۱۸ سال از رفتن ایرج زهرابی گذشت؛ مردی که فوتبال گیلان هنوز داغ فراقش را بر دل دارد و رفیقانش، جای خالی او را با هیچ‌کس پر نکرده‌اند.
۱۸ سال قبل، در گیلان، مردی چهره در نقاب خواب کشید که پیش از آنکه نام و شهرتش در فوتبال این استان بر سر زبان‌ها بیفتد، رفیق خوب یارانش بود؛ رفیقی که در تمام این ۱۸ سال فراق و جدایی، از خاطر دوستانش نرفت و به هر بهانه‌ای، یاد و خاطراتش زنده و گرامی ماند.
ایرج زهرابی، چهره پرافتخار فوتبال گیلان، مردی که رکوردهایش در هیئت فوتبال استان و عرصه‌های مختلف، از جمله باشگاهداری، هرگز تکرار نشد، ۱۸ سال قبل، در هجدهم آبان‌ماه و در حالی که هنوز به ۶۰ سالگی نرسیده بود، چشم از جهان فرو بست.
در تمام این سال‌ها، تیم‌های گیلانی که ایرج زهرابی یاور و همراهشان بود، درد این جدایی را با تمام وجود حس کردند. امروز که تیم‌های رشتی جملگی بی‌پناه شده‌اند و ملوان در لیگ برتر با هزاران سختی و مشقت دست‌وپنجه نرم می‌کند، فقدان این چهره دوست‌داشتنی، این یار و همراه رفیقانش، بیش از هر زمان دیگری به چشم می‌آید.
۱۸ سال گذشت، اما بعضی آدم‌ها با رفتنشان تمام نمی‌شوند؛ در خاطرات، در رفاقت‌ها و در روزهای سختی که جای خالی‌شان بیشتر از همیشه احساس می‌شود، زنده می‌مانند.
روحش شاد و یادش گرامی باد…