ممنوعیت واردات اسباب‌بازی به غزه، بحران‌های روانی حاصل از جنگ را برای کودکان این منطقه دوچندان کرده است.
به گزارش خبرگزاری مهر، تسنیم نوشت: پس از دو شب پر از ترس و کابوس، تصمیم گرفت بادبادکش را تکه‌تکه و دفن کند، بی‌آنکه حتی یکبار مجال بیابد که آن را به پرواز درآورد. کابوس‌ها از زمانی آغاز شد که برای اسرائیل، بادبادک حکم پهپاد داشت. پسرک از بیم آنکه پهپادهای اسرائیل که مدام در حال گشت‌زنی بر فراز غزه هستند، بادبادکش را شناسایی کنند، مجبور می‌شود آن را دفن کند. داستان پسر "دلال"، زنی که در نوار غزه ساکن است، تنها یک خاطره از چندماه پیش نیست، روایت روزمرگی‌های نسلی است که از دل‌خوشی‌های کوچک هم محروم شده‌اند. دلال یکی هزاران مادری است که فرزندانشان پیش چشمشان قد می‌کشند، اما لحظه‌ای دوران ناب کودکی را لمس نمی‌کنند. تامین اسباب‌بازی برای کودکان غزه پس از تجاوز اسرائیل، بیشتر شبیه یک رؤیاست. گویی نسل‌کشی اسرائیل فقط به شهادت بیش از ۲۰ هزار کودک محدود نمی‌شود، رژیم صهیونیستی تلاش دارد در یک کشتار وحشیانه و البته سازمان‌یافته و هدفمند، تمام ابعاد زندگی در غزه را نابود کند.
تصویری تکان‌دهنده از بازی کودکان غزه در ویرانی‌ها
سه سال جنگ در غزه، مردم را به سمت حفظ بقا سوق داده است. ابعاد گسترده این تجاوز حالا با گذشت زمان، خود را بیشتر از گذشته نشان می‌دهد؛ از جمله در زنجیره تامین اسباب‌بازی و کالای کودک. طبق گزارش‌های منتشر شده، سیاست‌های اسرائیل ورود هرگونه اسباب‌بازی به نوار غزه را به بن‌بست کشانده است. اگرچه محدودیت رسمی در این خصوص اعلام نشده، اما روند اداری و امنیتی رژیم صهیونیستی مانع از ورود هرگونه اسباب‌بازی به غزه از مبادی رسمی می‌شود. در چنین شرایطی تمامی اسباب‌بازی‌های موجود به صورت غیر قانونی وارد می‌شود.
این مسیر و ورود واسطه‌های متعدد، قیمت‌ها را نجومی کرده و گاه تا چهار برابر افزایش داده است. بنا بر گزارش‌های منتشر شده، قیمت عروسکی که پیش از جنگ ۵ دلار بود، اکنون تا ۲۰ دلار افزایش یافته است؛ توپ‌های فوتبال یا لگوهای خانه‌سازی یا نایاب شده‌اند یا قیمت‌هایی دارند که خرید آنها برای خانواده‌هایی که با حداقل درآمد زندگی می‌کنند، محال است. از سوی دیگر، ساخت اسباب‌بازی‌های سنتی نیز به دلیل محدودیت‌ها برای واردات اقلامی چون قیچی، نخ یا هرگونه اقلام فلزی چندان آسان نیست. از سوی دیگر، برای کودکانی که جنگ سه سال اخیر را تجربه کرده‌اند، فضای چندانی برای بازی در محیط شهری نیز وجود ندارد. اسرائیل عملاً همه امکانات تفریحی از جمله فضاهای سبز و پارک‌ها را نابود کرده و در برخی مناطق، به‌ویژه در اردوگاه‌ها، به دلیل تراکم جمعیت، حتی فضایی برای شوت کردن یک توپ هم وجود ندارد.
پژوهش‌های صورت گرفته بیانگر آن است که نسل جدیدی از کودکان در غزه به دلیل بمباران‌های مداوم، آوارگی‌های مکرر و از دست دادن خانواده، با بحران‌های عمیق روحی و فقدان کامل امید به زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. از جمله این پژوهش‌ها، نتایج سازمان War Child UK است که انتشار آن در ماه‌های ابتدایی جنگ، بازتاب گسترده‌ای داشت. طبق این گزارش، ۸۷ درصد از کودکان غزه علائم ترس شدید دارند، ۷۹ درصد دچار کابوس‌های شبانه شده و ۷۳ درصد علائم پرخاشگری از خود بروز داده‌اند. و تلخ‌تر آنکه: ۹۶ درصد از کودکان بررسی‌شده در غزه احساس می‌کنند که مرگشان قریب‌الوقوع است. همچنین بر اساس ارزیابی‌های یونیسف، تنها ۲۵ درصد از خانوارهای دارای کودک زیر ۵ سال در غزه به اسباب‌بازی یا کتاب دسترسی داشته‌اند؛ عاملی اصلی که مانع این دسترسی شده، قیمت‌های نجومی و فقر شدید خانواده‌هاست.
عبدالرحمن زیاده، پسربچه‌ای ۲ ساله در غزه است که در سایه جنگ متولد شده و هرگز اسباب‌بازی واقعی نداشته است. او به جای اسباب‌بازی، با ابزار و وسایل کار پدرش بازی می‌کند.
یونیسف در گزارش خود تأکید کرده است که اسباب‌بازی برای کودکان غزه نه یک کالای لوکس، بلکه به دلیل ترومای مداوم، یک راه برای فرار ذهن کودک از حادثه است. این هشدارها در حالی است که برخی از کودکانی که در دل جنگ متولد شده‌اند، هرگز تجربه داشتن یک اسباب‌بازی را نداشته‌اند؛ آنها هرگز یک عروسک پولیشی نداشته‌اند و یا از داشتن لگوهای خانه‌سازی که در هر فروشگاهی در جهان یافت می‌شود و معمولاً از ارزان‌ترین اقلام اسباب‌بازی به شمار می‌آیند، محروم بوده‌اند. در چنین شرایطی برخی از خانواده‌ها در غزه با استفاده از مواد بازیافتی، تلاش دارند اسباب‌بازی‌های دست‌ساز برای کودکان خود تهیه کنند. Africanews در گزارشی به تلاش یک معلم برای ساخت عروسک با کاموا پرداخته است.شیرین القاضی، معلم غزه‌ای و مادر پنج فرزند، تصمیم گرفت در برابر این شرایط سکوت نکند.
او پس از آنکه دید تهیه اسباب‌بازی برای خانواده‌ها به دلیل قیمت‌های نجومی و ممنوعیت واردات غیرممکن شده است، دست به کار شد و با استفاده از پارچه‌ها و مواد اولیه ساده‌ای که در دسترس داشت، شروع به دوختن عروسک‌های دست‌ساز کرد:کار را ابتدا برای بچه‌های خودم شروع کردم تا کمی دلشان شاد شود. اما وقتی دیدم همسایه‌ها و دیگر بچه‌ها چقدر با دیدن این عروسک‌ها ذوق می‌کنند و به این اسباب‌بازی‌های ساده نیاز دارند، تصمیم گرفتم تعداد بیشتری بسازم. این عروسک‌ها حالا برای این بچه‌ها حکم یک نجات‌بخش کوچک را دارند. در میان ویرانه‌های غزه کودکانی حضور دارند که جنگ، کودکی‌شان را دزدیده و آنها را بی‌رحمانه و به یکباره بزرگ کرده است. کودکانی که زندانبان در بزرگترین زندان جهان، کوچک‌ترین دلخوشی را محو می‌کند و از لبخند کودکان نیز هراس دارد.