یک ماه با کیبورد رتروی اپومیکر و نام‌پد مستقلش؛ ترکیبی که می‌خواهد آزادی چیدمان را به میز کار بیاورد، اما برای رسیدن به این آزادی باید هزینه‌هایی هم پرداخت.
من از آن دسته کاربرانی هستم که نام‌پد برایشان جزو امکانات تزئینی کیبورد نیست. ردیف اعداد بالای حروف وجود دارد، اما وقتی قرار است پشت سر هم عدد وارد کنم، ترجیح می‌دهم بخش عددی مستقل زیر دستم باشد که بدون نگاه کردن به کیبورد، از آن‌ها استفاده کنم. به همین دلیل، کوچک‌شدن کیبورد برایم همیشه با یک سؤال همراه است: تکلیف نام‌پد چه می‌شود؟
در حدود یک ماه گذشته، اپومیکر RT75 و TH26 را کنار هم استفاده کردم؛ اولی یک کیبورد مکانیکال ۷۵ درصدی با ظاهر رترو و نمایشگر جداشدنی است و دومی یک نام‌پد مکانیکال مستقل با پنج کلید ماکرو و پیچ چرخان. روی کاغذ، این ترکیب قرار است بخش بزرگی از امکانات یک کیبورد کامل را در قالبی منعطف‌تر ارائه کند.
البته این دو محصول، دو نیمهٔ یک کیبورد نیستند. هرکدام باتری، اتصال و تنظیمات خودشان را دارند و می‌توان آن‌ها را جداگانه خرید و استفاده کرد. همین استقلال، هم مهم‌ترین مزیت این ترکیب است و هم منشأ بعضی دردسرهایش.
سؤال اصلی این بررسی هم همین است: وقتی مثل من نام‌پد می‌خواهید، خرید یک کیبورد جمع‌وجور و یک نام‌پد مستقل چه چیزی به شما می‌دهد که یک کیبورد کامل از پس آن برنمی‌آید؟
مشخصات اصلی؛ پیش از آنکه سراغ کلیدها برویم
| ویژگی | اپومیکر RT75 | اپومیکر TH26 |
| چیدمان | ۷۵ درصدی؛ ۸۳ کلید با نمایشگر | نام‌پد ۲۶ کلیدی، شامل پنج کلید ماکرو |
| سوییچ نسخهٔ بررسی | Creamy Jade خطی | Creamy Jade خطی |
| کنترل ویژه | نمایشگر جداشدنی ۱٫۵۴ اینچی؛ قابل جایگزینی با چهار کلید | پیچ چرخان با قابلیت فشردن |
| اتصال | کابل USB-C، بی‌سیم ۲٫۴ گیگاهرتز و بلوتوث | کابل USB-C، بی‌سیم ۲٫۴ گیگاهرتز و بلوتوث |
| ظرفیت باتری | ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعت | ۲۰۰۰ میلی‌آمپرساعت |
| بدنه و کی‌کپ | بدنهٔ ABS براق؛ کی‌کپ PBT با پروفایل Cherry | بدنهٔ ABS؛ کی‌کپ PBT با پروفایل Cherry |
| ساختار داخلی | گسکت‌مانت، پلیت پلی‌کربنات، شش لایهٔ تنظیم صدا | گسکت‌مانت، پلیت پلی‌کربنات، چهار لایهٔ تنظیم صدا |
| تعویض سوییچ بدون لحیم‌کاری | دارد | دارد |
| نرخ گزارش‌دهی | ۱۰۰۰ هرتز با کابل و دانگل؛ ۱۲۵ هرتز با بلوتوث | ۱۰۰۰ هرتز با کابل و دانگل؛ ۱۲۵ هرتز با بلوتوث |
| زاویهٔ تایپ | ثابت، ۵٫۸ درجه | ثابت، ۷ درجه |
| ابعاد | ۳۵۲ × ۱۴۲ × ۴۵ میلی‌متر | حدود ۱۲۱ × ۱۴۷ × ۴۶ میلی‌متر |
| وزن | حدود ۱۱۶۵ گرم | حدود ۴۵۰ گرم |
RT75؛ کامپیوتر قدیمی، بدون انتظار برای بالا آمدن ویندوز ۹۸
RT75 در نسخهٔ Retro White تکلیفش را با مخاطب روشن کرده است. بدنه کرم‌رنگ، کی‌کپ‌های روشن و کلیدهای سبز Esc و Enter، از همان ابتدا سراغ خاطرهٔ کامپیوترهای قدیمی می‌روند. نمایشگر کوچک بالای کیبورد هم این تصویر را کامل می‌کند؛ انگار مانیتور آن کامپیوترها را شسته‌اند و آب رفته است!
این طراحی برای من به‌خاطر هماهنگی اجزایش جذاب است. نمایشگر یک قطعهٔ نامرتبط نیست که صرفا برای طولانی‌ترشدن فهرست امکانات روی بدنه گذاشته باشند؛ به شخصیت محصول کمک می‌کند. حتی وقتی RGB خاموش باشد،RT75 چیزی از هویت بصری خود را از دست نمی‌دهد.
البته سلیقه در این بخش تعیین‌کننده است. اگر بدنه‌های کاملا ساده یا میز یکدست مشکی را ترجیح می‌دهید، رنگ‌ها و جزئیات RT75 ممکن است چندان با فضای شما هماهنگ نباشند. این کیبورد قرار نیست در پس‌زمینه محو شود.
بدنه از ABS براق ساخته شده و کی‌کپ‌ها سطحی مات دارند. این تفاوت بافت از نظر ظاهری جالب است، اما نباید وزن نسبتاً زیاد دستگاه را به حساب بدنهٔ فلزی گذاشت. RT75 حدود ۱۱۶۵ گرم وزن دارد؛ برای ثابت‌ماندن روی میز ویژگی مثبتی است، برای همراهی روزانه در کیف، کمتر!
در واقع با محصولی طرف هستیم که از نظر چیدمان جمع‌وجور شده، اما رژیم کاهش وزن نگرفته است.
محفظهٔ نگهداری دانگل زیر دستگاه هم از جزئیات کاربردی طراحی است. گیرنده‌های کوچک بی‌سیم استعداد عجیبی در ناپدیدشدن دارند و داشتن یک جای مشخص برای نگهداری‌شان، بیشتر از آنچه در فهرست مشخصات به نظر می‌رسد ارزش دارد.
چیدمان؛ آنچه حذف شده و آنچه خوشبختانه باقی مانده است
RT75 ردیف کلیدهای F، جهت‌نماهای مستقل و بخشی از کلیدهای ناوبری را حفظ می‌کند. همین موضوع آن را برای مهاجرت از کیبورد کامل، قابل‌دسترس‌تر از مدل‌های بسیار کوچک می‌کند.
برای نوشتن و ویرایش، جهت‌نماهای مستقل اهمیت دارند. دسترسی مستقیم به ردیف F هم باعث می‌شود برای تعدادی از فرمان‌های رایج مجبور نباشید ترکیب تازه‌ای یاد بگیرید. در عوض، بخش ناوبری فشرده‌تر است و جای بعضی کلیدها با چیدمان کلاسیک فرق می‌کند.
منطق این طراحی روشن است: کاهش عرض، با حفظ بخش بزرگی از کلیدهای پرکاربرد. اما برای کاربری مثل من، حذف نام‌پد همچنان یک جای خالی واقعی ایجاد می‌کند. TH26 دقیقا برای پرکردن همین جای خالی وارد ماجرا می‌شود.
این نکته مهم است که ۷۵ درصدی بودن الزاما به معنی کوچک بودن کل مجموعه نهایی نیست. اگر قرار باشد وسیلهٔ دیگری کنار آن اضافه کنید، باید فضای هر دو را حساب کنید؛ موضوعی که کمی جلوتر به آن برمی‌گردم.
TH26؛ نام‌پدی که شرح وظایفش را جدی گرفته است
TH26 در نگاه اول یک نام‌پد سفید با علائم رنگی و پیچ نقره‌ای است. از نظر بصری، خانوادهٔ طراحی متفاوتی با RT75 دارد. کنار هم الزاماً ناهماهنگ نیستند، اما نباید انتظار داشت دقیقا مثل دو قطعه از یک مجموعه به نظر برسند.
بخش اصلی اعداد، چیدمان آشنایی دارد و کلیدهای بزرگ صفر، مثبت و Enter نیز حفظ شده‌اند. سمت چپ، پنج کلید ماکرو در ستونی جدا قرار دارند و پیچ چرخان بالای همین ستون نشسته است.
این امکانات توضیح می‌دهند که چرا TH26 از یک نام‌پد ساده عریض‌تر است. با عرض حدود ۱۲ سانتی‌متر، باید برای آن جای مشخصی روی میز در نظر بگیرید. وزن حدود ۴۵۰ گرم هم نشان می‌دهد با یک وسیلهٔ بسیار سبک و جیبی طرف نیستیم.
برای من، داشتن بخش اعداد دلیل اصلی استفاده از این محصول است؛ ماکروها و پیچ چرخان امکانات اضافه‌ای هستند که می‌توانند ارزش خریدش را بیشتر کنند. به‌خصوص که RT75 دارای کلید مجزا برای تنظیم صدا نیست و از آنجایی‌که این گزینه برای من اهمیت بالایی دارد، پس TH26 یک تکه بسیار مهم از پازل نیاز من را تکمیل کرد.
اگر فقط نام‌پد می‌خواهید، بخشی از پولتان را بابت امکاناتی می‌دهید که شاید چندان سراغشان نروید. مثلا چند میان‌برها ویژه مثل کپی و پیست وجود دارد که همین کلیدهای اضافه می‌توانند دلیل انتخاب TH26 به‌جای یک نام‌پد معمولی باشند. البته من چون هنوز به همان شورت‌کات‌های همیشگی دارم، هنوز نتوانستم از این کلیدها به‌صورت فعال استفاده کنم و بیشتر برایم نقش دکوری دارند!
نمایشگر RT75؛ چهار کلید یا یک تلویزیون کوچک؟
نمایشگر TFT با اندازهٔ ۱٫۵۴ اینچ، چشمگیرترین قابلیت RT75 است. نمایش ساعت، وضعیت اتصال، تصویر و GIF به آن اجازه می‌دهد هم نقش اطلاع‌رسانی داشته باشد و هم به ظاهر میز شخصیت بدهد.
اما از نظر من، تصمیم بهتر اپومیکر این بوده که نمایشگر را دائمی نکرده است. می‌توانید آن را جدا کنید و چهار سوییچ و کی‌کپ در همان فضا قرار دهید. اینجا انتخاب واقعا در اختیار کاربر است: اطلاعات و انیمیشن می‌خواهید یا چهار کلید بیشتر؟
این انعطاف اهمیت دارد، چون جذابیت روز اول الزاما همان چیزی نیست که شش ماه بعد به کارتان می‌آید. ممکن است مدتی از نمایش یک GIF لذت ببرید و بعد تصمیم بگیرید چهار میان‌بر مستقل مفیدتر هستند. RT75 برای تغییر سلیقه راه گذاشته است.
در عین حال، نباید نمایشگر را بیش از اندازه جدی گرفت. اندازهٔ آن مناسب اطلاعات مختصر و شخصی‌سازی است. قرار نیست با آن فایل اکسل باز کنیم؛ برای آن کار، همین مانیتور اصلی هم گاهی به‌اندازهٔ کافی جا ندارد!
انتقال تصویر و انیمیشن به نرم‌افزار و اتصال کابلی نیاز دارد و زمان انتقال به محتوای فایل وابسته است. همچنین قابل جدا شدن نمایشگر را نباید به معنی وجود مجموعه‌ای از ماژول‌های دیگر دانست. قابلیت مشخص محصول همین جایگزینی نمایشگر با چهار کلید است.
اما سوال اصلی این است، آیا من این نمایشگر را دوست دارم؟ از نظر ظاهر باید بگویم جذاب است و به‌خصوص در روزهای اول، از دیدنش لذت می‌بردم اما هرچه زمان گذشت، متوجه شدم بیشتر شبیه به یک اسپویلر برای ماشینی می‌ماند که در ترافیک شهر، بیشتر از ۵۰ کیلومتر حرکت نمی‌کند! در واقع این نمایشگر، اطلاعات چندان کاربردی ندارد، ساعت که بزرگ‌ترین بخش آن است، در همان مانیتور هم به‌راحتی قابل مشاهده است و سایر گزینه‌های مثل تعویض بلوتوث یا سوییچ بین ویندوز و مک هم ممکن است هیچ‌گاه به کارتان نیاید! آن بخش نمایش باتری دستگاه هم برای من هیچ‌وقت کار نکرد و همیشه روی یک آیکون ثابت باقی مانده بود. از طرفی، وجود نمایشگر همیشه روشن که گزینه‌ای برای خاموش کردنش هم نیست، مصرف باتری کیبورد را افزایش می‌دهد و در کل همه این عوامل باعث شد تا پس از چند وقت، تصمیم بگیرم آن را با کلیدهایی که احتمالا کاربردشان واقعی‌تر است، عوض کنم!
Creamy Jade؛ نقطهٔ مشترک دو دستگاه
RT75 مورد بررسی من به سوییچ‌های Creamy Jade مجهز است؛ همان مدل خطی که در TH26 هم استفاده شده است. بنابراین، پایهٔ مکانیکی حرکت کلیدها در دو دستگاه مشترک است.
در سوییچ خطی، مسیر فشار پیوسته است و برآمدگی لمسی مشخصی برای اعلام نقطهٔ فعال‌شدن وجود ندارد. اگر به سوییچ‌های تاکتایل عادت دارید، این تفاوت را باید در انتخابتان لحاظ کنید؛ خطی‌بودن یک ویژگی است، نه رتبهٔ بالاتر در جدول کیفیت.
Creamy Jade نیروی فعال‌سازی اسمی حدود ۴۵ گرم‌نیرو دارد. نقطهٔ فعال‌شدن حدود ۲ میلی‌متر و کل مسیر حرکت حدود ۳٫۶ میلی‌متر است؛ نیروی انتهای مسیر نیز حدود ۵۰ گرم‌نیرو اعلام شده است.
به زبان ساده، لازم نیست برای ثبت ورودی کلید را تا انتها فشار دهید، هرچند هنگام تایپ سریع بسیاری از ما همین کار را می‌کنیم. روان‌کاری کارخانه‌ای هم با هدف کاهش اصطکاک و یکنواخت‌تر کردن حرکت انجام شده است؛ امتیازی برای کسی که می‌خواهد کیبورد را از جعبه بیرون بیاورد و استفاده کند، نه اینکه آخر هفته را صرف سرویس ده‌ها سوییچ کند.
نکتهٔ مهم دیگر این است که Creamy Jade سوییچ سایلنت نیست. نداشتن صدای کلیک عمدی به معنی بی‌صدا بودن نیست و برخورد قطعات هنگام فشردن و برگشت کلید همچنان صدا تولید می‌کند.
RT75 با سوییچ Crystal Silent Tactile هم عرضه شده است، اما آن نسخه هم از نظر حس فشار و هم از نظر صدا با دستگاه حاضر در بررسی من تفاوت دارد. بنابراین توصیف تجربهٔ آن را نباید به نسخهٔ Creamy Jade تعمیم داد.
فوم، گسکت و پلیت؛ چرا اسم یک سوییچ تمام داستان نیست؟
هر دو دستگاه از ساختار گسکت مانت و پلیت پلی‌کربنات استفاده می‌کنند. در این ساختار، مجموعه نگهدارنده کلیدها با واسطه بخش‌های انعطاف‌پذیر در بدنه قرار می‌گیرد تا انتقال ضربه و ارتعاش مدیریت شود.
RT75 شش لایه و TH26 چهار لایه برای تنظیم رفتار صوتی دارند. این مجموعه از مواد مختلف، برای کنترل تشدید صدا و کاهش حس توخالی بدنه استفاده می‌کند.
اما تعداد فوم‌ها را نباید مثل تعداد دوربین‌های موبایل به مسابقه تبدیل کرد. شش لایه الزاما بهتر از چهار لایه نیست؛ هماهنگی اجزا و نتیجه نهایی مهم‌تر است.
گسکت‌مانت هم تضمین نمی‌کند که با هر فشار انگشت، کلیدها مثل تشک فنری حرکت کنند. میزان فشردگی مواد، فضای داخلی و طراحی پلیت، آزادی حرکت را تعیین می‌کنند. یک کیبورد می‌تواند گسکت‌مانت باشد و همچنان حس نسبتا محکمی داشته باشد.
وجود سوییچ مشترک در این دو محصول نیز صدای یکسان را تضمین نمی‌کند. اندازهٔ محفظهٔ داخلی، طول کلیدها، کی‌کپ‌ها و مواد زیر پلیت متفاوت‌اند. در نتیجه، انتظار هماهنگی نسبی در حرکت کلید منطقی است، اما همسان بودن کامل صدا انتظار دقیقی نیست.
کلیدهای بزرگ هم بخش مهمی از ارزیابی هستند. در RT75، اسپیس و اینتر و در TH26، صفر، مثبت و Enter به عملکرد استبیلایزرها وابسته‌اند. صدای مرتب چند کلید حرفی کافی نیست؛ کیفیت کیبورد باید هنگام استفاده از کلیدهای بزرگ هم خودش را نشان بدهد.
کی‌کپ‌ها؛ انتخاب مناسب با نورپردازی عمدتا تزئینی
اپومیکر در هر دو محصول از کی‌کپ‌های PBT با پروفایل Cherry استفاده کرده است. این پروفایل شکل آشنایی دارد و ارتفاع آن برای کسانی که با کیبوردهای مکانیکال متداول کار کرده‌اند، غریبه نیست.
PBT برای حفظ بافت سطح انتخاب مناسبی است، اما کیفیت کی‌کپ فقط به جنس آن خلاصه نمی‌شود. ضخامت، قالب‌گیری و کیفیت چاپ نیز سهم دارند. نوشته‌های این دو مدل با روش Dye- sub ایجاد شده‌اند.
نکتهٔ کاربردی این است که RGB به معنی روشن شدن نوشته‌ها نیست. در RT75، حروف نورگذر نیستند و نور بیشتر از اطراف کی‌کپ‌ها دیده می‌شود. در TH26 هم بخش عمده جلوه نور میان کلیدها شکل می‌گیرد.
پس اگر نورپردازی را برای خواندن راحت نوشته‌ها در تاریکی می‌خواهید، باید این محدودیت را در نظر بگیرید. اینجا RGB بیشتر به ظاهر میز کمک می‌کند تا پیدا کردن حرفی که هنوز جایش را حفظ نکرده‌اید!
ارگونومی؛ آزادی افقی، محدودیت عمودی
مهم‌ترین امکان این ترکیب، انتخاب محل نام‌پد است. می‌توان بخش اصلی تایپ را مقابل بدن قرار داد و TH26 را در موقعیت دلخواه گذاشت. این موقعیت لزوما سمت راست نیست؛ هرچند ورود سریع اعداد با دست چپ برای کسی که به دست راست عادت دارد، تمرین می‌خواهد.
اما آزادی چیدمان به معنی آزادی کامل در تنظیم نیست. RT75 زاویهٔ ثابت ۵٫۸ درجه و TH26 زاویهٔ ثابت ۷ درجه دارند و پایه‌ای برای تغییر شیب در اختیار نیست.
تفاوت زاویه دو محصول هم نشان می‌دهد که با یک مجموعهٔ کاملا همسان طرف نیستیم. برای بعضی کاربران اهمیتی ندارد، اما کسی که به یکدستی ارتفاع و شیب حساس است، باید به آن توجه کند.
راحتی نهایی به ارتفاع میز و صندلی، فاصله کیبورد و وضعیت مچ هم بستگی دارد. تکیه‌گاه مچ ممکن است مفید باشد، ولی جای تنظیم درست میز و نحوه قرارگیری دست را نمی‌گیرد.
اتصالات؛ امکانات کامل، هماهنگی مستقل
هر دو دستگاه از کابل USB-C، دانگل ۲٫۴ گیگاهرتز و بلوتوث پشتیبانی می‌کنند. این تنوع اجازه می‌دهد متناسب با دستگاه و نوع استفاده، روش اتصال را انتخاب کنید.
برای بازی و استفاده ثابت، کابل یا دانگل گزینه‌های منطقی‌تری هستند. بلوتوث هم برای اتصال به دستگاه‌های مختلف کاربرد دارد. TH26 یک کلید فیزیکی سه‌حالته برای انتخاب اتصال دارد که وضعیت دستگاه را روشن و قابل‌فهم نگه می‌دارد.
نرخ گزارش‌دهی با کابل و دانگل به ۱۰۰۰ هرتز می‌رسد و در بلوتوث ۱۲۵ هرتز است. هزار هرتز به معنی تأخیر نهایی یک میلی‌ثانیه نیست؛ این عدد فاصلهٔ اسمی گزارش‌ها را توصیف می‌کند و زمان اسکن و پردازش کلیدها نیز در پاسخ نهایی اثر دارد.
RT75 از نظر امکانات پایه برای استفادهٔ ترکیبی از کار و بازی قابل توجه است، اما سوییچ‌های آن قابلیت تنظیم نقطهٔ فعال‌سازی یا Rapid Trigger مدل‌های مغناطیسی را ندارند. اگر تمام هدف خرید، بازی رقابتی و همین امکانات باشد، باید سراغ گزینه دیگری رفت.
در استفادهٔ هم‌زمان نیز نباید انتظار یک اتصال مشترک داشت. هر دستگاه گیرندهٔ خودش را دارد و استفاده از دو دانگل، دو درگاه USB می‌خواهد. می‌توان روش‌های اتصال را ترکیب کرد، اما مدیریت آن‌ها همچنان مستقل است. البته من بیشتر از اتصال بلوتوث هر دو استفاده می‌کردم که در طی این مدت، هیچ مشکلی پیش نیامد و ارتباطی پیوسته و سریع با کامپیوترم برقرار بود.
نرم‌افزار؛ جایی که امکانات اضافه باید مفید شوند
در RT75، نرم‌افزار اختصاصی برای تغییر عملکرد کلیدها، ماکرو، نورپردازی و شخصی‌سازی نمایشگر کاربرد دارد. بخشی از تنظیمات روزمره نیز با میان‌برهای خود دستگاه انجام می‌شود.
برای TH26، برنامه‌ریزی کلیدها اهمیت بیشتری دارد. پشتیبانی از VIA امکان تغییر عملکرد و تعریف ماکرو را فراهم می‌کند. مسیر VIA به واردکردن فایل JSON مربوط به دستگاه نیاز دارد و اپومیکر، EPOMAKER Hub را نیز به‌عنوان راه دیگر شخصی‌سازی معرفی کرده است.
برای کار تحریریه، فرمان‌هایی مثل کپی، جای‌گذاری، بازگرداندن تغییرات یا میان‌برهای پرتکرار نرم‌افزار ویرایش می‌توانند به کلیدهای ماکرو سپرده شوند. برای کار با تصویر و ویدئو نیز منطق مشابهی وجود دارد.
پیچ چرخان، علاوه بر چرخیدن، قابلیت فشردن دارد. کنترل صدا کاربرد مستقیمی است و کاربردهای دیگر به تنظیمات و فرمان‌های پشتیبانی‌شده وابسته‌اند. نباید تصور کرد بدون تنظیم، در هر برنامه به کنترلر تخصصی همان نرم‌افزار تبدیل می‌شود.
به نظر من، چند میان‌بر ساده که واقعا استفاده می‌شوند، از چندین لایه پیچیده که کسی به خاطر نمی‌آورد مفیدترند. قرار نیست برای استفاده از نام‌پد، یک جزوه هم کنار دستمان بگذاریم!
باتری؛ دو ظرفیت، دو مسئولیت
RT75 باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی دارد و TH26 از باتری ۲۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی استفاده می‌کند. این اعداد ظرفیت را نشان می‌دهند، اما برای نتیجه‌گیری دربارهٔ شارژدهی کافی نیستند.
نمایشگر، RGB، نوع اتصال، مدت فعالیت و حالت خواب همگی بر مصرف اثر دارند. بدون ثبت شرایط، تبدیل ظرفیت باتری به وعدهٔ چند روز یا چند هفته استفاده، دقت لازم را ندارد.
آنچه در این ترکیب قطعا تغییر می‌کند، تعداد دستگاه‌هایی است که باید شارژشان را مدیریت کنید. استقلال TH26 به شما آزادی جابه‌جایی می‌دهد، اما یعنی باتری و اتصالش هم مسئولیت جداگانه‌ای دارند. نام‌پد از کیبورد جدا شده، از نیاز به شارژ نه.
در تجربه‌ای که من با این دو داشتم، چند بار شارژ RT75 تمام شد! طبیعتا مصرف من از این کیبورد خیلی بیشتر بود اما با توجه به آنکه RGB را هم خاموش می‌کردم، انتظار شارژدهی بیشتری داشتم. تقریبا هر هفته، شارژ آن ناگهان به پایان می‌رسید! حالا چرا گفتم ناگهان؟ چون در نمایشگر کوچکش که هیچ خبری از میزان درصد باتری نبود و خود کیبورد هم اکثرا هیچ اخطاری مثل چشمک زدن چراغ قرمز نشان نمی‌داد. حتی در تنظیمات بلوتوث کامپیوتر هم گاهی شارژ آن را بالای ۳۰درصد نمایش می‌داد ولی کیبورد به این عدد هم وفادار نبود! تنها وقتی که کلا غش می‌کرد، متوجه می‌شدم نیاز به تزریق شارژ دارد! خوشبختانه با اتصال کابل، دستگاه به‌خوبی فعال می‌شود و سرعت شارژ هم بالاست، طوری‌که برای یک باتری ۵هزار میلی‌آمپری سریع‌تر از حد تصورم بود.
اما از سوی دیگر، TH26 باتری بسیار بهتری داشت. البته از آن کمتر استفاده می‌کردم اما چون نمایشگر نداشت، پس از یک ماه تازه با اخطار باتری آن که چراغ قرمز روشن در زیر کلید Fn بود برخورد کردم. خوشبختانه این دستگاه کوچک‌تر، عملکرد بهتری در باتری از خودش نشان داد.
آیا واقعاً فضای کمتری اشغال می‌کنند؟
اینجا باید با اعداد صادق بود. عرض RT75 حدود ۳۵٫۲ سانتی‌متر و عرض TH26 حدود ۱۲٫۱ سانتی‌متر است. جمع آن‌ها، بدون فاصلهٔ میان دو دستگاه، به حدود ۴۷٫۳ سانتی‌متر می‌رسد.
بنابراین اگر هر دو همیشه در یک ردیف کنار هم باشند، نمی‌توان این مجموعه را صرفا به دلیل ۷۵ درصدی‌بودن RT75 کم‌جا دانست. با احتساب فاصلهٔ دلخواه میانشان، فضای بیشتری هم لازم خواهد بود.
مزیت اصلی، امکان تغییر چیدمان است. می‌توانید نام‌پد را جابه‌جا کنید، فاصله‌اش را تغییر دهید یا در زمان بی‌نیازی کنار بگذارید. اما این‌ها قابلیت‌های طراحی‌اند؛ ارزش واقعی‌شان به این بستگی دارد که در کار روزانه چقدر از آن‌ها استفاده کنید.
برای من که نام‌پد مهم است و این دو را کنار هم داشته‌ام، مقایسهٔ درست با یک کیبورد کامل است. اگر نام‌پد همیشه در یک محل ثابت بماند، بخشی از امتیاز این ترکیب به انعطافی برمی‌گردد که در اختیار دارید، نه لزوما مزیتی که هر روز از آن بهره می‌برید.
همین تفاوت باید در تصمیم خرید دیده شود. امکان یک کار با انجام دادن مداوم آن یکی نیست.
ارزش خرید؛ سه تصمیم متفاوت
خرید RT75، خرید TH26 و خرید هم‌زمان آن‌ها سه تصمیم جدا هستند.
RT75 برای کسی معنا دارد که چیدمان ۷۵ درصدی، ظاهر رترو، سوییچ خطی و نمایشگر قابل‌جایگزینی را می‌خواهد. لازم نیست برای کامل شدنش حتما TH26 بخرد؛ اگر به نام‌پد نیاز ندارد، همین دستگاه پاسخ‌گوی آن بخش از نیازش است.
TH26 هم به RT75 وابسته نیست. می‌تواند کنار کیبورد جمع و جور فعلی شما قرار بگیرد و بخش اعداد و میان‌برها را اضافه کند. اگر فقط چند عدد پراکنده وارد می‌کنید، امکاناتش شاید بیش از نیازتان باشد؛ اگر با اعداد و فرمان‌های تکراری سر و کار دارید، توجیه بیشتری پیدا می‌کند.
در خرید مشترک، باید مجموع قیمت را با یک کیبورد کامل مقایسه کرد. قیمت‌های حدود ۱۱۰ دلار برای RT75 و ۴۵ دلار برای TH26 در سایت اپومیکر به نمایش درآمدند، اما نسخه، تخفیف، زمان خرید و هزینهٔ عرضه در ایران می‌توانند نتیجه را تغییر دهند.
هات‌سواپ‌بودن هر دو محصول هم مزیت بلندمدت مهمی است. می‌توان سوییچ مکانیکال سازگار را بدون لحیم‌کاری تعویض کرد؛ چه برای تغییر حس تایپ و چه برای جایگزینی یک سوییچ معیوب. البته این قابلیت به معنی سازگاری با هر سوییچ مغناطیسی یا اپتیکال نیست.
حرف آخر؛ این ترکیب برای چه کسی منطقی است؟
RT75 به‌تنهایی محصولی با شخصیت مشخص است. چیدمان کاربردی، سوییچ‌های Creamy Jade، کی‌کپ PBT، اتصال سه‌گانه و نمایشگر جداشدنی، مجموعه جذابی می‌سازند. در مقابل، زاویه ثابت، وزن نسبتا زیاد، نوشته‌های غیرنورگذر و باتری عجیب، از محدودیت‌هایی هستند که باید در انتخاب لحاظ شوند.
TH26 برای مخاطب مشخص‌تری ساخته شده است: کسی که نام‌پد مستقل می‌خواهد و می‌تواند برای ماکروها و پیچ چرخان هم کاربرد پیدا کند. برای چنین کاربری، قابلیت برنامه‌ریزی و تعویض سوییچ، آن را از یک نام‌پد ساده متمایز می‌کنند.
کنار هم، مهم‌ترین امتیازشان حق انتخاب در چیدمان است؛ در برابر هزینه بیشتر، مدیریت دو اتصال و دو باتری و یکپارچگی کمتر در ظاهر و زاویهٔ تایپ.
اگر از ابتدا می‌دانید نام‌پد همیشه باید سمت راست و چسبیده به کیبورد باشد، یک کیبورد کامل همچنان انتخاب ساده و منطقی‌ای است. اگر استقلال نام‌پد برایتان ارزش دارد، یا می‌خواهید کیبورد جمع و جور دلخواهتان را بدون کنار گذاشتن بخش اعداد داشته باشید، RT75 و TH26 ترکیب قابل‌اعتنایی هستند.
برای من، اهمیت این دو کنار هم از یک نیاز واقعی شروع می‌شود: کیبورد جمع‌وجور را دوست دارم، اما نام‌پد را هم می‌خواهم. اپومیکر برای داشتن هر دو، راهی پیش پایم گذاشته است که آن را دوست داشتم!