اتفاقی که روز گذشته در مورد سفر تیم ملی فوتبال ایران به کشور عراق رخ داد بار دیگر حجم ناتوانی فدراسیون را به نمایش گذاشت.
در حالی که تیم ملی ایران قرار بود روز گذشته برای انجام بازی دوستانه در عراق راهی بصره شود به یک باره خبر رسید اجازه پرواز مستقیم از تهران به بصره برای تیم ملی ایران صادر نشده و ملیپوشان قرار است با سفر زمینی راهی این کشور شوند تا با فلسطین دیدار دوستانه کنند!
به گزارش «اعتماد» این اتفاق بار دیگر حجم ناتوانی فدراسیون فوتبال را به معرض نمایش گذاشت.
روز گذشته هواپیمایی وارش که قرار بود سفر تیم ملی به بصره را تامین کند در یک بیانیه عمومی نوشت: «با وجود دریافت موافقت کتبی سازمان هواپیمایی کشوری عراق برای پرواز مستقیم تهران - بصره جهت انتقال کاروان تیم ملی فوتبال ایران، متاسفانه نهادهای دولتی عراق در آخرین لحظات و برخلاف هماهنگی‌های قبلی، این پرواز را لغو کردند. با این حال پرواز کاروان تیم ملی طبق برنامه و بدون تاخیر به مقصد آبادان انجام خواهد شد و اعضای کاروان از آنجا به صورت زمینی راهی بصره خواهند شد.
دقایقی بعد سایت فدراسیون نوشت: «علی‌رغم صدور مجوز پرواز مستقیم از تهران به بصره طی هفته گذشته از سوی دولت عراق، در ساعات پایانی مانده به سفر کاروان تیم ملی این مجوز لغو شد تا با تغییر اجباری در برنامه سفر ملیپوشان برای حضور در دو دیدار تدارکاتی فیفادی نوامبر، کاروان تیم ملی فوتبال ایران ابتدا با پروازی اختصاصی از تهران عازم آبادان خواهد شد. بر این اساس، ملیپوشان پس از ورود به آبادان، مسیر باقی‌مانده تا شهر بصره عراق را به صورت زمینی طی خواهند کرد تا خود را برای برگزاری دو مسابقه تدارکاتی برابر تیم‌های ملی فلسطین و عراق آماده کنند.»
بی‌خود دعوتنامه فرستادید!
دعوت از یک تیم ملی برای حضور در تورنمنت آن هم در فیفادی که هر دقیقه آن برای کادر فنی و بازیکنان حکم طلا دارد تنها یک رویداد ورزشی ساده نیست؛ این یک قرارداد نانوشته مبتنی بر احترام متقابل و تسهیل شرایط و فراهم کردن بستری برای پیشرفت فنی است.
اما ماجرای اخیر دعوت فدراسیون فوتبال عراق از تیم ملی ایران فراتر از یک ناهماهنگی ساده به یک بی‌احترامی برنامه‌‌ریزی‌شده شباهت دارد که فدراسیون فوتبال ایران و مهدی تاج به آن تن داده‌اند.
اولین سوالی که مطرح می‌شود این است که دعوت کرده‌‌اند تا چه شود؟ که تیم ملی کشورمان را در آخرین لحظات با لغو مجوز پرواز مستقیم سرگردان کنند و آنها را به سفری فرساینده و توهین‌‌آمیز وا دارند؟ اینکه دولت عراق در ساعات پایانی مجوز پرواز مستقیم تهران به بصره را که پیش‌‌تر صادر شده بود لغو می‌کند و کاروان تیم ملی را مجبور می‌سازد تا با پرواز به آبادان و سپس طی کردن دشوار مسیر زمینی به بصره برسند؟
این بیش از آنکه یک مانع فنی یا سیاسی باشد دهن کجی به مهمان است. در دنیای حرفه‌‌ای فوتبال میزبانی یعنی فرش قرمز پهن کردن و دغدغه‌های سفر را برای تیم مهمان به حداقل رساندن. اما اقدام عراقیها دقیقا در جهت عکس این اصل است. مگر می‌شود کشوری تیم ملی همسایه‌‌اش را برای مسابقه دعوت کند اما در گام اول شرایطی را تحمیل کند که خستگی مفرط، اولویت بازیکنان پیش از تمرین و مسابقه باشد؟ این سناریو تصویر زشتی از میزبانی در خاورمیانه به دست می‌دهد. اگر عراق قادر به تأمین شرایط یک پرواز مستقیم نیست یا محدودیت‌‌های تحریم هوایی اجازه این کار را نمی‌دهد چرا از همان ابتدا با قاطعیت و صداقت عدم امکان میزبانی مطلوب را اعلام نکردند؟
در وهله اول فدراسیون فوتبال عراق باید پاسخگو باشد که چگونه میان وعده میزبانی گرم و واقعیت زمینی کردن ملیپوشان ایران چنین شکاف عمیقی وجود دارد؟ این گونه برخوردها نه‌‌تنها بویی از اخلاق ورزشی نبرده که نشان‌دهنده نبود کمترین درک دیپلماتیک از جایگاه یک مهمان در تورنمنت‌های فوتبالی است. ملیپوشان ایران برای این دو بازی تدارکاتی نیاز به تمرکز و آمادگی کامل دارند نه اینکه انرژی خود را در راهروهای فرودگاه و در نهایت جاده‌های منتهی به مرز تلف کنند.
چرا به هر شرایطی تن می‌دهید؟
اما به اندازه عراقیها فدراسیون فوتبال ایران هم در این میان مقصر است که با پذیرش این بی‌احترامی و تن دادن به این تغییر برنامه در لحظات آخر عملا به این بی‌احترامی رسمیت بخشیده است. وقتی به سادگی از کنار این بی‌احترامی سیستماتیک عبور می‌کنیم به میزبان جسارت می‌دهیم تا در آینده هم با همین سبک و سیاق با فوتبال ایران رفتار کند.
در ماه‌های گذشته بحث پرواز تیم‌های باشگاهی برای حضور در مسابقات لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا داغ شده بود. در آن مقطع باشگاه‌هایی که نمی‌توانستند به هر طریقی که شده پرواز مستقیم فراهم کنند زمینی راهی مسابقات می‌شدند چرا که شرکت نکردن در رقابت‌ها با جریمه و محرومیت مواجه می‌شود. اما فدراسیون فوتبال باید پاسخگو باشد که لغو دیدار مقابل فلسطین چه مشکلی برای فوتبال ایران به وجود می‌آورد که او حاضر شده خطر سفر زمینی از آبادان به بصره را برای ملیپوشان نادیده بگیرد و تیم را راهی عراق کند؟ چرا او نتوانسته با تحت فشار گذاشتن مقامات فوتبال عراق و رایزنی از طریق وزارت امور خارجه و سایر دستگاه‌های ذی‌ربط پرواز مستقیم برای اعضای تیم ملی فراهم کند؟
ناکارآمدی از امریکا تا عراق!
این نخستین‌بار نیست که انفعال فدراسیون فوتبال موجب پایین آمدن شان فوتبال ملی می‌شود. در جام جهانی هم همین ناکارآمدی بود که باعث شد تیم ملی ایران مجبور شود با وجود میزبانی امریکا از بازی‌هایش در مکزیک اردو بزند و هر بازی رنج سفر و پرواز و گیت و بازرسی را به جان بخرد.
این تورنمنت از همین حالا با تلخی آغاز شده و این سبک از میزبانی در تاریخ فوتبال ما به عنوان سندی از بی‌کفایتی میزبان و انفعال مسوولان ایرانی ثبت خواهد شد. میزبانی که عرضه فراهم کردن شرایط برای حضور تیم مهمان را ندارد و مهمانی که حاضر است تن به هر شرایطی بدهد تا فقط در یک مسابقه کاملا بی‌اهمیت که هیچ کمک فنی هم به تیم ملی ایران نخواهد کرد، حضور یابد.
در پایان باید گفت فوتبال را نباید به عرصه خودنمایی‌های سیاسی بی‌حاصل تبدیل کرد و خطاب به عراقیها باید گفت اگر شرایط میزبانی ندارید چرا با آبروی ورزشی دیگران بازی می‌کنید؟