به گزارش مشرق، محسن مهدیان طی یادداشتی نوشت:
خبر آمده آمریکا می‌خواهد از بزرگ‌ترین بمب غیرهسته‌ای خود، «مادر بمب‌ها»، استفاده کند. عنوانی هراس‌انگیز؛ اما چرا قصه جنگ را از میانه می‌خوانیم؟
اول، سی‌ان‌ان می‌گوید این بمب برای انهدام تأسیسات زیرزمینی ساخته نشده؛ قدرتش بیشتر در تخریب سطحی است.
دوم، به گزارش الجزیره، تنها ۱۵ عدد از آن تولید شده و تاکنون فقط یک‌بار در افغانستان استفاده شده است.
سوم، سدریک لیتون، تحلیلگر نظامی سی‌ان‌ان، می‌گوید پرتاب آن به هواپیمای ترابری غیررادارگریز نیاز دارد؛ یعنی بیاد اینجا نابود است.
پس چرا مطرحش کرده‌اند؟
سی‌ان‌ان از نمایش آتش‌بازی می‌گوید و تایمز می‌پرسد چرا این بمب به پیروزی ترامپ کمک نمی‌کند. زکری کوهن، خبرنگار سی‌ان‌ان، به نقل از منابع پنتاگون نوشت هدف می‌تواند حمله‌ای پرسروصدا برای اعلام پیروزی و خروج نیروهای آمریکایی باشد.
اما سؤال مهم‌تری وجود دارد.
آمریکا مگر بمب سنگرشکن برای انهدام تأسیسات و سلاح نقطه‌زن برای ترور ندارد؟ چرا با همان‌ها جنگ را تمام نکرد؟
چون ترامپ می‌داند:
اولاً، باید نگران پاسخ ویرانگر متقابل ایران و گسترش جنگ باشد؛ نگرانی‌ای که رویترز گزارش کرده است.
ثانیاً، هزینه‌های سیاسی و اقتصادی جنگ سرسام‌آور است. گزارش دفتر بودجه کنگره درباره مخارج جنگ و مصرف موشک‌های رهگیر هشداردهنده است.
ثالثاً، تخریب یک هدف نظامی، به معنای تحقق هدف سیاسی نیست.
عده‌ای می‌گویند ترامپ دیوانه است؛ درباره استفاده از سلاح هسته‌ای هم همین را می‌گویند. اما این تحلیل غلط است.
ترامپ محاسبه می‌کند؛ محاسباتی شیطانی، با حساب سود و زیان. ممکن است برای تحقق تصمیمش دیوانه‌وار رفتار کند، اما اصل تصمیمش محاسبه دارد. مثل اینکه اکسیوس گزارش می دهد که با وجود طرح‌های حمله پنتاگون، ترامپ حمله تازه را تا پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای کنار گذاشته است.
در نهایت، مادر بمب‌های آمریکا را بسپاریم به پدر موشک‌های ایران. اما اصل ماجرا فراتر از این حرف‌هاست. با هیچ بمبی نمی‌توان ایران و مقاومت را از میدان بیرون کرد.