عضو شورای عالی سازمان نظام پزشکی با اشاره به پرونده ح.خ، تأکید کرد استفاده از عناوینی مانند حکیم، استاد و پژوهشگر طب سنتی، مجوز طبابت نیست.
یدالله سهرابی، عضو شورای عالی سازمان نظام پزشکی با اشاره به پرونده ح.خ، از چهره‌های مدعی طب سنتی، گفت این پرونده را نمی‌توان صرفاً یک تخلف مالی دانست؛ چراکه سوءاستفاده از عناوین دانشگاهی و پزشکی و جلب اعتماد مردم برای فعالیت‌های غیرمجاز، می‌تواند سلامت جامعه را تحت تأثیر قرار دهد.
وی درباره پرونده فعالیت یک مجموعه آموزشی منتسب به دانشگاهی در ارمنستان و دریافت مبالغ ارزی از متقاضیان تحصیل گفت: «سلامت مردم با اعتماد عمومی ارتباط مستقیم دارد و سوءاستفاده از این اعتماد می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای داشته باشد.»
او افزود: «اگر فرد یا مجموعه‌ای با استفاده از عناوین دانشگاهی و پزشکی، بدون مجوزهای لازم اقدام به جذب دانشجو یا ارائه خدمات کند، موضوع از یک اختلاف مالی فراتر می‌رود و به مسئله‌ای در حوزه حقوق عمومی و سلامت جامعه تبدیل می‌شود.»
سهرابی درباره گزارش دریافت مبالغی بین ۵ تا ۱۱ هزار دلار از هر دانشجو نیز گفت: «ارقام مطرح‌شده باید با اسناد مالی، قراردادها، رسیدهای پرداخت و اظهارات شاکیان تطبیق داده شود. باید مشخص شود چه تعداد متقاضی متضرر شده‌اند و این وجوه در چه مسیری هزینه شده است.»
عضو شورای عالی نظام پزشکی با اشاره به ضرورت بررسی عملکرد دستگاه‌های نظارتی تأکید کرد فعالیت چنین مجموعه‌هایی نیازمند بررسی نقش تمام افراد دخیل در تبلیغات، ثبت‌نام، دریافت وجوه و صدور مدارک است. به گفته او، مسئولیت هر فرد باید بر اساس مستندات مشخص شود.
سهرابی در پاسخ به پرسشی درباره تحصیلات و صلاحیت حرفه‌ای ح.خ گفت: «پزشک بودن یک عنوان رسمی و حرفه‌ای است و نمی‌توان آن را صرفاً بر اساس شهرت، سابقه سخنرانی یا فعالیت در حوزه گیاهان دارویی به فردی نسبت داد.»
او افزود: «عناوینی مانند استاد، حکیم، پژوهشگر یا مدرس طب سنتی، به‌خودی‌خود معادل مدرک پزشکی یا مجوز طبابت نیستند.»
این عضو شورای عالی نظام پزشکی با تأکید بر تفاوت پژوهش در طب سنتی و مداخله درمانی گفت تشخیص بیماری و تجویز دارو تابع صلاحیت‌ها و ضوابط قانونی است و گواهینامه شرکت در دوره‌های آموزشی نیز به معنای برخورداری از صلاحیت پزشکی نیست.
او همچنین درباره ادعای درمان بیماری‌هایی مانند سرطان، ضایعات نخاعی و میگرن با حجامت و فصد هشدار داد و گفت: «هیچ روش درمانی را نمی‌توان بدون شواهد معتبر، درمان قطعی طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها معرفی کرد.»
سهرابی تأکید کرد: «خطر اصلی زمانی است که بیمار به امید چنین وعده‌هایی، درمان استاندارد خود را کنار بگذارد و زمان را از دست بدهد.»