​تیم ملی فوتبال ایران در دومین ایستگاه فیفادی آبان، به مصاف حریفی می‌رود که برخلاف نخستین رقیب این اردو، می‌تواند محک جدی‌تری برای شاگردان امیر قلعه‌نویی باشد. دیدار با عراق در ورزشگاه بصره، فقط یک مسابقه تدارکاتی دیگر نیست؛ فرصتی است تا مشخص شود پروژه جوان‌گرایی تیم ملی تا چه اندازه در مسیر درستی قرار گرفته و بازیکنان تازه‌وارد در فضایی متفاوت از بازی‌های خانگی چه واکنشی نشان می‌دهند.

ایران در نخستین مسابقه این اردو با دو گل از سد فلسطین گذشت؛ نتیجه‌ای که اگرچه شروع امیدوارکننده‌ای برای ترکیب جوان‌تر تیم ملی بود، اما از نظر سطح رقابت نمی‌توانست پاسخ تمام پرسش‌های کادر فنی را بدهد. حالا عراق با شرایطی متفاوت مقابل ایران قرار می‌گیرد؛ تیمی که هم از انسجام بیشتری برخوردار است و هم می‌تواند با حمایت هوادارانش، شرایط مسابقه را برای ملی‌پوشان دشوارتر کند.

بصره؛ جایی برای سنجش جوان‌ها

یکی از مهم‌ترین اهداف قلعه‌نویی در این اردو، ارزیابی نسل جدید فوتبال ایران است. به تعویق افتادن جام ملت‌های آسیا، فرصت بیشتری برای تغییر ترکیب و آماده‌سازی بازیکنان جوان ایجاد کرده و سرمربی تیم ملی نیز در این مقطع به دنبال شناخت دقیق‌تری از داشته‌های تازه خود است.

با این حال، سنجش کیفیت بازیکنان تنها به نمایش فنی آن‌ها در زمین محدود نمی‌شود. حضور در ورزشگاهی که هواداران حریف با تمام توان تیم خود را تشویق می‌کنند، می‌تواند آزمون متفاوتی برای بازیکنان کم‌تجربه باشد. تیم ملی ایران در سال‌های اخیر به دلیل محرومیت از میزبانی، بیشتر مسابقات خود را خارج از کشور برگزار کرده، اما همیشه امکان تجربه فضایی پرشور و نزدیک به شرایط یک مسابقه حساس را نداشته است.

در بازی با فلسطین، استقبال چندانی از مسابقه صورت نگرفت؛ اتفاقی که اجازه نداد بازیکنان جوان ایران در فضای پرتنش یک دیدار خارج از خانه قرار بگیرند. شرایط در بصره اما می‌تواند متفاوت باشد. تقابل با ایران همواره برای فوتبال‌دوستان عراقی اهمیت ویژه‌ای داشته و انتظار می‌رود ورزشگاه میزبان، فضای پرشورتری نسبت به مسابقه نخست داشته باشد.

البته عراق در دیدار قبلی خود مقابل لبنان نیز از حمایت قابل توجه تماشاگران برخوردار بود و حالا رویارویی با ایران می‌تواند انگیزه بیشتری برای حضور هواداران ایجاد کند. به این ترتیب، یکی از اهداف مهم کادر فنی، یعنی محک زدن جوان‌ها در یک جو متفاوت، تا حدود زیادی محقق خواهد شد.

این بار حریف، فلسطین نیست

تفاوت اصلی مسابقه دوم با نخستین دیدار ایران، به کیفیت و ساختار حریف بازمی‌گردد. فلسطین نتوانست فشار فنی قابل توجهی به تیم ملی وارد کند و همین مسئله ارزیابی دقیق عملکرد شاگردان قلعه‌نویی را دشوار کرد. عراق اما با وجود تغییرات نسلی و تلاش برای بازسازی ترکیب خود، تیم منسجم‌تری به نظر می‌رسد و می‌تواند نقاط ضعف ایران را بهتر نمایان کند.

عراقی‌ها نیز در مسیر جوان‌گرایی قرار گرفته‌اند و به دنبال ساختن تیمی تازه برای رقابت‌های پیش‌رو هستند. بنابراین این مسابقه برای هر دو طرف اهمیت دارد؛ هرچند که نتیجه آن در مقایسه با شناختی که دو مربی از شرایط تیم‌هایشان به دست می‌آورند، اهمیت کمتری خواهد داشت.

برای ایران، هماهنگی خطوط، کیفیت انتقال از دفاع به حمله و میزان تأثیرگذاری بازیکنان جدید از جمله موضوعاتی است که باید زیر ذره‌بین قرار بگیرد. تیم ملی در چنین مسابقه‌ای نمی‌تواند صرفاً به نتیجه نهایی تکیه کند و لازم است نشانه‌های پیشرفت فنی در عملکرد گروهی بازیکنان دیده شود.

قلعه‌نویی هم زیر ذره‌بین می‌رود

اگرچه جوان‌های تیم ملی مهم‌ترین سوژه این مسابقه هستند، اما نباید نقش امیر قلعه‌نویی را نادیده گرفت. سرمربی ایران پس از انتقادهایی که درباره میانگین سنی و میزان اعتماد به بازیکنان جوان مطرح شده بود، حالا فرصت دارد نشان دهد تغییر رویکرد در انتخاب نفرات، با تغییر در شیوه بازی تیم نیز همراه شده است.

پیروزی مقابل فلسطین به‌تنهایی نمی‌تواند معیار مناسبی برای قضاوت درباره عملکرد کادر فنی باشد. بازی با عراق، به دلیل کیفیت بالاتر حریف و فضای متفاوت ورزشگاه، تصویر روشن‌تری از شرایط تیم ملی ارائه خواهد کرد.

قلعه‌نویی باید نشان دهد که چگونه می‌تواند میان تجربه بازیکنان قدیمی و انگیزه نسل تازه تعادل برقرار کند و از نفرات جدید، یک مجموعه هماهنگ بسازد. در واقع، این مسابقه علاوه بر بازیکنان، آزمونی برای تصمیم‌های تاکتیکی و مدیریت فنی سرمربی تیم ملی نیز خواهد بود.

بصره می‌تواند نخستین تصویر جدی از آینده تیم ملی ایران را به نمایش بگذارد؛ تیمی که حالا فرصت بیشتری برای بازسازی دارد، اما برای استفاده از این فرصت باید از مرحله آزمایش‌های ساده عبور کند. مسابقه با عراق شاید پاسخ تمام پرسش‌ها را ندهد، اما می‌تواند مشخص کند نسل تازه فوتبال ایران تا چه اندازه برای پذیرفتن مسئولیت‌های بزرگ‌تر آماده است.