجلس را واگذار کرده است: سال‌های ۱۹۴۶، ۱۹۵۴، ۱۹۸۶، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶ و ۲۰۱۴.
برخلاف مجلس نمایندگان که تمامی کرسی‌های آن هر دو سال یک‌بار به رأی گذاشته می‌شوند، در هر دوره انتخاباتی تنها حدود یک‌سوم از ۱۰۰ کرسی سنا در معرض رقابت قرار می‌گیرند؛ زیرا سناتورها دوره‌های شش‌ساله دارند و انتخابات آن‌ها به‌صورت نوبتی برگزار می‌شود.
به همین دلیل، اینکه انتخابات در کدام ایالت‌ها برگزار می‌شود، می‌تواند به اندازه فضای سیاسی و افکار عمومی در سطح ملی اهمیت داشته باشد.
جمهوری‌خواهان در دوران آیزنهاور بزرگ‌ترین شکست سنا در این بازه زمانی را متحمل شدند و در سال ۱۹۵۸، ۱۳ کرسی را از دست دادند.
دموکرات‌های تحت رهبری ترومن در سال ۱۹۴۶، ۱۲ کرسی و دموکرات‌های تحت رهبری اوباما در سال ۲۰۱۴، ۹ کرسی را از دست دادند. شکست سال ۲۰۱۴ باعث شد جمهوری‌خواهان کنترل سنا را به دست بگیرند.
گاهی اوقات نتایج انتخابات در دو مجلس کنگره در جهت مخالف یکدیگر حرکت کرده است.
در سال ۱۹۸۲، جمهوری‌خواهان تحت رهبری رونالد ریگان ۲۶ کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند، اما یک کرسی به کرسی‌های خود در سنا افزودند.
در سال ۲۰۱۸ نیز جمهوری‌خواهان تحت رهبری ترامپ کنترل مجلس نمایندگان را از دست دادند، اما یک کرسی در سنا به دست آوردند. در سال ۲۰۲۲ هم دموکرات‌های تحت رهبری بایدن کنترل مجلس نمایندگان را واگذار کردند، در حالی که یک کرسی به کرسی‌های خود در سنا افزودند.
این نتایج متفاوت نشان می‌دهد که واکنش منفی رأی‌دهندگان به رئیس‌جمهور، تأثیر یکسانی بر هر دو مجلس کنگره ندارد. ممکن است یک حزب به دلیل مساعد بودن ترکیب کرسی‌های مورد رقابت در سنا، موقعیت خود را در این مجلس حفظ کند، اما هم‌زمان در حوزه‌های انتخابیه رقابتی مجلس نمایندگان شکست بخورد.
اینفوگرافیک الجزیره: تنها شش رئیس‌جمهور از سال ۱۹۴۶ تاکنون موفق شده‌اند در انتخابات میان‌دوره‌ای کرسی‌های سنا را افزایش دهند.
از دست دادن مجلس نمایندگان یا سنا چه معنایی دارد؟
از دست دادن کرسی‌ها با از دست دادن کنترل یک مجلس یکسان نیست.
دموکرات‌های تحت رهبری لیندون جانسون در سال ۱۹۶۶، ۴۷ کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند، اما همچنان اکثریت این مجلس را حفظ کردند.
۲۰ سال بعد، جمهوری‌خواهان تحت رهبری ریگان تنها چهار کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند، اما پس از کاهش هشت‌کرسی در سنا، کنترل این مجلس را واگذار کردند.
کنترل هر یک از دو مجلس، تعیین می‌کند که کدام حزب دستور کار سیاسی را تنظیم کرده و قوانین را به تصویب برساند.
هر طرح قانونی باید پیش از آنکه برای تأیید یا وتوی رئیس‌جمهور به کاخ سفید ارسال شود، به تصویب هر دو مجلس برسد. بنابراین، اگر حزب مخالف در هر یک از این دو مجلس اکثریت داشته باشد، می‌تواند برنامه‌های رئیس‌جمهور را متوقف کند.
در اختیار داشتن اکثریت مجلس نمایندگان همچنین به یک حزب امکان می‌دهد تحقیقات درباره رئیس‌جمهور را آغاز کند و روند استیضاح او را پیش ببرد.
از سوی دیگر، اکثریت سنا می‌تواند نامزدهای معرفی‌شده از سوی رئیس‌جمهور، از جمله قضات فدرال را که دوره فعالیتشان مادام‌العمر است، رد کند.
در انتخابات امسال، دموکرات‌ها برای به دست آوردن اکثریت مجلس نمایندگان باید سه کرسی و برای تصاحب اکثریت سنا باید چهار کرسی به دست آورند.
اگر ترکیب سنا به ۵۰-۵۰ برسد، جمهوری‌خواهان همچنان کنترل این مجلس را حفظ خواهند کرد؛ زیرا جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، می‌تواند در صورت تساوی آرا، رأی تعیین‌کننده را به صندوق بیندازد.