هنوز هم معتقدم در سالهای گذشته در حق علی دایی و عادل فردوسی پور جفا شده و توهین هایی که به آنها صورت گرفته زشت و ناپسند بوده است. حتی اگر موضعگیری های آنها در 1401 و 1404به مذاق یک اقلیت خاص بداخلاق بی منطق هتاک خوش نیامده، حق نبوده است که به آنها ناسزا گفته شود.
امثال دایی و فردوسی پور سرمایه هایی هستند که با امکانات مادی و معنوی همین کشور و ملت رشد کرده اند و هیچ عاقلی، سرمایه سوزی نمی کند.
با این حال رفتار این دو سرمایه ملی، در مراسم یادبود شادروان حمید علیدوستی را به هیچوجه نمی توان توجیه کرد. بی تفاوتی به سرودملی کشور ، اهانت به دهها میلیون انسانی است که امثال دایی و فردوسی پور مدعی حمایت از آنها هستند. سرود ملی متعلق به هیچ فرد و جناح خاصی نیست که بی احترامی به آن به حساب اشخاص و احزاب سیاسی گذاشته شود. به همین دلیل هیچ شهروند وطن دوستی برای رفتار آقایان دایی و فردوسی پور کف و سوت نمی زند.
دهها میلیون ایرانی در دوجنگ وحشیانه علیه خودشان مردانه مقاومت کردند و اجازه ندادند پرچم پرافتخار ایران حتی برای لحظه ای ، از اهتزار باز ماند و با وجود برنامه ریزیهای دقیق، خاک میهن به اشغال دشمن درنیامد. به پاسداشت و شکرانه چنین ایستادگی و رشادتی، نخبگان کشور کمترین کاری که می توانند انجام دهند تقدیر و همراهی و سپاسگزاری است. به همین دلیل بی توجهی به سرودملی را نمی توان با هیچ منطقی توجیه کرد.
بر فرض که دو سه مجری بی مقدار تلویزیون یا فلان سایت بی ارزش و بی تربیت به آنها توهین کرده باشند. پاسخ به این ها هرگز نمیتواند در قاب بی احترامی به سرودملی تجلی پیدا کند.
آنچه از این دو چهره ورزشی-رسانه ای مشاهده شد در کمترین حالتش بی معرفتی در حق مردم و میهن و نیز اهانت به خاستگاهی است که در به شهرت رساندن شان تاثیرگذار بوده است.این نگرانی وجود دارد که چنین رفتارهایی آنها را از چشم ملت بیندازد . و امید که چنین مباد!